Η σαιζόν 1967-1968 ήταν μια πραγματικά παράξενη περίοδος. Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε χωρίς τον μεγάλο δάσκαλό του Στέφαν Μπόμπεκ, καθώς στη θέση του προπονητή καθόταν πλέον ο γηραιός Μαγυάρος τεχνικός Μπέλα Γκούντμαν, που όμως δεν μπορούσε να εμπνεύσει τους παίκτες, όπως ο προκάτοχός του.

Ο Παναθηναϊκός συντρίβεται στο Μόναχο από τη Γερμανική Μπάγερν με 5-0 για το Κύπελλο Κυπελλούχων, δεν μπορεί να πάρει ούτε ισοπαλία στη ρεβάνς της Λεωφόρου (1-2), στο πρωτάθλημα δεν πάει καλά, καθώς τις νίκες διαδέχονται οι ισοπαλίες και οι ήττες και έτσι, αλλάζοντας και προπονητή από τον Δεκέμβριο μήνα (με τον Ουρουγουανό Χόχμπεργκ στη θέση του Γκούντμαν), συνεχίζει τερματίζοντας στο πρωτάθλημα πάλι τρίτος, αυτή τη φορά πίσω από ΑΕΚ (πρωταθλήτρια) και αρουραίους, με μικρή πάντως διαφορά (ΑΕΚ 84, αξιοθρήνητοι 80, ΠΑΟ 79 βαθμοί). Οι υπόλοιπες ομάδες παρουσιάστηκαν πολύ ισχυρές, αποτέλεσμα δε αυτού ήταν το γεγονός ότι ακόμη και η πρωταθλήτρια ΑΕΚ να έχει παλμαρέ 22 νίκες, 6 ισοπαλίες και 6 ήττες.



Χαρακτηριστικό της περιόδου αυτής ήταν ότι το πρωτάθλημα για πρώτη φορά διεξήχθη με 18 ομάδες, μεταξύ των οποίων, με απόφαση του δικτατορικού καθεστώτος, περιλαμβανόταν και μια ομάδα (η πρωταθλήτρια) από την Κύπρο, ο Ολυμπιακός Λευκωσίας.

Όπως προαναφέρθηκε ο Παναθηναϊκός της περιόδου αυτής έκανε 17 νίκες, 11 ισοπαλίες (οι οποίες φυσικά και του στοίχισαν τον τίτλο) και 6 ήττες, όσες και η ΑΕΚ. Από τα παιχνίδια της χρονιάς εκείνης, αυτά που μπορεί να θεωρηθεί ότι έμειναν στη μνήμη, ήταν ένα 5-1 επί του Βύζαντα στη Λεωφόρο και ένα 5-0 επί του Άρη, επίσης στη Λεωφόρο, με σκόρερ τους Παπαεμμανουήλ (2), Γραμμό (2) και Δομάζο, παιχνίδι που εκτόξευσε την ψυχολογία παικτών και φιλάθλων στα ύψη, με βάσιμες ελπίδες για τον τίτλο, αλλά δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίχθησαν όπως τα περιμέναμε. 

Παρά το γεγονός ότι μετά από εκείνον τον αγώνα ο προπονητής του τριφυλλιού Χόχμπεργκ δήλωνε πως "το πρωτάθλημα είναι σίγουρα δικό μας", η συνέχεια ήταν εντελώς διαφορετική. Η ήττα από την ΑΕΚ την αμέσως επόμενη αγωνιστική, καθώς και εκείνη από τους απατεώνες στο τηγάνι, δύο αγωνιστικές αργότερα, έσβησε κάθε ελπίδα για τον τίτλο, καθώς ακολούθησαν 4 καταδικαστικές ισοπαλίες με Αιγάλεω, Εθνικό, Βύζαντα στα Μέγαρα και Πανιώνιο.

Μάλιστα εκείνο το παιχνίδι των Μεγάρων ήταν μια πραγματική εκστρατεία των οπαδών του τριφυλλιού, που ξεκίνησε με ενθουσιασμό με το γκολ του Βουρδαμή στο α΄ μέρος, όμως στην επανάληψη οι γηπεδούχοι ισοφάρισαν με τον Σεϊταρίδη (όχι τον γνωστό) και μας απείλησαν ακόμη και με ήττα.

Προς το τέλος της σαιζόν οι οπαδοί του τριφυλλιού, αναπολώντας τη θρυλική ομαδάρα του Μπόμπεκ, ξέσπασαν σε ρυθμικές ιαχές με το όνομα του Γιουγκοσλάβου προπονητή στα χείλη τους, αλλά η ιστορία πλέον είχε γραφεί.

Εξήντα (60) χρόνια συμπλήρωνε ο ιστορικός Σύλλογός μας εκείνη την περίοδο και αποτελούσε πρότυπο και παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους συλλόγους της χώρας με τα εκπληκτικά επιτεύγματά του.

Δεν θα πρέπει να παραγνωρίσουμε τις πρωτιές που έχει ο ανεπανάληπτος Παναθηναϊκός μας, σε όλους σχεδόν τους τομείς της αθλητικής δραστηριότητας και ιστορίας του τόπου.

Κατ' αρχήν είναι ο πρώτος Σύλλογος που απέκτησε δικό του ιδιόκτητο γήπεδο ποδοσφαίρου. Με την υπ' αριθμόν 4268 της 8ης Μαρτίου 1922 απόφαση της Νομαρχίας Αττικοβοιωτίας επικυρώνεται ανάλογη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Αθηναίων και η έκταση του σημερινού γηπέδου κατοχυρώνεται στον Παναθηναϊκό! 

Όμως για δύο χρόνια υπήρξαν προβλήματα, καθώς παρά τις τεράστιες προσπάθειες που κατέβαλαν αθλητές και φίλοι του Συλλόγου για να μετατρέψουν το χωράφι σε γήπεδο, συνεισφέροντας προσωπική εργασία και ατελείωτες ώρες δουλειάς, για να κατασκευάσουν το γήπεδο, υπήρξαν προσφυγές και διεκδικήσεις από τον Οικοδομικό Συνεταιρισμό Αξιωματικών και Δημοσίων Υπαλλήλων, καθώς και από τη Μικρασιατική καταστροφή είχαν συρρεύσει στην περιοχή πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία που διεκδικούσαν και αυτοί στέγη στην περιοχή και εποφθαλμιούσαν το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Όλα αυτά τα εμπόδια όμως ξεπεράστηκαν και έτσι με τη δημοσίευση στο Φύλλο Εφημερίδος της Κυβερνήσεως (165/21-7-1924) της απόφασης για την οριστική παραχώρηση του γηπέδου στον Παναθηναϊκό, δόθηκε τέλος στο πρόβλημα του γηπέδου που ταλαιπώρησε τον Σύλλογο για μια διετία και ο Παναθηναϊκός απέκτησε το δικό του σπίτι.

Μέχρι το 1930 υπήρχαν κλιμακωτές χωμάτινες εξέδρες, το 1928 κατασκευάστηκε η πρώτη ξύλινη εξέδρα και το 1931 ανεγέρθηκε η πρώτη εξέδρα από μπετόν, ενώ το 1933 κατασκευάστηκε η σκεπαστή εξέδρα και το 1938 το γήπεδο ηλεκτροφωτίστηκε! 

Ο πόλεμος όμως κατέστρεψε τα πάντα και εκτός από τον βαρύ φόρο αίματος που πλήρωσε η Παναθηναϊκή οικογένεια (γνωστός είναι άλλωστε στους φιλάθλους μας ο θάνατος στο Αλβανικό μέτωπο του θρυλικού Μπρακ, του Μίμη Πιερράκου), καταστράφηκε και το γήπεδο της Λεωφόρου και έτσι όλα άρχισαν από το μηδέν. Το 1948 πραγματοποιήθηκε ο νέος ηλεκτροφωτισμός του γηπέδου, το 1950 άρχισε να κατασκευάζεται το πέταλο προς την πλευρά του Λυκαβηττού, λίγο αργότερα και το άλλο πέταλο, παράλληλα δε, κάτω από τα πέταλα δημιουργήθηκε το κλειστό κολυμβητήριο κάτω από τις θύρες 13 και 14, ενώ στην απέναντι πλευρά έγινε το κλειστό γήπεδο μπάσκετ και πολλές άλλες αίθουσες αθλοπαιδιών. Το 1958 τοποθετήθηκε χλοοτάπητας και έτσι ο Παναθηναϊκός μας ήταν ο πρώτος Σύλλογος στη χώρα που διέθετε γήπεδο με χόρτο.

Πάντα πρωτοπόρος και μπροστάρης ο Παναθηναϊκός μας στα αθλητικά πράγματα της χώρας. Πάντα πρώτος και πάντα ακολουθούσαν οι άλλοι σύλλογοι.



Το τριφύλλι γιορτάζει την 60ή επέτειο από την ίδρυσή του. Υπερήφανος, ένδοξος και πάντοτε μεγάλος και τρανός. Για το μεγαλείο του Συλλόγου αυτού με τα 17 τμήματα και τους υπερήφανους φιλάθλους του διαβάζουμε στον τύπο της εποχής: 

“Κάθε μεγάλος αθλητικός σύλλογος που έχει στην δύναμή του ένα σημαντικό τμήμα της νεολαίας της χώρας, και στην προκειμένη περίπτωση ο Παναθηναϊκός, στον οποίον ανήκει το μεγαλύτερο ποσοστό των αθλούντων νέων της Ελλάδος, έχει και μία σοβαρή κοινωνική αποστολή, που ξεφεύγει πλέον από το καθαρώς αθλητικό ενδιαφέρον. 

Πολλοί γονείς εμπιστεύονται τα παιδιά τους στους παράγοντες και στους τεχνικούς του συλλόγου και είναι πολύ φυσικό να περιμένουν, εκτός από την αθλητική τους πρόοδο, και την κοινωνική τους διαπαιδαγώγηση και προβολή. Με άλλα λόγια το αθλητικό σωματείο πρέπει να είναι ένα δεύτερο σχολείο. Και στον τομέα αυτόν η προσφορά του ΠΑΟ είναι σημαντική. Και αν επεκταθούμε στην κοινωνική προβολή και οικονομική ενίσχυση πολλών φτωχών νέων, χάρη στον μεγάλο αθηναϊκό σύλλογο, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο Παναθηναϊκός είναι ένας σημαντικός κοινωνικός παράγων του τόπου μας. Υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που το αποδεικνύουν. Όπως το αποδεικνύει επίσης η ευκολία με την οποία οι γονείς αφήνουν τα παιδιά τους να γραφτούν σ' ένα οποιοδήποτε τμήμα του ιστορικού Ομίλου”. 

Και παρακάτω συνεχίζει το άρθρο, πλέκοντας το εγκώμιο στους οπαδούς του συλλόγου και στα τμήματα που αυτός διατηρεί: 

“Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού υπερηφανέυονται ότι ο Σύλλογός τους είναι ο πληρέστερος της Ελλάδος. Δεν είναι αδικαιολόγητη η υπερηφάνειά τους, διότι πράγματι ο ΠΑΟ είναι το μοναδικό αθλητικό σωματείο που μπορεί να χαρακτηρισθεί παναθλητικό. Το μοναδικό στην Ελλάδα και ένα από τα λίγα στην Ευρώπη. Δεκαεπτά αθλητικά τμήματα έχει ο Παναθηναϊκός. Αυτά τα 17 αθλητικά τμήματα δεν υπάρχουν απλώς, αλλά αναπτύσσουν μεγάλη δράση και ακμάζουν. Σε όλα τα σπορ ο ΠΑΟ κάνει πρωταθλητισμό και στα μισά τουλάχιστον είναι αυτή τη στιγμή πρωταθλητής Ελλάδος. Είναι δε πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός αναδεικνύεται συχνά πρωταθλητής σε αθλήματα που οι αντίπαλοί του καλλιεργούν σχεδόν αποκλειστικά. Αυτό είναι ένα επίτευγμα το οποίον ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει”.

Αυτό είναι το μεγαλείο του Παναθηναϊκού μας, το οποίο δυστυχώς σήμερα έχει ξεθωριάσει πάρα πολύ.

Για την ιστορία να αναφέρουμε και το έμψυχο δυναμικό του τριφυλλιού την περίοδο εκείνη: Οικονομόπουλος, Καμάρας, Παπαεμμανουήλ, Σούρπης, Μπέλλης, Μητρόπουλος, Πιτυχούτης, Σακελλαρίδης, Ροκίδης, Δομάζος, Παπουτσάκης, Φυλακούρης, Γραμμός, Παναγιωτίδης, Παπουλίδης, Πανουσάκης, Χαραλαμπίδης, Τζένος, Κωνσταντίνου, Καλαϊντζίδης, Ανδρέου, Κοψαχείλης, Βουρδαμής, Συνανίδης, Λουκανίδης, Αθανασόπουλος, Δημητρίου.

Πρώτοι σκόρερ της ομάδας είχαν αναδειχθεί ο Δομάζος (9), Παπαεμμανουήλ (6), Σακελλαρίδης (5), Λουκανίδης (4), Βουρδαμής (4), Κοψαχείλης (3), Γραμμός (3).

Όμως δεν πρέπει να αφήσουμε ασχολίαστο και το γεγονός ότι οι αχάριστοι Πειραιώτες βρίζουν και τη δικτατορία, η οποία ήταν πραγματικά ο σωτήρας τους. Όχι μόνο υποστήριξε τον "θρηνικό", αλλά τον βοήθησε σκανδαλωδώς σε βάρος όλων των άλλων ελληνικών ομάδων και τον ανάστησε εκ της ανυπαρξίας στην οποία βρισκόταν επί χρόνια ολόκληρα. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που είπε κάποτε χαριτολογώντας ο ίδιος ο Παττακός, ένας εκ των τριών πρωτεργατών της χούντας, ο οποίος είχε βγει ανερυθρίαστα και δήλωνε ότι “κάναμε την Επανάσταση για να μπορέσει επί τέλους να πάρει μερικά πρωταθλήματα ο Ολυμπιακός!”.



Τα πράγματα όμως κάθε άλλο παρά αστεία ήταν. Τα σκάνδαλα και οι χαριστικές ενέργειες υπέρ των κάφρων του λιμανιού από τον τότε ΓΓΑ Ασλανίδη (που δήθεν οι ακατονόμαστοι χαρακτήριζαν υποστηρικτή του Παναθηναϊκού) έπνιξαν στην κυριολεξία ολόκληρη τη φίλαθλη Ελλάδα. Για όλα αυτά όμως θα αναφερθούμε εκτενέστερα σε προσεχές άρθρο μας. Αρκεί μόνο να αναφέρουμε εδώ ότι ο άνθρωπος αυτός, ΓΓΑ αρχικά και Υφυπουργός Αθλητισμού στη συνέχεια, σε αγαστή συνεργασία με τους κυβερνητικούς εκπροσώπους της ομάδας του Δημοσίου (ναι, από τότε τους χάριζε τα πάντα το Κράτος, από παίκτες, χρήματα, μέχρι και .... πρωταθλήματα) Βλαδίμηρο και Παπαποστόλου, στήριξε με εξοργιστικό τρόπο τους θρηνικούς σε αμέτρητες περιπτώσεις και ενέπαιξε ασύστολα τους παράγοντες του τριφυλλιού και ολόκληρη την Παναθηναϊκή οικογένεια σε ουκ ολίγες περιπτώσεις.

Το καλοκαίρι του 1967, όπως θυμάστε, όσοι παρακολουθείτε τα άρθρα μου, η κυβέρνηση των συνταγματαρχών που είχε επιβάλει τη χούντα στη χώρα, ανακάλυψε ότι ο Μπόμπεκ διενεργούσε .... κατασκοπεία σε βάρος των συμφερόντων της χώρας μας και για τον λόγο αυτό τον απέλασε. Η ίδια όμως κυβέρνηση το καλοκαίρι του 1969 έδωσε την άδειά της (και όχι μόνον, αφού αυτή ήταν εκείνη που βοήθησε σημαντικά τους ακατονόμαστους) και επέτρεψε στον Μπόμπεκ να επανέλθει στη χώρα μας και να εργαστεί ξανά ως προπονητής, σε ποια ομάδας λέτε; Μπράβο το βρήκατε, στους απόγονους του στόλου, στον θρηνικό Γανυμήδη. 



Αυτή ήταν λοιπόν η δικτατορία που κυνηγούσε τους αρουραίους και βοηθούσε τον Παναθηναϊκό. Ανεξάρτητα αν ο Γιουγκοσλάβος τεχνικός δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει στο λιμάνι και εγκατέλειψε τον θρήνο σαν αποτυχημένος μετά από μία μόλις περίοδο.

Yank1971



 
Top