Ο χειμώνας 1970-71 πέρασε αργά και βασανιστικά ποδοσφαιρικά, καθώς ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για το Ελληνικό ποδόσφαιρο, μια Ελληνική ομάδα να καλείται να αγωνισθεί Μάρτιο μήνα στην Ευρώπη. Ο πρώτος αγώνας με την Έβερτον είχε οριστεί για τις 9 Μαρτίου και η Αγγλία και βεβαίως και το Λίβερπουλ και συγκεκριμένα το Γκούντισον Παρκ, όπου θα διεξαγόταν η πρώτη αναμέτρηση ήταν όλα παγωμένα.

Ο αντίπαλος ήταν πραγματικός λέων, αλλά η πίστη και η αισιοδοξία δεν έλειπαν. Αυτά ήσαν και τα βασικά στοιχεία από εκείνη τη λαμπρή πορεία του Παναθηναϊκού προς τη δόξα, που γιγαντώνονταν μετά από κάθε παιχνίδι.

Την Τετάρτη 3 Μαρτίου αναχώρησε η αποστολή του Παναθηναϊκού για το Λίβερπουλ με τις ευχές όλης της αθλητικής Ελλάδος να την συνοδεύει και ενώ χιλιάδες Έλληνες κινητοποιήθηκαν από κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και από ολόκληρη την Ευρώπη για το μεγάλο ματς.



Τρίτη 9 Μαρτίου η ώρα της μεγάλης μάχης. Η ώρα του Παναθηναϊκού. Και εγώ, μαζί με τον Διευθυντή των “Παναθηναϊκών Νέων”, εκεί σε μια μικρή γωνιά, στο τυπογραφείο της οδού Γερανίου 7, καρφωμένοι μπροστά σε μια μικρή φορητή ασπρόμαυρη (φυσικά) τηλεόραση, αισθανόμαστε την αγωνία να ανεβαίνει στο κατακόρυφο, να χτυπάει κυριολεκτικά κόκκινο. Άραγε ο Παναθηναϊκός μας, η ομάδα της καρδιάς μας, θα μπορούσε να ανταγωνισθεί το μεγαθήριο, την πρωταθλήτρια Αγγλίας, τη θρυλική, όπως την ακούγαμε, Έβερτον. Το 'Γκούντισον Παρκ' φορούσε τα καλά του. Ένα αχανές για μας γήπεδο, παγωμένο, που έκανε όμως τις ελπίδες μας να φουντώνουν, την ώρα που ξεκίναγε το ματς.

Ήταν ένα εντυπωσιακό και παράλληλα δραματικό παιχνίδι. Ο δυναμισμός και το πάθος και των 22 ποδοσφαιριστών γοήτευσαν κυριολεκτικά τις χιλιάδες των φιλάθλων που είχαν κατακλύσει το Γκούντισον Παρκ. Οι παίκτες της Έβερτον, με την άψογη τεχνική τους κατάρτιση, κυριάρχησαν στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και ενθουσίασαν με το ορμητικό παιχνίδι τους και τις επιθέσεις τους που ξεδιπλώνονταν κατά κύματα κατά της ελληνικής εστίας. 

Από την άλλη πλευρά ο Παναθηναϊκός παρέταξε ένα σφιχτοδεμένο αδιαπέραστο αμυντικό τείχος πάνω στο οποίο συνετρίβησαν όλες οι επιθέσεις των Άγγλων. Οι Έλληνες στην Αγγλία, αλλά και απανταχού της Ελλάδος, καθώς και σε ολόκληρη την Ευρώπη, πανηγύρισαν με ενθουσιασμό, αλλά και συγκίνηση, τη μεγαλύτερη, μέχρις εκείνη τη στιγμή, επιτυχία του Παναθηναϊκού και του Ελληνικού ποδοσφαίρου, μέσα στην κόλαση του Λίβερπουλ. 



Αντίθετα, οι οπαδοί της Έβερτον, που περίμεναν μια εύκολη νίκη και μάλιστα με μεγάλο σκορ έναντι της Ελληνικής ομάδος, δεν έκρυψαν την ανακούφισή τους μετά το τέλος του δραματικού αυτού παιχνιδιού για τη διάσωση της ομάδας τους από την ήττα με εκείνο το κάλπικο γκολ του Τζόνσον, στις καθυστερήσεις του αγώνα. Πολλοί ήσαν οι Άγγλοι που παρά τη χαρά τους για την ισοφάριση, ομολογούσαν με ειλικρίνεια, πως πριν η μπάλα καταλήξει στα ελληνικά δίχτυα, ο Ρόιλ είχε μαρκάρει αντικανονικά, τραυματίζοντας τον τερματοφύλακά μας Τάκη Οικονομόπουλο. 

Συνεπώς, πριν από το γκολ, είχε γίνει φάουλ, γεγονός που παρέβλεψε ο Ανατολικογερμανός διαιτητής Γκλέκνερ, κατακυρώνοντας έτσι αντικανονικά το τέρμα που σημειώθηκε και ενώ ο Έλληνας τερματοφύλακας, το θρυλικό "πουλί", ο Γιασίν της Ελλάδος, βρισκόταν τραυματισμένος, αναίσθητος, στο χορτάρι του γηπέδου από την κλωτσιά που είχε δεχτεί δευτερόλεπτα νωρίτερα από τον Άγγλο κυνηγό Τζο Ρόιλ. Και φυσικά οι Άγγλοι, που εφηύραν το “fair play”, ούτε που διανοήθηκαν να πετάξουν την μπάλα εκτός αγωνιστικού χώρου για να παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες στον τραυματισμένο Οικονομόπουλο.

Πραγματικά πάντως, οι Άγγλοι έπαιξαν υπέροχα και δημιούργησαν 3-4 φάσεις, όπου έχασαν σπάνιες ευκαιρίες. Έτσι, από τη σκοπιά τους θεώρησαν το αποτέλεσμα άδικο. Όμως και οι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού αγωνίσθηκαν σαν λιοντάρια, τους εδάμασαν μέσα στην έδρα τους και μέχρι και 14 δευτερόλεπτα πριν από την λήξη προηγούντο με 1-0! και ισοφαρίστηκαν με ένα 100% αντικανονικό γκολ. Αν αυτό δεν ήταν αδικία, τότε τι ήταν;

Ο προπονητής της Έβερτον Χάρι Κάτερικ επικαλέστηκε την τύχη και ευχήθηκε η ομάδα του να έχει στην Αθήνα την τύχη που είχε ο Παναθηναϊκός στο Λίβερπουλ. Όμως, ανεξάρτητα από την τύχη, οι Εγγλέζοι, είχαν πολύ καλύτερη φιλοξενία, από αυτήν που είχαν οι Έλληνες στον πρώτο αγώνα, καθώς επιφύλαξαν στο τριφύλλι μια εντελώς ψυχρή και εν πολλοίς απαράδεκτη υποδοχή.

Θα ήταν πάντως δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς διακριθέντες από τους ένδεκα του Παναθηναϊκού. Ήταν όλοι υπέροχοι, συνεπαρμένοι από το μεγαλείο, ενός πραγματικά τιτάνιου αγώνα. Εν τούτοις, θα ήταν άδικο, αν δεν υπογραμμίζαμε το γεμάτο αυτοθυσία παιχνίδι του Οικονομόπουλου. Ο σπεσιαλίστας στις κεφαλιές Τζο Ρόιλ, είπε γι' αυτόν μετά το τέλος του παιχνιδιού: “Ήταν πραγματικά ένας ήρωας. Κανένας τερματοφύλακας δεν είχε καταφέρει να με αχρηστεύσει, όπως αυτός”. 

Όμως για να επιτευχθεί η μεγάλη αυτή επιτυχία, συνέβαλε τα μέγιστα ο μεγάλος Μαγυάρος προπονητής του τριφυλλιού, Φέρεντς Πούσκας, ο οποίος, στη μακρινή εκείνη εποχή, αιφνιδιάζοντας του Άγγλους, κατέβασε την ομάδα με ένα πρωτοποριακό σύστημα, 5-3-2, χρησιμοποιώντας για ενίσχυση της άμυνας έναν τρίτο κεντρικό αμυντικό, τον υψηλόσωμο νεαρό Άνθιμο Καψή, ο οποίος αντεπεξήλθε άριστα στον ρόλο του, αποτελώντας τον κυματοθραύστη, πάνω στον οποίο αποκρούσθηκαν όλες οι επιθέσεις των κυνηγών της γηπεδούχου Έβερτον, παρουσιάζοντας έτσι μια άμυνα πολύ περισσότερο ισχυρή από όσο την περίμεναν οι Άγγλοι και μια επίθεση λιγότερο δραστήρια, με δύο μόνο επιθετικούς, τον Γραμμό και τον Αντωνιάδη, αλλά εκπληκτικά αποτελεσματική, αφού πέτυχε απόλυτα τον στόχο της, που ήταν η επίτευξη ενός τέρματος.

Το πρόσωπο της βραδιάς όμως στο Λίβερπουλ, δεν ήταν άλλος παρά ο Πούσκας. Χωρίς ίχνος συγκίνησης και ενθουσιασμού στο στρογγυλό εκείνο πρόσωπο με τα πονηρά έξυπνα μάτια. Έμοιαζε περισσότερο με μαθηματικό και όχι με προπονητή, που επαληθεύτηκε κάποιος πολύπλοκος υπολογισμός που είχε κάνει πριν από τον αγώνα. Οι Άγγλοι μετά το ματς, τον περιτριγύρισαν και ζητούσαν επίμονα δηλώσεις του. Εκείνος όμως ήταν λακωνικός: “Ήρθαμε για την ισοπαλία και σχεδόν νικήσαμε. Είμαι ευχαριστημένος. Οι πιθανότητες του Παναθηναϊκού για την πρόκριση τώρα είναι περισσότερες”. Ούτε λέξη για το πλαστό γκολ της ισοφάρισης. Οι Άγγλοι θεωρούνται τζέντλεμαν, αλλά ο Πούσκας τους απέδειξε ότι εκείνος ήταν πραγματικός τζέντλεμαν.

Το παιχνίδι όπως προανέφερα, ήταν, στο μεγαλύτερο μέρος του, ένας μονόλογος των Άγγλων. Το Γκούντισον Παρκ όμως, εφλέγετο από τις εκδηλώσεις των χιλιάδων οπαδών του Παναθηναϊκού, που κυριολεκτικά το είχαν καταλάβει εξ εφόδου, αλλά και των οπαδών της Λίβερπουλ που είχαν αναρτήσει πανό υπέρ του Παναθηναϊκού! και ενώ η ισοφάριση των Βρετανών στις καθυστερήσεις του ματς – ούτε σέντρα δεν έγινε - υποχρέωσε τους θριαμβευτές να ξεσπάσουν σε κλάματα.

Η ιστορία όμως είχε γραφεί. Το τριφύλλι, αφού αντεπεξήλθε με επιτυχία, στις λυσσαλέες επιθέσεις των παικτών της Έβερτον, χτύπησε σαν κόμπρα, σε μια αντεπίθεσή του στο 81΄ του αγώνα. Ο Γραμμός έφυγε σαν βέλος από τα δεξιά και κοντά στα όρια της μεγάλης περιοχής, γύρισε τη μπάλα προς την εστία των Άγγλων, όπου εκινείτο ο Αντωνιάδης. Με τον βαρύ καλπασμό του ο κανονιέρης των πρασίνων είχε προσεγγίσει την περιοχή της Έβερτον και όπως του ήρθε η μπάλα από τη σέντρα του Γραμμού, έπιασε ένα μονοκόματο σουτ-κεραυνό προς την αντίπαλη εστία. Ένα 'βουπ' ακούστηκε και ο δυστυχής Ράνκιν, ο γκολκίπερ των γηπεδούχων, ένιωσε τα δάχτυλά του που ακούμπησαν την μπάλα, να λυγίζουν και είδε τη στρογγυλή θεά να καταλήγει στο βάθος της εστίας του. Γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολ. Ο προπονητής της Έβερτον, Χάρι Κάτερικ, παρακολουθούσε με ανοιχτό το στόμα, μη πιστεύοντας στα μάτια του.



Πεταχτήκαμε όρθιοι, αγκαλιαζόμαστε και φιλιόμαστε σαν τρελοί. Αργότερα αντιληφθήκαμε ότι εκείνη τη στιγμή είχε γίνει από τον Παναθηναϊκό το “καρέ” του 9.

* Ήταν 9 Μαρτίου.

* Ο ψηλός φορούσε τη φανέλα με το 9.

* Το γκολ επιτεύχθηκε 9 λεπτά πριν λήξει το ματς και

* Το ρολόι του γηπέδου έδειχνε ακριβώς 9 τοπική ώρα.

Φυσικά αμέσως μετά τη λήξη του ματς, ριχτήκαμε με τα μούτρα στη δουλειά, γιατί την επομένη έπρεπε να βγει ένα έκτακτο φύλλο των “Παναθηναϊκών Νέων”, με όλες τις λεπτομέρειες από τον μεγαλειώδη εκείνο θρίαμβο.

Η ρεβάνς, βεβαίως, έκρυβε πολλούς κινδύνους και παγίδες. Ο Κώστας Ελευθεράκης, τιμωρημένος λόγω καρτών από την ΟΥΕΦΑ, ήταν μια σημαντική απώλεια. Το ζητούμενο ασφαλώς ήταν η πρόκριση και επιθυμητό σκορ ήταν η 'λευκή ισοπαλία' που θα μας έδινε το εισιτήριο για τους τέσσερις. 

Ο παμπόνηρος Μαγυάρος προπονητής, Φέρεντς Πούσκας, μαέστρος της τακτικής, βρήκε τον τρόπο να αντιμετωπίσει την μεγάλη Έβερτον, υιοθετώντας ένα πρωτοποριακό σύστημα για να πάρει το αποτέλεσμα που βόλευε τον Παναθηναϊκό. Παρά τα προβλήματα που δημιούργησε ο αποκλεισμός του Ελευθεράκη, παρέταξε μια ιδανική ενδεκάδα απέναντι στη μανιασμένη Έβερτον, η οποία δεν μπορούσε να αποδεχθεί ότι βρισκόταν ένα βήμα πριν τον αποκλεισμό. 

Δεν ήταν τόσο αμυντικός ο Παναθηναϊκός όσο στο Λίβερπουλ, αλλά ούτε και απόλυτα επιθετικός. Διότι και οι δύο αυτές τακτικές θα ήσαν πολύ παρακινδυνευμένες. Αν το τριφύλλι έπαιζε αμυντικά, θα διευκόλυνε την Έβερτον να βρίσκεται συνεχώς στην επίθεση, να επιτίθεται κατά κύματα και να βομβαρδίζει την εστία του Οικονομόπουλου. Αν πάλι ανοιγόταν και έπαιζε πιο επιθετικά, θα κινδύνευε από τις ταχύτατες και φαρμακερές αντεπιθέσεις των Άγγλων. 

Και όπως είδαμε και στον αγώνα, ο Κάτερικ επεχείρησε να παρασύρει τον Παναθηναϊκό σε ανοικτό παιχνίδι, όπου θα είχε περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει, αλλά ο Πούσκας και οι παίκτες του δεν έπεσαν στην παγίδα του φανφαρόνου Άγγλου τεχνικού. Ο Παναθηναϊκός εξασφάλισε πρώτα τα νώτα του και μετά προσπάθησε να βγει με οργανωμένες αντεπιθέσεις, να ανατρέπει την αντίπαλη άμυνα και να δημιουργεί ευκαιρίες, χτυπώντας την πρωταθλήτρια Αγγλίας. Και έτσι ακριβώς έγινε. Η διάταξή του μέσα στο γήπεδο άλλαζε, ανάλογα με τον ρυθμό από 5-3-2 σε 4-4-2 και ακόμη σε 4-3-3. Κλειδιά αυτών των εναλλαγών στο σύστημα ήταν ο 'πολέμαρχος' Αριστείδης Καμάρας που από πέμπτος αμυντικός μετατρεπόταν αναλόγως σε τρίτο ή τέταρτο του κέντρου και ο πανέξυπνος Τότης Φυλακούρης που από τρίτος επιθετικός, οπισθοχωρούσε, όταν χρειαζόταν και γινόταν τρίτος ή τέταρτος μέσος.



Στριμωγμένος στα ορεινά στο πέταλο προς τον Λυκαβηττό, κάπου μεταξύ των θυρών 13 και 14, παρακολούθησα με έκδηλη αγωνία το παιχνίδι, στις 24 Μαρτίου του 1971, ένα όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα (ο αγώνας δεν έγινε βράδυ αλλά απόγευμα), έχοντας μπροστά μου το γήπεδο πιάτο, βλέποντας με μεγάλη άνεση τα παιχνίδια τακτικής του 'Πάντσο', όπως προανέφερα, σε ένα παιχνίδι με έντονα συναισθήματα, που σημαδεύτηκε από το δοκάρι του Δομάζου, μέχρις ότου ο διαιτητής να σφυρίξει τη λήξη του που βρήκε τον Παναθηναϊκό μας, να παίρνει θριαμβευτικά το εισιτήριο για τις 4 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης με το 0-0 και τον κόσμο να ξεχύνεται πανευτυχής στους δρόμους της Αθήνας, διαλαλώντας την πρόκριση του τριφυλλιού.



Ακολούθησαν έξαλλοι πανηγυρισμοί. Όλη η Ελλάδα ήταν στο πλευρό του Παναθηναϊκού. Και είναι χαρακτηριστική η προσφορά πριμ 225.000 δραχμών στους παίκτες του Παναθηναϊκού από τον πρόεδρο του Ολυμπιακού Νίκο Γουλανδρή, που ενθουσιασμένος παρακολουθούσε την απίστευτη πορεία του τριφυλλιού!

Και οι Άγγλοι σχολίαζαν απογοητευμένοι: “Ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη στα 16 χρόνια της διοργάνωσης του Κυπέλου Πρωταθλητριών Ευρώπης”. Έτσι για δεύτερη φορά μέσα σε 18 χρόνια, ένας άνθρωπος αναδεικνύεται σαν η πιο μοιραία μορφή στην ιστορία 100 και πλέον ετών του βρετανικού ποδοσφαίρου. Είναι ο διάσημος Φέρεντς Πούσκας, παλαίμαχος ποδοσφαιριστής πλέον και σήμερα τεχνικός ηγέτης του πρωταθλητή Ελλάδος, Παναθηναϊκού. Το 1953, επικεφαλής των Μαγυάρων, διέλυσε την Εθνική Αγγλίας μέσα στο Γουέμπλεϊ με 6-3, κερδίζοντάς την ξανά λίγους μήνες αργότερα στο Νεπ Στάντιον της Βουδαπέστης με 7-1 και το 1971 γκρεμίζει και τον θρύλο της πρωταθλήτριας Αγγλίας Έβερτον, αποκλείοντάς την, καθοδηγώντας την ομάδα του, τον Παναθηναϊκό, στην κορυφή της Ευρώπης.



Για την ιστορία, να αναφέρουμε και την ενδεκάδα του Παναθηναϊκού στις δύο αναμετρήσεις με την Έβερτον. 

Στο Λίβερπουλ αγωνίσθηκαν οι: Οικονομόπουλος – Τομαράς, Καμάρας, Καψής, Σούρπης, Βλάχος – Ελευθεράκης, Δομάζος, Φυλακούρης – Γραμμός, Αντωνιάδης, ενώ στην Αθήνα έπαιξαν οι: Οικονομόπουλος – Τομαράς, Καψής, Σούρπης, Αθανασόπουλος – Καμάρας, Φυλακούρης, Δομάζος, Βλάχος – Γραμμός, Αντωνιάδης.

Yank1971


 
Top