Ο Παναθηναϊκός πήρε μια τεράστια και δίκαιη νίκη στο ΣΕΦ. Τεράστια γιατί πάνω σε αυτή την νίκη έχει την δυνατότητα να χτίσει με ηρεμία την ομάδα και να δουλέψει περισσότερο τους αυτοματισμούς.   

Είναι φανερό ότι η ομάδα φορτσάρει ειδικά στα πρώτα παιχνίδια και αυτό γιατί μαζί με το σημερινό παιχνίδι ακολουθούν η Θεσσαλονίκη και ο Άρης για το Πρωτάθλημα, Κράσνονταρ και Λοκομοτίβ Κουμπάν του Μπαρτζώκα και ξανά ο Γαύρος στο ΟΑΚΑ για το πρωτάθλημα.

Το σημερινό παιχνίδι αναμενόταν όπως ακριβώς εξελίχθηκε. Πολλά και αβίαστα λάθη από τις δυο ομάδες καθώς και σκληρές άμυνες.

Τι είχαμε εμείς και το πήραμε το παιχνίδι; Πολύ απλά καλύτερα πατήματα στο γήπεδο και πιο ορθολογική συμπεριφορά στην επίθεση. Ακόμα και στο 44-44 έβλεπες ότι ο Παναθηναϊκός έπαιζε μπάσκετ ενώ ο Ολυμπιακός γύρω-γύρω όλοι και τρίποντο. Πιο συγκεκριμένα:

Ξεκινώντας από την άμυνα είναι φανερό ότι το κλειδί της επιτυχίας λέγεται Τζειμς Γκιστ. Είναι ο μόνος παίκτης ο οποίος έχει την ικανότητα να κάνει hedge out, γρήγορη περιστροφή και αλλαγές στα σκριν μαρκάροντας από το 1 έως το 4. Παράλληλα κάτι που φάνηκε στο Gomelsky Cup με αντίπαλο την ΤΣΣΚΑ επιβεβαιώθηκε και σήμερα. Απίστευτη υπεροχή στα ριμπάουντ 41-25 στην Ρωσία με την ΤΣΣΚΑ και 41-34 σήμερα και 5-6 στο τέλος των Γαύρων κοιτάζαμε το χρόνο αντί για τον αγώνα.

Ο Ραντούλιτσα και ο Κούζμιτς ειδικά ο δεύτερος έκανε πολύ καλή δουλειά και ο Σπανούλης ουσιαστικά δεν πέρασε κανέναν ούτε μια φορά. Η αλληλοβοήθεια και οι συνεργασίες ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο θύμισαν άλλες εποχές. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει περισσότερους καινούργιους παίκτες αλλά δούλεψε περισσότερο καιρό μαζί και έπαιξε παιχνίδια με ομάδες τύπου ΤΣΣΚΑ και όχι με τον Αρκαδικό.

Στην επίθεση έχουμε παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά και αυτό βοηθάει πάρα πολύ. Ξεκινάμε στο 2 με τον Φελντέιν που είναι κοντά στα 2 μέτρα και μπορεί να βάλει την μπάλα στο παρκέ. Και να εκτελέσει και να δημιουργήσει. Ο Πάβλοβιτς στο δεύτερο μέρος ήταν καθοριστικός και άφησε τα σουτ που δεν του πήγαν είναι αλήθεια και δούλεψε τα ντράιβ εκμεταλλευόμενος τα αργά close out των παικτών του Ολυμπιακού.

Την ώρα που ο Ολυμπιακός βάραγε τρίποντα εσύ έψαχνες το κατάλληλο miss match κοντά στο καλάθι και το έβρισκες πότε με Γκίστ απέναντι σε Μάντζαρη και τον Ραντούλιτσα με κάτι μυστήριους.

Κορυφαίος για μένα όχι ο μέγας Διαμαντίδης, ούτε ο Καλάθης που βοήθησε στην άμυνα, αλλά ο Γιάνκοβιτς.

Ο Γιάνκοβιτς φέτος, όπως και οi Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης που δεν έπαιξαν, θα είναι καλύτεροι γιατί η προπόνηση και η ομάδα είναι δυο επίπεδα πιο πάνω και στον Παναθηναϊκό κατάλαβαν ότι κέρδος για τον Γιανκοβιτς είναι....... τα 20 λεπτά με τέτοιους συμπαίκτες και όχι τα 30 με τον Μπλούμς. 

Κέρδος για τον Χαραλαμπόπουλο και τον Παπαγιάννη δεν είναι να τρως 30 στην Μόσχα και να έχουν παίξει 15 λεπτά βλέποντας τον Τζούλιους Ράιτ να παίζει. Κέρδος είναι στα 18 τους να παίξουν δέκα λεπτά σε μια ομάδα που παλεύει πραγματικά κάθε παιχνίδι και θα έχουν συμπαίκτες που θα τους βοηθήσουν στην μετέπειτα εξέλιξη τους.

Ο Παναθηναϊκός είχε διαβάσει το παιχνίδι και τον Ολυμπιακό πολύ σωστά. Στην επίθεση έψαξε αυτό που του έδωσε η άμυνα. Αντιθέτως εμείς κλείσαμε τη ρακέτα δώσαμε ελεύθερα σουτ στον Ολυμπιακό, αλλά πότε ήταν παλικάρια αυτοί.......για να γίνουν τώρα.

Αυτό που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός είναι ηρεμία και να χτίσει πάνω στην νίκη αυτή. Να δουλέψει τα αβίαστα λάθη και με την  επιστροφή Μποχωρίδη και Παππά να κάνει την περιφέρεια του πανίσχυρη.

Δεν μπορώ να πω που θα πάει ο φετινός Παναθηναϊκός, το μόνο που ξέρω είναι ότι οι 30αρες από την ΤΣΣΚΑ εδώ και δυο χρόνια, τελειώσανε. Κρατήσαμε μια αξιόπιστη εικόνα τα τρία χρόνια της μετα-Ομπράντοβιτς εποχής με τίτλους και 8αδας Ευρωλίγκα και τώρα ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΜΕ. 

Έχει παίκτες, έχει προπονητή, έχει μια αλλαγή συμπεριφοράς διοίκησης προς το καλύτερο και δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Μιχάλης


 
Top