Καλησπέρα κύριοι, το τελευταίο διάστημα πραγματικά νιώθω πολύ μόνος στην κοινωνία των Παναθηναϊκών. Η λογική των αντίπαλων "στρατοπέδων" στον Σύλλογο....... ζει και βασιλεύει και το τριφύλλι "μαραίνει".  

Τι και αν μας "τελείωσαν" οι μεγαλοπαράγοντες, μεγαλοεπιχειρηματίες, που αδίστακτα δίχασαν τον κόσμο προκειμένου να επιτύχουν τους ιδιοτελείς σκοπούς τους, φαίνεται πως η κληρονομιά της "φαγωμάρας" που άφησαν, είναι ανεξάντλητη.

Για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια και αφού πρώτα το σύνολο των ΜΜΕ αποκάλυψε στον κόσμο του Παναθηναϊκού αυτό που φωνάζει το Greenmood επί 2 χρόνια (ότι μεγαλομέτοχος είναι ο Αλαφούζος και όχι η Παναθηναϊκή Συμμαχία), ο Γιάννης Αλαφούζος συμπεριφέρεται ή τουλάχιστον προσπαθεί να συμπεριφερθεί, ως μέτοχος και όχι ως διαχειριστής!!!

Κάλυψε μεγάλο μέρος της ΑΜΚ προκειμένου η ομάδα να αδειοδοτηθεί και να μην αντιμετωπίσει εκ νέου τα προβλήματα που την έχουν καταστήσει επί μία πενταετία κομπάρσο. Τώρα που τα βρήκε, τίνος είναι και άλλες απορίες που εκφράζεται μερικοί, είναι ανούσιες. Αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα και από τον Γενάρη ο Παναθηναϊκός έχει καλύψει την μαύρη τρύπα που δημιουργήθηκε το καλοκαίρι.... κάτι που είχαμε απαιτήσει να κάνουν όσοι ευθύνονται από αυτό εδώ το site. 

Ένα από αυτά που επί τέσσερα χρόνια μας είχαν τοποθετήσει απέναντι από την διοίκηση Αλαφούζου (η τακτική να μην βάζει χρήματα και απλά να διαχειρίζεται τα έσοδα της ομάδας), φαίνεται να αλλάζει. Μπορεί να μην έχει φτάσει στο επίπεδο εκείνο που εμάς τους ανιδιοτελείς Παναθηναϊκούς θα μας καταστήσει χειροκροτητές του, αλλά κανείς σώφρων και αντικειμενικός φίλαθλος της ομάδας, δεν γίνεται να το προσπεράσει ελαφρά την καρδία και να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό την "αντιπολίτευση". 

Αν ξεπεράσουμε το κοροϊδιλίκι του καλοκαιριού, τότε που οι διοικούντες, οι μισθόδουλοι δημοσιογράφοι και οι επαγγελματίες οπαδοί, μας έταζαν Πρωτάθλημα και αξιοπρεπείς εμφανίσεις στην Ευρώπη, με παίκτες που μετά από 6 μήνες τους ξεφορτώνονται (Βέμερ, Μπούρμπο, Νίνη, Τριανταφυλλόπουλο, Ατζαγκούν) ή τους προορίζουν για μόνιμους vip θεατές των αγώνων (Νάνο, Κοτσόλη, Χουχούμη, Λαγό), ο καθένας από εμάς που λέγαμε "δεν θα επιτύχουμε τίποτα με αυτούς", θα πρέπει να χαιρετίζει την προσπάθεια αντικατάστασής τους.  

Δεν γίνεται να φωνάζεις πως δεν σου κάνουν όλοι αυτοί και κυρίως ο προπονητής και μόλις επιτέλους σε ακούει η διοίκηση και τους αλλάζει, να ψάχνεις να βρεις νέο λόγο να εκφράσεις την απέχθεια σου για αυτήν. Δεν γίνεται να ζητάς επιτακτικά να βάλει λεφτά να ενισχύσει την ομάδα και μόλις το κάνει, αντί να πεις "κάτι πάει να γίνει", να σκέφτεσαι νυχθημερόν ποιος είναι αυτός που βάζει λεφτά.

Κανείς δεν βάζει..... οι μεταγραφές είναι απόρροια των χρημάτων που πήρε η ομάδα από την πώληση Καρέλη. Κοντά στα 2,5 εκατομμύρια ευρώ θα βάλει στα ταμεία της και αν προσθέσετε σε αυτά τα χρήματα των συμβολαίων που γλίτωσε από τις αποδεσμεύσεις, θα καταλήξετε στο μαθηματικό συμπέρασμα, πως η προσθήκη των ελεύθερων Μέστο, Αφών Βλαχοδήμου, Μολέδο, των δανεικών Εβαντζελίστα, Μαμούτε και των Μπουμάλ, Βιγιαφάνες....... δεν ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια ευρώ. Ακόμα και αν έρθει ο Λέτο, η διοίκηση από αυτά τα πάρε-δώσε βγήκε οικονομικά ωφελημένη. 

Προς τι λοιπόν τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας? Ο προπονητής άλλαξε (πάλι με την δική μας κριτική) και ο νέος κατάλαβε αυτό που όλοι εμείς εδώ φωνάζαμε (πως δεν πάμε πουθενά με Μπούρμποατζαγκούνηδες). Τι έπρεπε λοιπόν να κάνει? Να φέρει παίκτες που πιστεύει, που μπορούν να προσφέρουν στο σύστημα που θέλει να παίξει η ομάδα και κυρίως να είναι στις οικονομικές δυνατότητες της ΠΑΕ. Ε αυτό έκανε και με την μέχρι στιγμής απόδοση κάποιων παικτών, το έκανε επιτυχημένα. 

Δεν πρέπει να το επικροτήσουμε? Πρέπει να μείνουμε προσκολλημένοι στην αρνητική κριτική, με βάση όσα έχουν προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια? Μήπως είναι καλύτερα να δεχτούμε πως κάτι έχει αλλάξει και από αρνητικά διακείμενοι να περάσουμε σε ένα στάδιο που θα μας χαρακτηρίζει η επιφύλαξη, μέχρι αυτή η αλλαγή να έχει διάρκεια? Εγώ προσωπικά αυτό θα κάνω..... 

Όλα τα ανωτέρω που έγραψα αφορούσαν τους φίλους Παναθηναϊκούς που δικαίως ασκούν κριτική στην διοίκηση...... σειρά έχουν οι λεγόμενοι από εμένα "παλαμακατζήδες" στο τίποτα, "αποθεωτές" στο κάτι. 

Αυτοί που σου ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι...... με την προσπάθειά τους να μας πείσουν πως όλα βαίνουν καλώς. Πως επειδή έφυγε ο Μπούρμπος και ήρθε ο Μέστο, ξαφνικά γίναμε ο Παναθηναϊκός που αγαπήσαμε. Που έχουν το θράσος να γράφουν, πως η μεταγραφή Βιγιαφάνες ήταν ανέλπιστη για κάθε Παναθηναϊκό........ που έχει δει Ζάετς, Ρότσα, Σαραβάκο, Γκονζάλες, Σόουζα, Βαζέχα, Σίλβα, Λέτο, Σισέ.

Σαφέστατα και είναι καλές προσθήκες οι Μέστο και Βιγιαφάνες..... και δεν χρειάζεται να τους συγκρίνουμε με παίκτες που άφησαν ιστορία, αλλά με αυτούς που αντικαθιστούν σήμερα. Ναι ο Μέστο είναι καλύτερος των Μπούρμπου, Μαρινάκη, Βέμερ..... άρα καλώς αποκτήθηκε, όπως και ο Βιγιαφάνες. 

Αυτοί οι τύποι λοιπόν, που από το χτεσινό παιχνίδι κρατούν την εμφάνιση του Εβαντζελίστα (χωρίς να κάνει τίποτα) και όχι ότι δεχτήκαμε δύο γκολ (από μία ομάδα που μόλις συνέλθει ο Ατρόμητος θα παλέψει για την παραμονή της στην κατηγορία), ευθύνονται για την σμίκρυνση του Συλλόγου. 

Γιατί έτσι είναι κύριοι, όταν γαλουχείς τη νέα γενιά Παναθηναϊκών να εκστασιάζεται με την μηδέν ενέργεια του Εβαντζελίστα και την νίκη επί του Πλατανιά με 2-3..... μικραίνεις τον Σύλλογο.... που είχε μάθει να δημιουργεί περήφανους φιλάθλους επειδή έβλεπαν το πενταρέ του Βαζέχα, τα γκολ του Σαραβάκου επί της Γουβέντους και την πρόκριση στους 4 της Ευρώπης!!! 

Αυτοί οι Παναθηναϊκοί, που σήμερα χειροκροτούν το τίποτα και αποθεώνουν το κάτι σε κάθε ευκαιρία, με μοναδικό στόχο την συνειδητή ή ασυνείδητη απενοχοποίηση αυτών που μας έφεραν εδώ, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του Συλλόγου. 

Όσο πιο χαμηλά βάζουν τον πήχη, με σκοπό να διευκολύνουν αυτόν που πρέπει να τον περάσει, τόσο πιο κάλπικο είναι το επίτευγμά του. Και ειλικρινά αναρωτιέμαι, πως στο διάολο δεν το καταλαβαίνουν. Όταν προπονείς κάποιον να περνάει το 1,20 (νίκη με τον Πλατανιά) και τον επιβραβεύεις για αυτό, είναι δυνατόν να μπορέσει σε μια βδομάδα να περάσει το 1,80 (κύπελλο, πρωτάθλημα, διάκριση στην Ευρώπη)? 

Αυτό που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός σήμερα είναι: καλοπροαίρετη κριτική στο αγωνιστικό, πίεση στη διοίκηση για το οικονομικό και μια μεγάλη και ειλικρινή συζήτηση για το γηπεδικό.

Ούτε το ανάθεμα βοηθάει σε ότι και αν κάνει ή καταφέρνει η ομάδα, ούτε η αποθέωση για τα αυτονόητα μιας ομάδας που έχει την ιστορία της δικής μας. Βάλτε ένα μέτρο στην σχέση σας με την ομάδα..... αντιμετωπίστε τον Παναθηναϊκό ως Παναθηναϊκό και όχι ως ομάδα του Αλαφούζου, του Βαρδινογιάννη, του Γιαννακόπουλου, του Βγενόπουλου, του Πατέρα.

Έχει καταντήσει αηδία αυτή η κατάσταση. Κάθε μεταγραφή παίκτη στον Παναθηναϊκό μας, δεν κρίνεται με βάση τα προσόντα του και αν θα βοηθήσει τον τωρινό Παναθηναϊκό, αλλά με βάση ποιος παίκτης έπαιζε σε αυτή τη θέση το 1980, το 1990, το 2000, το 2010..... Τους λες παλτό ο Μέντες και σου απαντάνε "ήταν καλύτερος ο Άντριτς"? Τους λες καλός παίκτης ο Μπουμάλ και σου απαντάνε "μια τρίχα από τα αρχίδια του Σαραβάκου". 

Ο Μέντες είναι ο Μέντες και ο Μπουμάλ είναι ο Μπουμάλ..... γίνεται να τους κρίνουμε με βάση αυτά που βλέπουμε στο γήπεδο? Όταν το καταφέρουμε.....θα έχει γίνει ένα πρώτο βήμα..... αλλά δυστυχώς δεν μας αφήνουν οι μισθόδουλοι, που θεωρούν πως για να αναδειχτεί η όποια καλή κίνηση του Μέστο, πρέπει νωρίτερα να έχουν γράψει κάτι κακό για τον Βύντρα.

ΥΓ1. Η λύση του γηπεδικού έχει όνομα..... και αυτό είναι "Βοτανικός". Αυτό όμως δεν σημαίνει πως μέχρι και αν μετακομίσουμε εκεί, θα πρέπει να αγωνιζόμαστε σε ένα γήπεδο αφιλόξενο στον κάθε φίλαθλο που σέβεται τα 10-20-30 ευρώ, που δίνει για να παρακολουθήσει την ομάδα του. Με βάση αυτή τη σκέψη, από την πρώτη στιγμή ήμουν υπέρ της ανακαινίσεως της Λεωφόρου.... και το 2014 και το 2015 που εξαγγέλθηκε από την διοίκηση. Εύχομαι αυτή τη φορά η εξαγγελία να πραγματοποιηθεί και να μην είναι άλλη μία επικοινωνιακή μπαρούφα.

ΥΓ2. Δεν μπορεί παρά να είναι καλοδεχούμενη η επιστροφή ενός παίκτη, που μόνος του παραλίγο το 2012 να μας φέρει το Πρωτάθλημα........ Που είχε συμβάλλει τα μέγιστα στην κατάκτηση του νταμπλ του 2010.......... Που έχει δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς με τον κόσμο του Τριφυλλιού. Από τη στιγμή μάλιστα, που η επιστροφή του δεν παρουσιάζεται ως λύση για μια θέση που χρειαζόμαστε ενίσχυση, αλλά ως μια επιβράβευση της προσφοράς του, με στόχο την επανεκκίνηση της καριέρας του. Μακάρι να διαψεύσει όλους όσους θεωρούν πως ποδοσφαιρικά "τελείωσε" και να μας χαρίσει στιγμές ανάλογες με εκείνες που του έδωσαν μια θέση στην καρδιά μας.

Αλέξανδρος



 
Top