Γράφει ο Giorgos Chrl

Kαλησπέρα σε όλους. Ο Παναθηναϊκός γνώρισε την τρίτη του ήττα σε σύνολο τεσσάρων αγώνων και έβαλε τον εαυτό του σε μπελάδες. Και αν οι ήττες από την Μπαρτσελόνα και την Λοκομοτίβ Κουμπάν είχαν κάποια ελαφρυντικά, για την σημερινή από την παντελώς άγνωστη Πολωνική Ζιέλονα Γκορα, δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑ.

Ο Παναθηναϊκός που εμφανίστηκε απόψε στο παρκέ, δεν έχει καμία σχέση με τον Παναθηναϊκό που ονειρεύονται οι οπαδοί του. Η εικόνα της ομάδας ήταν τραγική. Δεν κατάφερε σε κανένα σημείο του αγώνα να δείξει ότι μπορεί να φύγει νικήτρια, αντιθέτως παραδόθηκε στις ορέξεις των Πολωνών που πέτυχαν την πρώτη τους νίκη στην Ευρωλίγκα.

Αν αρχίσουμε να ψάχνουμε δικαιολογίες, τότε θα δείξουμε ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Όσο μεγάλες και αν ήταν οι απουσίες των Γκιστ και του Παππά, η σημερινή ήττα είναι ντροπιαστική. Είναι αδιανόητο για τον Παναθηναϊκό να μην μπορεί να κάνει ένα διπλό. Έφτασε τις τρεις ήττες σε 3 παιχνίδια εκτός έδρας και πλέον όσο και αν ακούγεται περίεργο και εφιαλτικό, έβαλε σε κίνδυνο την παρουσία του στους 16!

Αγωνιστικά, είδαμε το απόλυτο ναυάγιο. Ένας Παναθηναϊκός χωρίς πάθος, χωρίς συνοχή, κακός σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι βολές. Ο Παναθηναϊκός ευστόχησε σε 13/25 που εκτέλεσε! Ποσοστό που παραπέμπει σε αγώνα νέων και όχι σε αγώνα που παίζουν επαγγελματίες μπασκετμπολίστες και μάλιστα σε αυτό το επίπεδο. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, για άλλη μια φορά η ομάδα εμφάνισε τις ίδιες παθογένειες.

Το είπαμε στην αρχή της χρονιάς, το λέμε και τώρα. Ο Παναθηναϊκός έχει σοβαρό πρόβλημα στην θέση 5. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ο κακός Ραντούλιτσα. Δυστυχώς, αντί να βλέπουμε βελτίωση από τον συγκεκριμένο παίκτη, βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια λάθη. Εκτός από το γεγονός ότι είναι αργός στα πόδια και τον χτυπάνε εκεί οι αντίπαλοι παίκτες, δείχνει ανεξήγητα σημάδια αδιαφορίας. Δεν χρειάζεται να πω πολλά. Ο Ραντούλιτσα τελείωσε το παιχνίδι με 0(!!!) ριμπάουντ! Για έναν παίκτη που αγωνίζεται ως βασικός ψηλός στον Παναθηναϊκό και αμείβεται με 1 εκατομμύριο ετησίως, τέτοια εικόνα είναι ανεπίτρεπτη και πρέπει ο Τζόρτζεβιτς να "του βάλει χέρι" για να αλλάξει άρδην η εικόνα του.

Ο δεύτερος λόγος, είναι χιλιοειπωμένος. Η απουσία ενός αθλητικού ψηλού που θα αποτελεί φόβητρο για τους αντιπάλους και θα θωρακίσει την ρακέτα και την άμυνα. Σήμερα που έλειψε ο Γκιστ, αυτό φάνηκε πιο πολύ από ποτέ. Δυστυχώς ο Φώτσης μεγάλωσε και οι οι υπόλοιποι ψηλοί του ρόστερ, δεν μπορούν να παίξουν αυτό το ρόλο. Για να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα ο Τζόρτζεβιτς, αναγκάζεται να κλείνει την ρακέτα του, αφήνοντας ελεύθερο το τρίποντο, κάτι που όμως έχει στοιχίσει μέχρι τώρα, εκτός από το ματς με τον Ολυμπιακό στο κύπελλο. Καταλήγουμε λοιπόν, ότι η ενίσχυση στην θέση αυτή είναι επιβεβλημένη, αν δεν θέλουμε να βρεθούμε προ εκπλήξεως στη συνέχεια της διοργάνωσης.

Σήμερα όμως, φάνηκε και κάτι άλλο. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στο σκοράρισμα. Δεν υπάρχει ο παίκτης που θα πάρει την μπάλα όταν καίει και θα δώσει το εύκολο καλάθι. Ο Παππάς θα λείψει για ένα διάστημα ακόμη και μέχρι τότε πρέπει να βρεθούν επειγόντως λύσεις. Ο Φελντέιν ήταν απελπιστικά μόνος. Οι Καλάθης και Διαμαντίδης, ΔΕΝ έχουν ευχέρεια στο σκοράρισμα, ενώ ο Πάβλοβιτς και ο Γιάνκοβιτς έιναι απρόβλεπτοι και δεν μπορείς να ελπίζεις σε αυτούς. Ειδικά ο πρώτος, σήμερα είχε το απογοητευτικό 0/7 τρίποντα. Ο Κούζμιτς ήταν συνεπής για άλλη μια φορά, ενώ ο Φώτσης απογοήτευσε και πάλι. 

Όσο και αν με πονά, το καλοκαίρι ίσως θα πρέπει να εξεταστεί η λύση της συνεργασίας των πλευρών, εκτός και αν ο Αντώνης δεχτεί να μείνει με λίγα χρήματα. Δυστυχώς, ο χρόνος είναι αμείλικτος για όλους. Μακάρι, παρολ' αυτά, να δείξει βελτίωση από δω και πέρα γιατί ο Γκιστ δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος της θέσης μόνος του.

Τι σημαίνει τώρα αυτή η ήττα; Ο Παναθηναϊκός αποχαιρετάει τις δύο πρώτες θέσεις του ομίλου και πλέον θα παλέψει για τις άλλες δυο για να περάσει στην επόμενη φάση. Τα δύο κολλητά παιχνίδια στο Όακα με Ζαλγκίρις και Λοκομοτίβ Κουμπάν, δίνουν την ευκαιρία για ένα μικρό σερί που είναι απαραίτητο για να επανέλθει η ηρεμία στον σύλλογο και να μην κινδυνεύσει η πρόκριση. 

Όλοι πρέπει να κάτσουν κάτω, να σκεφτούν τα λάθη τους και να διορθώσουν την κάκιστη εικόνα που έδειξαν απόψε στο παρκέ. Τέτοιες ήττες είναι ανεπίτρεπτες για το μέγεθος και το πρεστίζ του συλλόγου. Καιρός λοιπόν, να καταλάβουν ορισμένοι που έχουν έρθει. Ελπίζω αυτή να είναι η τελευταία ντροπιαστική ήττα για φέτος και να επανέλθουμε γρήγορα στις επιτυχίες.

ΥΓ1: Είχα τονίσει και στο πρώτο κείμενο, ότι η φετινή Ευρωλίγκα θα είναι ιδιαιτέρως δύσκολη και καμία πρόκριση δεν θα πρέπει να θεωρείται σίγουρη. Ο Παναθηναϊκός ο τωρινός, έχει ταβάνι τους 16. Ξέρω ότι είναι πολύ άσχημο να το ακούς αυτό, ιδιαιτέρως μετά το ελπιδοφόρο ξεκίνημα, αλλά πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Αν δεν υπάρξει ουσιαστική ενίσχυση, πάλι άλλη μια ευρωπαϊκή χρονιά θα χαθεί και το φαιναλ φορ θα είναι μακρινός στόχος.

ΥΓ2: Ο Παναθηναϊκός τα τρία τελευταία χρόνια, έχει 7 νίκες σε 25 παιχνίδια εκτός έδρας. Ποσοστό που είναι αν μη τι άλλο απογοητευτικό για μια ομάδα που έχει  6 αστέρια στο στήθος.

YΓ3: Κλείνω με ποδόσφαιρο. Ο Νταμπίζας ήταν ο πρώτος. Ο Αναστασίου ο δεύτερος. Η λογική λέει ότι θα ακολουθήσουν στις επόμενες στραβές Φύσσας και Βόκολος, πιθανότατα ακόμα και  ο Σαραβάκος. Αυτοί όλοι όμως είναι η ασπίδα. 

Για ποιόν; Για τον πρόεδρο-διαχειριστή που προσπαθεί να κρύψει τα εγκλήματα του, δείχνοντας ως ενόχους τους ανθρώπους που στελεχώνουν το ποδοσφαιρικό τμήμα. Αλλά κάποια στιγμή οι ασπίδες θα πάψουν να υπάρχουν και ο Αλαφούζος θα αναγκαστεί να απολογηθεί για την σμίκρυνση του συλλόγου κατά την διάρκεια της παραμονής του στον προεδρικό θώκο του μεγαλύτερου συλλόγου της χώρας.

ΥΓ4: Ήττα στο μπάσκετ, ήττα στο βόλεϊ, κατήφεια και μιζέρια στο ποδόσφαιρο χωρίς να φαίνεται ελπίδα στον ορίζοντα και ο κόσμος του Παναθηναϊκού να ψάχνει από κάπου να κρατηθεί για να αντλήσει αισιοδοξία...




 
Top