Η περίοδος 1965-66 άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς για το τριφύλλι.

Ξεκίνημα με νίκη στο Αίγιο με 3-0 επί του Παναιγιαλείου, μια πεντάρα (5-1) επί του νεοφώτιστου, αλλά πολύ μαχητικού και υπέροχου Πανσερραϊκού στη Λεωφόρο, μέσα σε κλίμα γενικού ενθουσιασμού (θυμάμαι την κατάμεστη Λεωφόρο και τον κόσμο να φεύγει ευχαριστημένος για μια μεγάλη νίκη απέναντι σε έναν νεοφώτιστο, αλλά και πολύ καλό Πανσερραϊκό με τους Μπιτζίδη, Στοϊμένο, Χατζηπανταζή, κ.α. στη σύνθεσή του) και επικράτηση επί του πάντα ισχυρού Απόλλωνα στη Ριζούπολη με γκολ του Δομάζου, έφεραν το τριφύλλι στην κορυφή από την αρχή.

Η συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη. Ακολουθεί ήττα από την ΑΕΚ στη Λεωφόρο με 3-2 μετά από ένα συναρπαστικό παιχνίδι, όπου ισοφαρίσαμε δύο φορές την πολύ καλή ΑΕΚ του Παπαϊωάννου και του σβούρα, του Κώστα Νικολαϊδη και η ισοπαλία στα Τρίκαλα με την τοπική ομάδα (1-1) που φέρνει τα πρώτα σύννεφα στον ορίζοντα.

Ακολουθούν πέντε συνεχόμενες νίκες, εκ των οποίων εκείνη με τον Άρη στη Λεωφόρο με 4-0 προκαλεί φρενίτιδα ενθουσιασμού στον κόσμο με το εκπληκτικό ποδόσφαιρο που έπαιξε η ομάδα, σε σημείο ώστε στο επόμενο ματς με το Αιγάλεω (5-2), αποχωρώντας από το γήπεδο οι περισσότεροι να μονολογούμε "E, δεν παίξαμε και καμιά μεγάλη μπάλα σήμερα", (σκεφθείτε πέντε γκολ είχαμε βάλει και δεν είμαστε και ευχαριστημένοι), για να ακολουθήσει η ήττα-σοκ στο Φάληρο από τους απόγονους του στόλου με 1-0, ματς το οποίο πυροδότησε τις πρώτες αναταράξεις στο εσωτερικό του συλλόγου με την κόντρα Μπόμπεκ-Λουκανίδη.



Όμως γρήγορα η ηρεμία αποκαθίσταται και ακολουθεί μια περίοδος με συνεχόμενες (εννέα τον αριθμόν) νίκες, οι οποίες κάνουν τα χείλη των παικτών και των οπαδών να χαμογελάσουν ξανά, καθώς η ομάδα επανέρχεται στην κορυφή της βαθμολογίας.

Σ' αυτό συνετέλεσε και η ήττα-σοκ των ακατονόμαστων μέσα στο σπίτι τους από τον Πανιώνιο (τότε δεν ήταν ακόμη .... παράρτημα) με 1-4, παιχνίδι που είχα την ευτυχία να το παρακολουθήσω από κοντά (βρισκόμουν στις εξέδρες κάπου στο πέταλο προς τον Πειραιά) και να πανηγυρίζουμε τα γκολ του Αθανασούλα, του Δέδε, του Χάϊτα και του Ιντζόγλου απέναντι στον άμοιρο τον Φρονιμίδη (τότε τερματοφύλακα των λιμανίσιων), μαζί με μια δράκα Νεοσμυρνιωτών που ήταν στην εξέδρα (είπαμε τότε πήγαιναν όλοι οι φίλαθλοι ανακατεμένοι στο γήπεδο).

Και έτσι, ενώ ο Παναθηναϊκός βάδιζε ολοταχώς για την κατάκτηση του τίτλου, την 21η αγωνιστική ήρθε η απρόσμενη ήττα στην Κατερίνη από τον Πιερικό με 3-1, για να ακολουθήσει αμέσως μετά η ισοπαλία με τον Άρη στο Χαριλάου με 2-2, για να φέρουμε και πάλι τους αρουραίους ισόβαθμους με το τριφύλλι, παρότι νωρίτερα είχαν χάσει από τη Νίκη στο Βόλο με 1-0.

Εν τω μεταξύ από την αρχή της περιόδου εκείνης, οι αρουραίοι είχαν βάλει στο μάτι και προσπάθησαν να αρπάξουν, χωρίς τη συναίνεση του σωματείου του, έναν νεαρό και ελπιδοφόρο ποδοσφαιριστή από τον ΠΑΟΚ, τον Γιώργο Κούδα (μαθημένα θα μου πείτε τα βουνά από τα χιόνια). 



Μέχρι και μαγαζί του άνοιξαν στον Πειραιά για να τον δελεάσουν, ενώ προέβησαν και σε απατηλές υποσχέσεις και ωμούς εκβιασμούς για να επιτύχουν του σκοπού τους. Οι γκαγκστερικές όμως μέθοδοι που επιχείρησαν για να υφαρπάξουν τον παίκτη από την ομάδα της συμπρωτεύουσας άνοιξε μια μεγάλη βεντέτα που κράτησε 23 ολόκληρα χρόνια και ανάγκασε τη Διοίκηση του ΠΑΟΚ να επιβάλει στον ποδοσφαιριστή διετή αποκλεισμό (να θυμίσουμε τότε ότι δεν υπήρχαν ούτε ελεύθερες μεταγραφές ούτε συμβόλαια, ούτε τίποτα από τα ισχύοντα σήμερα. 

Ένας ποδοσφαιριστής για να μετακινηθεί σε άλλη ομάδα, έπρεπε να συμφωνήσουν τα δύο σωματεία μεταξύ τους και φυσικά και ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής, έτσι απλά). Οι αξιοθρνήτητοι όμως τον χαβά τους. Συνέχισαν να χρησιμοποιούν κάθε αθέμιτο (για θεμιτό ούτε λόγος να γίνεται βέβαια) μέσο για να αποσπάσουν τον παίκτη από την ομάδα του. Όλα αυτά βέβαια τα παρακολουθούσαν εμβρόντητοι οι φίλαθλοι όλης της χώρας, γιατί η υπόθεση έγινε σίριαλ για ολόκληρη την περίοδο, ενώ οι μεθοδεύσεις των παραγόντων της ομάδας του Πειραιά είχαν προκαλέσει οργή, αλλά και αλγεινή εντύπωση στους ποδοσφαιρόφιλους και όχι μόνον της χώρας. 

Και η υπόθεση συνεχίστηκε και την επόμενη περίοδο, για να δώσει τελικά τη λύση η κυβέρνηση του δικτατορικού καθεστώτος, που εν τω μεταξύ είχε επιβληθεί στη χώρα και ενώ τα πράγματα έβαιναν προς μια σκληρή σύγκρουση με πιθανές συνέπειες έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε βόρεια και νότια Ελλάδα.



Παράλληλα και ενώ το πρωτάθλημα είχε πάρει φωτιά, ο Παναθηναϊκός ξαναβρήκε την ορμή του και αφού νίκησε στη Λεωφόρο το Αιγάλεω με 4-1, ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη για τα δύο ματς με ΠΑΟΚ και Ηρακλή που ουσιαστικά θα έκριναν τον τίτλο, εκεί όπου έδειξε όλη τη δύναμή του.

Αφού νίκησε με χαρακτηριστική άνεση τον Δικέφαλο του Βορρά με 3-1, αντιμετώπισε στη συνέχεια τον Ηρακλή σε ένα παιχνίδι που άφησε άναυδο τον κόσμο. 0-5!. Αρχιτέκτονας της μεγάλης νίκης ο Μίμης Δομάζος, για τον οποίον, όπως έγραψε ο τύπος της εποχής "υποκλίθηκε ενώπιόν του και ο Λευκός Πύργος". Όλη η Θεσσαλονίκη θαύμασε και χειροκρότησε τον μεγάλο αυτό άσσο του Ελληνικού ποδοσφαίρου που οδηγούσε με μαεστρία το τριφύλλι προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μια παρένθεση, για να αναφέρουμε ότι την περίοδο εκείνη, οι λιμανίσιοι, αφού είχαν δοκιμάσει πολλούς προπονητές για να πάρουν ένα πολυπόθητο γι' αυτούς πανελλήνιο πρωτάθλημα, έφεραν από την Ουγγαρία έναν γηραιό προπονητή, τον Μάρτον Μπούκοβι, παλαιό διεθνή παίκτη και περίπου "συνταξιούχο" προπονητή, για να αναλάβει τις τύχες του συλλόγου τους. Ο θρήνος στην ουσία παράπαιε και παρά τις "λαδιές" τους βρίσκονταν στο μεγαλύτερο διάστημα του πρωταθλήματος πίσω από το τριφύλλι και οι γκρίνιες, οι ειρωνείες και οι μουρμούρες για τον Μπούκοβι, το αποτυχημένο "γερόντιο", όπως οι ίδιοι τον αποκαλούσαν, έδιναν και έπαιρναν. Έβλεπαν ότι για μια ακόμη χρονιά θα έμεναν χωρίς τίτλο και αυτό δεν μπορούσαν να το ανεχθούν.

Μέχρι που, αφού κατάφεραν και απέσπασαν ισοπαλία στο Λεωφόρο από τον Παναθηναϊκό που προηγήθηκε με τον Λουκανίδη, αλλά ισοφαρίστηκε στην επανάληψη από τον Μποτίνο και έτσι έμειναν κοντά στην κούρσα του τίτλου, ήρθε το μεγάλο σοκ για τους πράσινους που πήγαν στη Ν. Σμύρνη, προηγήθηκαν στο ημίχρονο με γκολ του Σακελλαρίδη, αλλά μετά επήλθε ανεξήγητα η κατάρρευση. Δύο γκολ από τους Δέδε, Χάϊτα και .... Πανιώνιος – ΠΑΟ 2-1. Έγιναν μερικά παράξενα πράγματα "ενδοοικογενειακής" φύσεως (πολλοί μίλησαν και για σαμποτάζ ή ακόμη και προδοσία) που οδήγησαν την επόμενη χρονιά στην Ανανέωση, αλλά ο τίτλος δυστυχώς χάθηκε τελείως απρόσμενα.



Και όχι μόνον αυτό, οι αρουραίοι βγήκαν από τις φωλιές τους και εκεί που έβριζαν το "γερόντιο", άρχισαν τους διθυράμβους και να εξυμνούν τον σοφό δάσκαλο και εκεί που είχαν αρχίσει τους .... κορνέδες, τους ξυλοδαρμούς και τα σπασίματα των αυτοκινήτων των παικτών του θρηνικού, άλλαξαν τροπάριο και εξυμνούσαν "του Μπούκοβι την ομαδάρα τη λένε Ολυμπιακάρα" (ξέχασαν όμως ότι χώρισαν τα Ολύμπια και μείνανε τα κάρα), λησμόνησαν όμως ότι αμέσως μετά, με την καθοδήγηση του ....σοφού δάσκαλου ήρθαν κάτι τριαροτεσσάρες από Γουέστ Χαμ και Ερυθρά Σημαία, 4-0 από την πρώτη και 3-1 από τη δεύτερη, για τα Ευρωπαϊκά κύπελλα).

Μη νομίσετε όμως ότι τα πάντα κρίθηκαν σε εκείνο το περίεργο ματς της Νέας Σμύρνης. Οι θρηνικοί είχαν και την αμέριστη (όπως πάντα) συμπαράσταση των γνωστών ευεργετών τους, των ανθρώπων με τα μαύρα. Προσέξτε μόνο τέσσερις χαρακτηριστικές περιπτώσεις, όπως αυτές αναφέρθηκαν στο Ελληνικό τύπο της εποχής:

* 15-1-66. Ολυμπιακός-Ηρακλής 2-1. Στο 87' και ενώ το σκορ ήταν ήδη 2-1, ο ξένος διαιτητής δεν έδωσε πέναλτι υπέρ των θρηνικών. Οι οπαδοί του, όρμησαν στον αγωνιστικό χώρο και του επιτέθηκαν. Κάποιοι τον έφτυσαν, κάποιοι τον γρονθοκόπησαν, ενώ ακολούθησαν συμπλοκές, ξυλοδαρμοί και φυγάδευση του διαιτητή στα αποδυτήρια.

Βέβαια μετά από το νέο αυτό διεθνές ρεζιλίκι η ΕΠΟ έσπευσε να μηδενίσει τον Ολυμπιακό (όπως είχε κάνει αντιστρόφως το 1949 σε βάρος του Παναθηναϊκού) και .... καλά, μη βαράτε ρε παιδιά, ένα αστείο είπαμε.

* 27-2-66. Ολυμπιακός-Τρίκαλα 1-0. Αντιαθλητικός ο Ολυμπιακός, επιβλήθηκε με το ζόρι. Επεισόδια και ξυλοδαρμοί, οδήγησαν στο μοιραίο γκολ της ήττας, ενώ ο διαιτητής Χατζηνικολάου ανέχθηκε τις βιαιοπραγίες των Φρονιμίδη και Σιδέρη σε βάρος του προπονητή των Τρικάλων Πέτροβιτς.

* 15-5-66. Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 2-0. Οι Πειραιώτες προηγήθηκαν στο 23' με ανύπαρκτο πέναλτυ (τι πρωτότυπο!) και στο 27' ακολούθησε αποβολή του Μήτρακα, ώστε να 'διασφαλιστεί' η νίκη.

* 5-6-66. Ολυμπιακός-Πανσερραϊκός 2-1. Αφού στο 1-1 αγνοήθηκε χέρι του Μίληση μέσα στην περιοχή σε σουτ του Μπιτζίδη, έφτασε το 90΄ και όλοι πίστεψαν ότι το ματς έληξε ισόπαλο. Όλοι, εκτός του διαιτητή που άφησε το παιχνίδι να συνεχιστεί μέχρις ότου ο Ολυμπιακός πέτυχε δεύτερο γκολ και κέρδισε τους τρεις βαθμούς της νίκης, πετυχαίνοντας έτσι άλλη μια μεγαλειώδη νίκη΄.

Όσο για το περίφημο ματς στα Τρίκαλα (12-6-66) με το οποίο οι αξιοθρήνητοι εξασφάλισαν τον τίτλο εκείνη τη χρονιά (πρώτο στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα), διαβάστε τι έγραψε ο ιστορικός Β. Πελίγκας στο βιβλίο του "Αθλητική ιστορία των Τρικάλων":

"Ύστερα από ένα άκαρπο ισόπαλο (0-0) πρώτο ημίχρονο, μια ανεξήγητη κατακόρυφη πτώση στο δεύτερο μέρος, οδήγησε την ομάδα των Τρικάλων στη συντριβή με 5-0, ενώ πικραμένοι και αγανακτισμένοι οι φίλαθλοι παρακολουθούσαν τον αγώνα, ανήμποροι να πιστέψουν τι είχε συμβεί. Το θλιβερό αυτό Βατερλώ των Τρικάλων, που μέχρι τότε περιέφεραν υπερήφανοι το αήττητο στην έδρα τους πίκρανε σε αφάνταστο βαθμό τους φιλάθλους που ορκίστηκαν να μην ξαναπατήσουν στο γήπεδο. 

Για τους προσεκτικούς παρατηρητές των γηπέδων, που μπορούν να εκτιμήσουν σωστά μια συντριβή ενός συγκροτήματος, φαντάζει σαν υπερβολικά αφύσικη η ήττα των Τρικάλων. Οι ίδιοι παρατηρητές θεωρούν περίεργη την τελεία αποδιοργάνωση στο δεύτερο ημίχρονο και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, όπως κι΄ αν έγινε το Βατερλώ, δεν μπορεί παρά να αποτελεί ντροπή για την ομάδα των Τρικάλων και προσβολή για την πόλη και τους φιλάθλους της και ότι οι οδυνηρές επιπτώσεις της προσβολής αυτής δεν θα αργήσουν να φανούν".

Χρειάζεται καμία εξήγηση για τις κομψά διατυπωμένες αυτές εκφράσεις ενός αγνού Τρικαλινού δημοσιογράφου; Κανείς όμως δεν ανέφερε ότι τα πριμ που είχαν υποσχεθεί σε ποδοσφαιριστές των Τρικάλων ήσαν πολύ μεγάλα, ούτε ποιοί από τους παίκτες της τοπικής ομάδας έγιναν πλούσιοι από την απόδοσή τους κατά το δεύτερο ημίχρονο. Έτσι παίρνουν τους τίτλους!

Δυστυχώς τα γεγονότα της περιόδου αυτής, για τα οποία κανείς δεν έμαθε ποτέ τι ακριβώς συνέβη στο εσωτερικό της ομάδος του Παναθηναϊκού οδήγησαν σε συνταρακτικές επιπτώσεις και σε αναδιάρθρωση εκ βάθρων στο στρατόπεδο του τριφυλλιού που έχασε απρόσμενα τον τίτλο, όχι γιατί ήταν καλύτερος ο αντίπαλος, αλλά από εσωτερικές έριδες και μόνον.

Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι ο Παναθηναϊκός τερμάτισε μόλις έναν βαθμό πίσω από τους αρουραίους του .... Μπούκοβι, πέτυχε σχεδόν 20 τέρματα περισσότερα από τους λιμανίσιους, αλλά παρ' όλα αυτά έχασε το πρωτάθλημα.

Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν εκείνη της σαιζόν με το τριφύλλι ήσαν οι: Οικονομόπουλος – Καμάρας, Παπουλίδης, Σούρπης, Μπέλλης – Λουκανίδης, Δομάζος, Παπαεμμανουήλ – Κοψαχείλης, Σακελλαρίδης, Παπουτσάκης, ενώ αγωνίστηκαν επίσης και οι Βουτσαράς, Πανουσάκης, Ανδρέου, Πιτυχούτης, Ροκίδης, Γιαννακόπουλος, Παναγιωτίδης, Κομιανίδης, Χριστοδούλου, Δ. Φυλακούρης.

Πρώτοι σκόρερ του Παναθηναϊκού αναδείχθηκαν οι: Λουκανίδης 18, Σακελλαρίδης 15, Παπουτσάκης 13, Δομάζος 11 και Καμάρας, Παπαεμμανουήλ από 7 τέρματα.

Yank1971


 
Top