Το 1886 ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι έγραψε ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα, αναλύοντας τις μεταπτώσεις και την εσωτερική πάλη ενός δολοφόνου, από την τέλεση ενός εγκλήματος, μέχρι την τιμωρία του στην παγωμένη Σιβηρία. Η αρχή του παρόντος κειμένου γράφτηκε μετά την εντός έδρας ήττα από τον Αστέρα στο κλειστό του ΟΑΚΑ, δυστυχώς όμως, παραμένει επίκαιρο.

Υπήρξε εξωπραγματικός παίκτης αλλά δυστυχώς ο Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς δεν είναι το ίδιο καλό προπονητής. Εντάξει η γενιά των 80’s και αρχές 90 φίλων του Παναθηναϊκού, είχε το θείο δώρο να περάσει την εφηβεία της και να ανδρωθεί, σε μια εποχή όπου στον πάγκο καθόταν ο κορυφαίος όλων ο Mastermind Ζέλικο. 

Φυσιολογικό τώρα όλα να φαίνονται στραβά. Έβλεπα τον 2ο αγώνα της Φενέρ με την Ρεαλ και πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια για την αληθινά άριστη προσέγγιση που κάνει ο Ζοτς. Πάμε όμως στα δικά μας. 

2-0 λοιπόν ο Παναθηναικός και πλέον βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Τώρα τι ; Θα ρωτήσετε. Η απάντηση είναι απλά ΟΑΚΑ. Μεσούσης της σειράς, δεν θέλω να κάνω κριτική στο τεχνικό επιτελείο του Παναθηναϊκού, ειδικά αφού έχουμε μια τελευταία ελπίδα για να γίνει το 2-2. 

Είχα σκοπό να μίλαγα για την 1-3-1 offence του Σάλε, για την επιλογή να βγάζει σε hard hedge τον Ραντούλιτσα και άλλα πολλά. Όμως το μόνο που έχει σημασία στην παρούσα φάση, είναι απλά μια λέξη. DEVOTION. Ναι, το τραγούδι της euroleague. 

Ο Παναθηναικός πρέπει να μπει με τρομακτική αφοσίωση στα 2 παιχνίδια του ΟΑΚΑ και να πνίξει την  Κάχα Λαμποράλ. Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι αυτονόητα. Η ελληνική ομάδα διαθέτει στην περιφέρεια τους Heinz, Feldein, Καλάθη, Williams, Γιάνκοβιτς και φυσικά τον εμβληματικό αρχηγό, Δημήτρη Διαμαντίδη.  

Έχοντας υπεροπλία στα guard πρέπει να πνίξουν την ελλειπή περιφέρεια της Λαμποράλ. Ο Παναθηναικός ΠΡΕΠΕΙ να πιέσει. Να τους κάνει να ματώσουν σε κάθε κατοχή. Δεν χρειάζεται να είσαι Popovic για να αντιληφθείς ότι είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να κάνουν οι αντίπαλοι guard lay up μέσω drive στην καρδία της ρακέτας. 

Ο Ραντούλιτσα είναι μεν ανίκητος όταν ποστάρει αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση ψηλός τύπου Πέκοβιτς. Μετά από 1-2 ποσταρίσματα σε επίθεση και στην συνέχεια σπριντ για επιστροφή στην άμυνα, δεν έχει τις ανάσες για να πάρει συνεχόμενες επιθέσεις. Πρέπει να υπάρξει και άλλο σχέδιο πλην της τροφοδότησης του « Μίρο ». 

Το κλειδί είναι η άμυνα. Θυμηθείτε το. Η Λαμποράλ παίζει γρήγορο ωραίο, αλλά άναρχο μπάσκετ. Η Δύναμη της στην περιφέρεια με Adams και James, είναι συνάμα και η μεγαλύτερη αδυναμία της. Είναι δεδομένο ότι οι Ισπανοί θα προσπαθήσουν να βρουν μεγάλα σουτ από τους εξαιρετικούς σκόρερ που διαθέτουν. Το τρίποντο όμως είναι ευχή και κατάρα, δεν είναι ορθολογικό να στηριχθεί μια ομάδα αποκλειστικά στο τρίποντο. 

Και για να μην κρυβόμαστε, ο Παναθηναικός την Τρίτη στηριζόμενος στο μεγάλο rotation που διαθέτει, πρέπει να "δείρει" τους Ισπανούς της Λαμποράλ.  Να παίξει λυσσασμένη άμυνα στα όρια του φάουλ, αντλώντας παράλληλα δύναμη από το κατάμεστο ΟΑΚΑ, προκειμένου να χαλάσει το μυαλό των αντιπάλων του.  

Σε αυτή την κατεύθυνση, ίσως να είναι πολύ χρήσιμος ο Χάντερ, που έχει εξαιρετικό άλμα και είναι και γρήγορος. Ενδεχομένως και ο Παπαγίαννης σε ειδικό ρόλο λίγων λεπτών στην θέση π.χ. του εγκληματικά αρνητικού Πάβλοβιτς, προκειμένου να χτυπήσει π.χ. τον Ντιοπ με τον οποίο ματσάρει καλύτερα. 

Θέλω να πω και κάτι, σχετικά με την αγωνιστική συμπεριφορά του Γίανκοβιτς. Ο Παναθηναικός Βλάντο, δεν χρειάζεται cool τύπους, με γελάκια και ωραίες δηλώσεις σε δημοσιογράφους. Χρειάζεται την οργή και το αμυντικό intensity που έβγαλε στους τελικούς με τον Ολυμπιακό το 2013. Θυμηθείτε τις τάπες των Λάσμε και Γκιστ και το βλέμμα στο πρόσωπο τους.  

Ο Γιάνκοβιτς είχε το προνόμιο να είναι βασικό 3άρι στον Παναθηναϊκό μετά την φυγή Ματσιούλις, Μπράμου, χωρίς όμως να έχει καταφέρει να κάνει το step up στην καριέρα του (μέχρι στιγμής). Γνώμη μου είναι ότι θα μπορέσει να βοηθήσει περισσότερο από τον αρνητικό Παβλοβιτς και έχει και αρκετά καλό σουτ, πράγμα που λείπει από τον Παναθηναϊκό σε αυτή τη σειρά.

Είπαμε την λέξη κλειδί πριν. Devotion. Βλέποντας τον 36χρονο Διαμαντίδη, όντας στο τελευταίο ηλιοβασίλεμα μιας μυθικής καριέρας, σε πιάνει ένα ΔΕΟΣ. Ο παίκτης ορχήστρα, αναμφισβήτητα αν όχι ο κορυφαίος Έλληνας όλων των εποχών, ο πληρέστερος........ κάνει μια μαγική χρονιά. 

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η φανέλα με το 13 είναι ο τελευταίος συνδετικός κρίκος του τωρινού Παναθηναϊκού, με την εποχή της απόλυτης παντοκρατορίας. Διανύοντας τις τελευταίες ώρες του στο παρκέ, πρέπει οι συμπαίκτες του να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. 

Δεν ξέρω αν ο Παναθηναικός μπορεί να πάει στο Βερολίνο. Καθαρά μπασκετικά δεν το αξίζει. Όμως το ΟΑΚΑ προσφέρει μια σχεδόν θρησκευτική μυσταγωγία. Σε πολλές περιπτώσεις, θυμίζει το θρυλικό TD Garden της Βοστώνης, όπου οι Celtics δόμησαν την αυτοκρατορία τους. 

Με την φανέλα του Διαμαντίδη σε μερικούς μήνες να βρίσκεται δίπλα στα λάβαρα στον Πράσινο Παναθηναϊκό ουρανό και με ανοιχτό το ενδεχόμενο ο επόμενος αγώνας να είναι ο τελευταίος ευρωπαϊκός του εμβληματικού αρχηγού, είμαι βέβαιος ότι η ατμόσφαιρα του ΟΑΚΑ θα σπρώξει τον Παναθηναϊκό να κάνει το 2-2 και να δώσει την ύστατη μάχη στην Βιτόρια την Μεγάλη Τρίτη. 

Αν ο Παναθηναικός χάσει και αποκλειστεί, αυτό πρέπει να είναι στην Ισπανία, αφού πρώτα δώσει και την τελευταία ρανίδα αίματος που έχει. Η Refuse to die νοοτροπία, είναι από τις σημαντικότερες παρακαταθήκες που μας άφησε ο Ζέλικο και αυτή η χρυσή εποχή.

Πιστεύω στην ανατροπή και όταν επιτευχθεί θα είναι ΑΥΤΗ, η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που θα μας αφήσει ο Διαμαντίδης στην μετά 3D εποχή.

ΥΓ. Είναι πραγματικά κρίμα να μην έχει γίνει η τωρινή υπέρβαση του μπάτζετ 3 χρόνια πριν. Όσα και αν άκουσε ο Πεδουλάκης, ήταν ένας σοβαρός προπονητής, αντί εμπορικός , με άσχημα αγγλικά, χωρίς ιδιαίτερες διασυνδέσεις,  που όμως δόμησε μια σκληροτράχηλη ομάδα με δεδομένες επιθετικές αδυναμίες, αλλά με συγκεκριμένες κατευθύνσεις στο παιχνίδι του. 

Δεν θέλω να γίνω γραφικός, αλλά με ομάδα με ασύγκριτα λιγότερο ταλέντο, έφτασε ένα σουτ μακριά από το Final 4. Σκεφτείτε το πόσο καλύτερα θα ήταν ο Αρχηγός, αν είχε 3 χρόνια μια αξιόπιστη περιφερειακή γραμμή δίπλα του. Πέρσι γκρίζαραν όλα τα μαλλιά του από την εξάντληση. Πολύ δύσκολα ο «μποχού » (όπως ειρωνικά τον αποκαλούσαν) θα έχανε και τους 2 αγώνες. Τα λάθη δυστυχώς κοστίζουν ακριβά και νομίζω πως ανεξάρτητα της έκβασης της χρονιάς, πρέπει να τεθεί θέμα προπονητή μετά τους τελικούς της Α1.

Εκδίκηση του Αληθινού



 
Top