Στην αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας δονεί τις πιο ευαίσθητες χορδές της ψυχής του ανθρώπου ο απαράμιλλου κάλλους ύμνος «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...».   

Ο Νυμφίος της Εκκλησίας, του κάθε ανθρώπου. Στο πρόσωπό Του ο Θεός δεν φαντάζει μια απομακρυσμένη ανώτερη, ψυχρή και απρόσωπη δύναμη. Είναι Πρόσωπο που αγαπά, ερωτεύεται αθεράπευτα το πλάσμα του. Αποτολμά να διεισδύσει στα κατάβαθα σκοτάδια της ύπαρξής του. Θυσιάζεται γι’ αυτό. Δεν διστάζει να έλθει «εν τω μέσω της νυκτός…».   

Για να σμιλέψει ξανά την εικόνα του στη βάση της ατίμητης αξίας της. Στην υπέρβαση της όσμωσης του θανάτου. Στον εγκεντρισμό της στην ωραιότητα της ζωής... Είναι ο Νυμφίος που αποκαλύπτει ότι πραγματική εξουσία δεν είναι η επιβολή. Είναι η κατάφαση στη χωρίς όρια διακονία. Στην αγάπη που αναδεικνύεται σε σταυρόσχημη μορφή. Γιατί σταυρώνεται. 

Δεν εξαντλείται σε συναισθηματικές εκκενώσεις, στη ρηχότητα ανούσιων και φλύαρων λόγων.   Είναι κυρίως προσφορά, κένωση, σταυρός. Εκεί όπου καταξιώνονται τα πάντα στις απεριόριστες πλέον διαστάσεις του αιώνιου και του αυθεντικού… Εκεί που πρυτανεύει η εμπειρία της ομορφιάς… Μιας ομορφιάς που κατά τον Μπερδιάγεφ μόνο εκείνη σώζει τελικά όλο τον κόσμο και τον αναδεικνύει στην υπέρτατη αξία του.

Γράφει: Χριστάκης Ευσταθίου


Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται
εν τω μέσω της νυκτός
και μακάριος ο δούλος
ον ευρήσει γρηγορούντα,
ανάξιος δε πάλιν,
ον ευρήσει ραθυμούντα
βλέπε ούν, ψυχή μου,
μη τω ύπνω κατενεχθής
ίνα μη τω θανάτω παραδοθής,
και της βασιλείας έξω κλεισθής
αλλά ανάνηψον κράζουσα
άγιος, άγιος, άγιος ει ο Θεός ημών,
διά της Θεοτόκου ελέησον ημάς.


 
Top