Περίοδος 1964-65. Ο Παναθηναϊκός έμπαινε στη μάχη του τίτλου νικητής και τροπαιούχος και φυσικά φαβορί για το νέο πρωτάθλημα.

Ήδη είχα αρχίσει να .... μεγαλώνω αρκετά και επί πλέον, όπως σας έχω εκμυστηρευτεί, είχα αρχίσει εδώ και δύο αγωνιστικές περιόδους να επισκέπτομαι αρκετά συχνά τους αθλητικούς χώρους (και ιδιαίτερα τη Λεωφόρο της καρδιάς μου) και έτσι από τη σαιζόν αυτή, για καλή μου τύχη, βρέθηκα νεαρός (και άμισθος φυσικά) δημοσιογράφος, σε κάποια αθλητική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης, ανταποκριτής Αθηνών και είχα τη μεγάλη ευκαιρία, εκτός από τις ομάδες της συμπρωτεύουσας, να βρίσκομαι κοντά στον αγαπημένο μου σύλλογο, τις δραστηριότητες του οποίου άρχισα να παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς και μάλιστα συστηματικά. Χαράς Ευαγγέλια!

Κάθε Κυριακή, αλλά και τα Σάββατα και τις Τετάρτες, όταν υπήρχε αγωνιστική δράση και όταν φυσικά μου το επέτρεπαν οι σχολικές-μαθητικές μου υποχρεώσεις, πού με έχανες, πού με έβρισκες, στα γήπεδα και κυρίως στη Λεωφόρο της καρδιάς μου. Άρχισα πλέον να παρακολουθώ συστηματικά, όχι μόνο την ποδοσφαιρική, αλλά και όλες τις ομάδες και όλα τα τμήματα του αγαπημένου μου Παναθηναϊκού.

Σεπτέμβριος 1964 και το πρωτάθλημα αρχίζει. Πρώτος αγώνας με τον Παναιγιάλειο στη Λεωφόρο και ο Τουμπέλης που είχε παραχωρηθεί στην ομάδα του Αιγίου, αιφνιδιάζει τους πράσινους. 0-1! Όμως ο γίγας παίρνει γρήγορα μπροστά και με 3 γκολ του Παπουτσάκη και από ένα των Λουκανίδη, Παναγιωτίδη και Δομάζου, κερδίζει πανηγυρικά στην πρεμιέρα με 6-1. Τα περισσότερα γκολ (τέσσερα) στην εστία προς τον Λυκαβηττό, πίσω από την οποία, κάπου μεταξύ των θυρών 13 και 14 καθόμουν και εγώ.

Θυμάμαι ένα περιστατικό σε κάποιο από τα γκολ του τριφυλλιού. Μετά από κάποιο κόρνερ, μπήκε τελικά το γκολ (δεν θυμάμαι ποιος το έβαλε) και εκείνο που έγινε ξεπερνά κάθε φαντασία. Κάποιος από τους παίκτες του Αιγίου παίρνοντας τη μπάλα μέσα από τα δίχτυα για τη σέντρα, είπε κάτι στον Λουκανίδη που βρισκόταν δίπλα του μέσα στην εστία και ο Τάκαρος γυρίζει και του χώνει μια μπουνιά στη μούρη και τον έστειλε να φάει χώμα!!! Φυσικά, ο Λουκανίδης πήρε αμέσως την άγουσα για τα αποδυτήρια από τον διαιτητή που είχε δει όλη τη σκηνή, το γεγονός όμως αυτό δεν εμπόδισε την Πανάθα να διαλύσει τον Παναιγιάλειο! Αξέχαστες εμπειρίες.

Ακολούθησαν δύο εύκολες νίκες, στα Τρίκαλα με 3-1 και με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο με 2-0, για να ακολουθήσει το σοκ του Φαλήρου.

Στο καινούργιο πλέον, από την προηγούμενη χρονιά Στάδιο Καραΐσκάκη, δεχόμαστε πρώτοι γκολ από τον Εθνικό, ισοφαρίζουμε πριν το ημίχρονο και κάπου στο 73΄ ο Λουκανίδης δίνει το προβάδισμα στον Παναθηναϊκό. Εντάξει, λέμε όλοι, το πήραμε το ματσάκι. Αμ δε! Δύο λεπτά αργότερα ο Αντωνάτος ισοφαρίζει σε 2-2 και ενώ στο τελευταίο τέταρτο έχουμε κλείσει τους κυανόλευκους του Πειραιά κυριολεκτικά στην περιοχή τους για το νικητήριο γκολ, μπροστά μας, στο τέρμα που είναι προς την Αθήνα (ήμουν κάπου μεταξύ των θυρών 6-7), βγαίνει από μια τυφλή απόκρουση από την άμυνα, περίπου στο κέντρο του γηπέδου ο Χαρτοφύλακας. 

Τον βλέπω να φεύγει με τη μπάλα στα πόδια προς την εστία μας μόνος του και λέω "παιδιά το φάγαμε το γκολ". Πράγματι ο κυνηγός του Εθνικού διασχίζει μόνος το μισό γήπεδο, καταδιωκόμενος από τον Σούρπη, αν θυμάμαι καλά, ο οποίος δεν μπόρεσε να τον φτάσει και μπαίνοντας στη μεγάλη περιοχή πλασάρει από το κέντρο και αριστερά όπως έμπαινε, τον Οικονομόπουλο, στην απέναντι γωνία, για να γράψει το 3-2, στο 89΄.

Ήττα και απογοήτευση. Αυτό όμως πείσμωσε τους πράσινους και παρά το γεγονός ότι στον πρώτο γύρο κάναμε αρκετές ισοπαλίες, που στοίχισαν την πρωτοπορία, στο δεύτερο γύρο το τριφύλλι ξύπνησε και ξεσπώντας κατ' αρχήν στη Νίκη Βόλου με 5-0, συνέχισε την πορεία του προς τον τίτλο, συντρίβοντας παράλληλα και τον Εθνικό με 6-0 στη Λεωφόρο, παίρνοντας τη ρεβάνς για το 3-2 του πρώτου γύρου, παίζοντας παράλληλα καταπληκτική μπάλα και ενώ προηγουμένως είχε καταβάλει τα Τρίκαλα και τον Πανιώνιο με 3-0 και μετά τον Άρη με 4-0, τη Δόξα και την Προοδευτική με 5-0 και τον Απόλλωνα στην Καλαμαριά με 4-1, ενώ στο αποφασιστικό παιχνίδι τίτλου με την ΑΕΚ στη Λεωφόρο κέρδισε με γκολ του Λουκανίδη 1-0 και έτσι ξέφυγε και κατέκτησε θριαμβευτικά και αυτό το πρωτάθλημα.



Μια χαρακτηριστική ιστορία που θυμάμαι σαν σήμερα από την περίοδο εκείνη ήταν και το παιχνίδι με τον Ηρακλή στη Λεωφόρο. Μαθητής ακόμη ων, στην πέμπτη τάξη του εξαταξίου τότε Γυμνασίου, είχα τη φαεινή ιδέα να αψηφήσω τη γιορτή του σχολείου για την 25η Μαρτίου (ο αγώνας είχε διεξαχθεί, προφανώς εξ αναβολής την Τετάρτη) και να παρακολουθήσω την αγαπημένη μου ομάδα που κέρδισε (με δυσκολία ήταν η αλήθεια) τον γηραιό, 1-0 με γκολ του Λουκανίδη στα μέσα του β΄ μέρους και ενώ ο τερματοφύλακας των Θεσσαλονικέων, Γαβριγιώργος, ο οποίος την επόμενη σαιζόν μεταγράφηκε στο τριφύλλι, είχε κάνει σωρεία εκπληκτικών αποκρούσεων, διατηρώντας το σκορ σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

Την επομένη της εθνικής εορτής όμως, εμένα και πολλούς συμμαθητές μου, που είχαν τη φαεινή ιδέα να κάνουν κοπάνα από την εορτή του σχολείου, μας περίμενε μια μικρή αλλά δυσάρεστη έκπληξη, αφού ο Γυμνασιάρχης μας μοίρασε από δύο ημέρες αποβολή στον καθένα. Ήταν η μοναδική αποβολή μου στο σχολείο (καθόσον ήμουν καλός και επιμελής μαθητής) και βέβαια φταίχτης ήταν, ποιος άλλος, ο αγαπημένος μου Παναθηναϊκός!

Η πρώτη ενδεκάδα του Παναθηναϊκού στη σαιζόν εκείνη ήταν:

Οικονομόπουλος – Καμάρας, Παπουλίδης, Σούρπης, Ανδρέου – Παπαεμμανουήλ, Δομάζος, Λουκανίδης – Γιαννακόπουλος, Κομιανίδης, Παναγιωτίδης, ενώ αγωνίστηκαν ακόμη και οι Βουτσαράς, Τζουνάκος, Πανουσάκης, Κυριακίδης, Θεοφάνης, Πιτυχούτης, Σπετσαρίας, Πανάκης, Παπουτσάκης, Χριστοδούλου.

Πρώτοι σκόρερ του τριφυλλιού την περίοδο εκείνη ήσαν: οι Λουκανίδης με 21, Παπουτσάκης, Κομιανίδης, Παπαεμμανουήλ από 8, Δομάζος, Ανδρέου από 5 και Παναγιωτίδης με 4 τέρματα.

Μεγάλη συμβολή στη θριαμβευτική κατάκτηση του τίτλου είχε βεβαίως και ο μεγάλος δάσκαλος του Ευρωπαϊκού και παγκοσμίου ποδοσφαίρου, Στέφαν Μπόμπεκ, ο οποίος βρισκόταν για δεύτερη συνεχή χρονιά στο τιμόνι του τριφυλλιού, είχε αναμορφώσει την ομάδα και με το πρωτοποριακό σύστημα 4-3-3 που εφάρμοζε, είχε καταστήσει τον Παναθηναϊκό μας πανίσχυρο και πρωτοπόρο στον Ελληνικό ποδοσφαιρικό χάρτη. Κοντά του βεβαίως και εκφραστές της πράσινης κυριαρχίας οι μεγάλοι παιχταράδες που είχε συγκεντρώσει ο Παναθηναϊκός στις τάξεις του, οι οποίοι είχαν επιβάλει την ανωτερότητά τους στην Ελλάδα.



Στο τέλος της προηγουμένης περιόδου όμως, η χώρα μας υπέστη έναν άνευ προηγουμένου διεθνή διασυρμό, μια πραγματικά διεθνή ποδοσφαιρική ξεφτίλα από τους σκασιάρχες του Κυπέλλου Ράπαν! 

Υπαίτιοι, ποιοι άλλοι; οι ακατονόμαστοι. Είδαν οι .... πονηροί, ότι στην Ελλάδα δεν μπορούσαν να συναγωνισθούν Παναθηναϊκό και ΑΕΚ και σκέφθηκαν να πάνε παραέξω για να αποδείξουν τι υπερομάδα είχαν. Έτσι δήλωσαν συμμετοχή στο τότε Κύπελλο Ράπαν (κάτι σαν το Κύπελλο Εκθέσεων), πιστεύοντας οι αφελείς, ότι θα έβρισκαν απέναντί του τίποτα παρακατιανές Ευρωπαϊκές ομάδες που θα ήταν του χεριού τους. 

“Θρύλος” ήταν άλλωστε. Ευκαιρία να ξαναρχίσουν τους διθυράμβους και τις θριαμβολογίες. Άλλωστε πώς θα μάθαιναν οι "κουτόφραγκοι" για την ..... υπερομάδα του Πειραιά. Έτσι ξεκίνησαν οι ατυχείς, χωρίς να λάβουν υπόψη ότι οι ομάδες της Ευρώπης, έστω και μικρομεσαίες, δεν είχαν καμία όρεξη να παριστάνουν την Προοδευτική και την Α.Ε. Νικαίας και τους φιλοδώρησαν με κάτι ξεγυρισμένες τεσσάρες (4-0 από τη Δυναμό Ζάγκρεμπ, 4-2 από την Ολυμπίκ Τουλούζ), οπότε οι πανικόβλητοι αρουραίοι έκαναν κάτι πρωτοφανές και απολύτως εξευτελιστικό για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο: δήλωσαν ότι αποσύρονται από τη διοργάνωση, επειδή αδυνατούσαν να συγκροτήσουν αξιόμαχη ενδεκάδα!!! 

Οποία ξεφτίλα. Στη συνέχεια δε, αφού έκαναν ακόμη δύο ήττες με 5-3 και 2-1 από τη Βουλγαρική Σπάρτακ Πλόβντιβ για το Κύπελλο Βαλκανίων, αποχώρησαν και από αυτό για να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν τη Γαλατά Σαράϊ και την Πετρολούλ, όπου τους περίμεναν νέες τεσσάρες. Ο διασυρμός της ποδοσφαιρικής Ελλάδος σε όλο της το μεγαλείο και η Ευρώπη να μην πιστεύει στα μάτια της.

Οι "κουτόφραγκοι" όμως που δεν μάσαγαν από κάτι τέτοια, αντέδρασαν και απείλησαν (η ΟΥΕΦΑ βεβαίως) ότι θα αποκλείσουν όλες τις Ελληνικές ομάδες από κάθε Ευρωπαϊκή διοργάνωση. Επικράτησε πανικός, οι αρουραίοι είχαν χωθεί πάλι στις τρύπες τους και την τιμή τελικά του δύσμοιρου Ελληνικού ποδοσφαίρου ανέλαβαν να σώσουν δύο-τρεις άλλες Ελληνικές ομάδες που δέχθηκαν να πάρουν τη θέση των ..... κοπανατζήδων. Τελικά τους αντικατέστησε ο Πανιώνιος και έτσι οι σκασιάρχες του Ράπαν γλύτωσαν τις υπόλοιπες τεσσάρες, ενώ αποκαταστάθηκε και το γόητρο του Ελληνικού ποδοσφαίρου.

Λίγο νωρίτερα, οι φίλαθλοι όλης της Ελλάδας είχαν πάθει σοκ διαβάζοντας τις δηλώσεις του Προέδρου της Προοδευτικής (αλλά και μέλους του .... Ολυμπιακού) που είχε χολωθεί επειδή το Δ. Σ. της ομάδας του πήρε κατά πλειοψηφία την απόφαση να παραχωρηθεί ο τερματοφύλακας της ομάδας του Κορυδαλλού Τ. Οικονομόπουλος στον Παναθηναϊκό: "Καλύτερα να μας κοπούν τα χέρια, παρά να ξαναδώσουμε παίκτη μας σε αθηναϊκό σύλλογο. Πρέπει όλοι να βοηθάμε τον Ολυμπιακό".

Είπατε τίποτα για δουλοπρέπεια και υποτέλεια; Ύστερα ζορίζονται όταν λέμε την Προοδευτική "κορούλα" των αρουραίων. Και συνέχισε: "Δεν πρόκειται να τους αρνηθούμε στο εξής τίποτα" (Είπατε τίποτα για προσυνεννοημένους αγώνες και αγώνες σικέ;). Έτσι φτιάχνουν τις υπερομάδες τους και έτσι παίρνουν και τους τίτλους.

Δύσμοιρε και αφελή, αλλά ΜΕΓΑΛΕ Παναθηναϊκέ.

Εδώ θα ήταν σκόπιμο να ανοίξουμε μια παρένθεση και να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω στα 1927. Οι υπερφίαλοι Πειραιώτες που είχαν ιδρυθεί το 1925, μετά από μια σοβαρότατη διένεξη που είχαν με την ΕΠΟ, προσπάθησαν να την καπελώσουν και προκάλεσαν την αντίδραση της Ομοσπονδίας, η οποία τους διέγραψε από τα Μητρώα της και απαγόρευσε σε όλες τις ομάδες της χώρας να ξαναδώσουν αγώνα απέναντι στο βδελυρό αυτό σωματείο. Ποδοσφαιρικός θάνατος δηλαδή. 



Όμως ο Παναθηναϊκός ανέλαβε να σώσει τους Πειραιώτες. Ανέλαβε μαζί με την ΑΕΚ τη σωτηρία τους, ιδρύοντας το ΠΟΚ που άρχισε να μετακαλεί μεγάλες ξένες ομάδες της εποχής, αποκομίζοντας τεράστια οφέλη από τις εισπράξεις των αγώνων, ενώ η ΕΠΟ άρχισε να μαραζώνει οικονομικά. Έτσι η τελευταία, μετά από αυτόν τον έμμεσο εκβιασμό, αναγκάστηκε να ανακαλέσει την τιμωρία των Πειραιωτών και να εντάξει ξανά στη δύναμή της τους βρομιάρηδες, γλυτώνοντας τους από τον αφανισμό.



Έτσι οι ευγενείς – και αφελείς συνάμα Αθηναίοι – πρωτοσταντούντος του Παναθηναϊκού, έσωσαν τον χειρότερο αντίπαλό τους, ο οποίος τους πλήρωσε με αχαριστία και υφαρπαγή σωρείας τίτλων στο μέλλον!



Yank1971


 
Top