Ώρες μετά το τελευταίο συγκλονιστικό παιχνίδι στη σειρά των τελικών και προσπαθώντας ακόμα να συνέλθω από τον καταρράκτη των συναισθημάτων που έλουσαν όσους βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ το βράδυ της Δευτέρας, η Εκδίκηση του Αληθινού αποχαιρετά τον ανεπανάληπτο Αρχηγό Δημήτρη Διαμαντίδη και συνάμα τον πιο πιστό στρατιώτη της Παναθηναϊκής Ιδέας.

Οι στιγμές που ζούμε φίλοι μου, είναι δύσκολες. Τη σημασία της αποχώρησης δεν την έχουμε αντιληφθεί ακόμα. Θα την αντιληφθούμε στις επόμενες ακόμα πιο δύσκολες στιγμές που θα έρθουν, όταν ο Παναθηναικός θα βρίσκεται πίσω στο σκορ, θα έχει κάνει άσχημο ξεκίνημα (όπως για παράδειγμα το 2-13 της Δευτέρας) και δεν θα υπάρχει πλέον ο «Μήτσος» για να σηκωθεί από τον πάγκο, με εντολή του εκάστοτε προπονητή του. Κίνηση αυτονόητη και αυθόρμητη για όλους τους προπονητές που συνεργάστηκε. 

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης ήταν μία περίεργη περίπτωση αθλητή. Ήταν ο ορισμός του αντί star, με τρομακτικό όμως impact, στο παιχνίδι της ομάδας του. Δεν υπήρξε ποτέ παίκτης του στιλ του Kobe, του Curry, του Iverson, του Lebron και του Wade. Έμοιαζε (στον χαρακτήρα και στην προσέγγιση του παιχνιδιού ) στον Big Fundamental, διότι και εκείνος τελειοποίησε τα Fundelmentals του αθλήματος, με μια αρρωστημένη ήρεμη απλότητα και φυσικότητα.

Άλλαξε την εικόνα που έχουμε για το μπάσκετ και την θέση του PG, όπως και ο Dunkan άλλαξε το τι κάνει ένας PF στο γήπεδο. Ο 3D δεν ήταν βεντέτα, σπάνια ο Mega Star ενός οργανισμού επελέγη να μην συμμετέχει σε θέματα οργάνωσης της ομάδας. 

Παρ όλες τις διαφωνίες και την εξάντληση που υπέστη στην μετά Ζοτς εποχή, εκτέλεσε με θρησκευτική προσήλωση το πλάνο του προπονητή. Δεν υπήρξε ΠΟΤΕ πρωταγωνιστής σε ρεπορτάζ δυσαρέσκειας με τον χρόνο συμμετοχής του. Πάντα πρώτος στην προπόνηση, πάντα εκεί στα ρεπό, να δίνει το παράδειγμα στους νέους.  

Η μητέρα φύση και οι Θεοί του Μπάσκετ, δεν τον προίκισαν με το το φοβερά παρανοϊκό χάρισμα του Λιθουανού Μίδα Σάρας, ούτε με την τεράστια καρδία του Dejan. Το συνεσταλμένο παιδί από την Καστοριά, ήταν ο ορισμός του  «For the Love of the game», έπαιζε και δούλευε γιατί αυτό ήταν το μεγάλο πάθος του. 

Όσο καλός και αν ήταν ποτέ δεν επαναπαύθηκε στις δάφνες του. Απόλυτη αφοσίωση στην προπόνηση και τρομακτική ικανότητα ανάλυσης της κάθε φάσης. Στα χέρια του κορυφαίου προπονητή, ο Διαμαντίδης εξελίχθηκε στον Κορυφαίο Έλληνα Όλων των Εποχών. Και αν ο μόνος για τον οποίο δέχομαι ένσταση είναι ο Γκάλης, τότε θα τον χαρακτηρίσω ως τον «Πληρέστερο Έλληνα Παίκτη Όλων των Εποχών».

Νομίζω, ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Δημήτρη, ήταν πως βελτίωνε συνολικά την υπόλοιπη ομάδα. Ακόμα και στην κακή του μέρα, ποτέ δεν ήταν αρνητικός ή μοιραίος. Ήξερε να καλύπτει τις αδυναμίες του και να μην εκθέτει τους συμπαίκτες του. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για τις στατιστικές του, πάντα έκρινε με βάση την καλύτερη επιλογή για την ομάδα. Πότε δεν τον ενδιέφερε να είναι πρώτο όνομα. 

Κατέκτησε 2 ευρωπαϊκά ως αρχηγός και κανένα δεν σήκωσε μόνος, αναγνωρίζοντας την συνεισφορά των συμπαικτών του. Η απλότητα του ήταν φυσική, ποτέ επίπλαστη και είναι αξιοθαύμαστο, πως η τρομακτική επιτυχία και τα εκατομμύρια που έβαλε στον λογαριασμό του, δεν τον άλλαξαν ούτε στο ελάχιστο.  

Το μπάσκετ του franchise Παναθηναικός, εκφράστηκε μέσω από τον Διαμαντίδη: Ανελέητη άμυνα Pic n roll επίθεση και φυσικά Refuse to die νοοτροπία. Με μια λέξη: Νικητής. 

Μαζί με τον Big Mike, τον αγαπημένο μας μπουλντόζα, συνετέλεσαν το καλύτερο pic n roll δίδυμο που είδε η Ευρώπη. Κυριάρχησαν τόσο πολύ σε Ελληνική και Ευρωπαϊκή λίγκα, που δικαίως τους παρομοίωσαν με τους Stockton – Malone, μια δυάδα που σκόρπισε τρόμο στο πέρασμα της, αλλά ατύχησε να πέσει στους τελικούς του 97 και του 98, απέναντι Στον Κορυφαίο Όλων των Εποχών και στους εξωπραγματικούς Bulls.

Τα παραπάνω όμως δεν απαντάνε απόλυτα στο τι ήταν αυτό, που έκανε τον Διαμαντίδη όχι μόνο κορυφαίο παίκτη, αλλά αγαπητό σε σημείο παράκρουσης. Βλέπετε κάθε ομάδα σε κάθε άθλημα, έχει συνήθως τον Αρχηγό που της αξίζει. Αυτό βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στην περίπτωση του Διαμαντίδη και του Παναθηναϊκού.

Ο 3D ήταν ο αθλητής που στιγμάτισε το πέρασμα από την αυγή της αυτοκρατορίας (με τα ευρωπαϊκά του 2000 και του 2002 και την εποχή του αξεπέραστου  Bodiroga), στην εποχή της απόλυτης παντοκρατορίας, που θα έχουμε να λέμε στα παιδιά και εγγόνια μας, πως ήμασταν τυχεροί που είδαμε-ζήσαμε την πληρέστερη ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ, στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. 

Όλα αυτά επέδρασαν βαθιά στην ψυχοσύνθεση των φιλάθλων. Η σχέση που ξεκίνησε σαν έρωτας μετά το μεγάλο διπλό στο ΣΕΦ το 99, εξελίχθηκε σε αγάπη μετά το ευρωπαϊκό έπος του 2002, πέρασε σε άλλο επίπεδο μετά τον τίτλο στην Αθήνα, την τάπα στον Άκερ και το κερδισμένο επιθετικό ριμπάουντ και κατέληξε κυριολεκτικά σε αρρώστια μετά τα ευρωπαϊκά του 09 και του 11. 

Δεν μιλάμε για απλή αγάπη...... Μιλάμε για παθολογική εξάρτηση. Η ομάδα του μπασκετικού Παναθηναϊκού, κράτησε ψηλά την σημαία σε δύσκολες εποχές, δημιουργώντας ένα άνευ προηγούμενο δέσιμο με τον κόσμο. 

Η αγάπη προς τον Ζέλικο και τους παίκτες, έφτασε σε επίπεδα αρχαίας λατρείας Θεών. Θυμηθείτε το μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα ντου των οπαδών, με σύνθημα «Μαζί σου και στα δύσκολα Παναθηναϊκέ».  

Ύστερα ήρθε το σοκ του 2012. Αποχώρηση Σάρας, Μπατίστ και όλης της παλαιάς φρουράς. Οι Διόσκουροι Διαμαντίδης-Mike Batist χωρίστηκαν, αφού ο δεύτερος προτίμησε να αυξήσει κατά 2 εκατομμύρια ευρώ τον τραπεζικό λογαριασμό του, από το να παραμείνει πιστός........ χάνοντας έτσι την ευκαιρία να δει την φανέλα του να αποσύρεται μαζί με εκείνον. 

Η σημαία όμως έμεινε εκεί και μαζί με τον ιστό της (την φανέλα με το 12), κόντρα σε όλα έδωσαν ένα εμφατικό double με σκούπισμα, απέναντι στον πρόσφατα εστεμμένο πρωταθλητή Ευρώπης και αφού νωρίτερα ο Αρχηγός είχε στείλει τους Καταλανούς της Βαρκελώνης στο καναβάτσο χορεύοντας τον Τζαβάι. Αυτό ήταν. Ο Διαμαντίδης απέκτησε θεϊκές ιδιότητες. 

Η δε εμφάνιση του στο ΣΕΦ μετά το break στο ΟΑΚΑ το 2014 και την κατάκτηση του 2ου συνεχόμενου double -με την ταυτόχρονη ανανέωση του συμβολαίου του- αποτέλεσαν την μετουσίωση σε παίκτη του συνθήματος «Αιώνια Πιστός»...θυμίζοντας σε πολλά τους αρχηγούς της Juventous -Del Pierro, Buffon, Nedved- που την ακολούθησαν στην serie B. Η αφοσίωση του στην ομάδα, είχαν ως αποτέλεσμα να λατρευτεί από τον κόσμο του Παναθηναϊκού, σε επίπεδα πέρα του ανθρωπίνως δυνατού. 

O Διαμαντίδης σπάνια πανηγύριζε, ποτέ δεν ζητούσε από το πλήθος να ξεσηκωθεί όπως έκανε ο εμβληματικός Φράγκι. Ποτέ δεν φίλησε την φανέλα με τον τριφύλλι όπως ο Dejan. Ποτέ δεν πέταξε την φανέλα στους οπαδούς, όπως ο σπουδαίος Ρέμπρατσα όταν απεβλήθη με 5 φάουλ....... Και όμως η λατρεία προς αυτό τον συνεσταλμένο Καστοριανό ξεπέρασε κάθε προηγούμενο.

Λένε πολλοί, ότι δεν έχει το τέλος που του άξιζε. Ας μου επιτραπεί να διαφωνήσω. Όπως στην περίπτωση του Ζιντάν, έτσι και στην περίπτωση του Δημήτρη........ η αποχώρηση τους, επισκίασε κάθε τι άλλο. 

Φανταστείτε το μέγεθος του δεσίματος που είχε με τον κόσμο, που σε εντός έδρας παιχνίδι χάθηκε ένα πρωτάθλημα και μάλιστα από σουτ του πρώην συμπαίκτη που άλλαξε στρατόπεδο το 2010......... και όμως 20.000 άτομα σηκώθηκαν όρθια για να αποθεώσουν τον Αρχηγό, αδιαφορώντας για το τι έγινε μερικά δευτερόλεπτα πριν. Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη του Διαμαντίδη. 

Ναι ηττήθηκε καθαρά στην τελευταία φάση από τον Σπανούλη, αλλά είναι τέτοιο το μέγεθος του Αρχηγού, που κανένας τίτλος δεν ήταν ικανός να "καταργήσει" τον αντίκτυπο που είχε ο συγκεκριμένος παίκτης, στην Ιστορία του Παναθηναϊκού. 

Όταν το δειλινό του Σεπτέμβρη, η φανέλα με το 13 θα ανυψωθεί στον ουρανό του ΟΑΚΑ, για να κάνει παρέα στην φανέλα με το 4, οι 22.000 πιστοί που θα είναι εκεί, θα είναι λυπημένοι. Γιατί σε αντίθεση με το 09 και την αλλαγή φρουράς, δεν υπάρχει όπως τότε πίσω ένας Ζέλικο, ένας Διαμαντίδης, ένας Σπανούλης, ένας Φώτσης, ένας Μπατίστ να απαλύνει την λύπη.

Άλλωστε ο Αλβέρτης είχε ουσιαστικά σταματήσει 2 χρόνια νωρίτερα, πριν το τυπικό τέλος. Και βρίσκω λογικό το γεγονός, πως 15.000 κόκκινοι οπαδοί γέμισαν το ΣΕΦ για να πανηγυρίζουν με σχεδόν βάρβαρους αλαλαγμούς, αυτό το πρωτάθλημα καθώς θεωρούν ότι σκότωσαν τον αυτοκράτορα!!!

Περίμεναν για αυτή τη στιγμή πολλά πολλά χρόνια. Δεν μπορούν όμως να αντιληφθούν, το δέσιμο αυτής της ομάδας με τον κόσμο της. Σάρκα από την σάρκα, ένας δεσμός ζωής, μια σταθερά στην καθημερινότητα όλων μας, όπως συχνά λέω σε φίλους, όταν με ρωτάνε τι είναι ο Παναθηναικός για εμένα. 

Η διαφορά φίλοι είναι, ότι αν ο αρχηγός των κόκκινων έχανε το τελευταίο σουτ ή την τελευταία άμυνα, οι μουρμούρες και τα σύννεφα θα έκαναν την εμφάνιση τους. Όσους τίτλους και αν κατακτήσει, πολύ δύσκολα θα γευτεί την λατρεία -που ευλογήθηκε να ζήσει- ο τρισδιάστατος Μήτσος. 

Είτε έκανε airball, είτε δεχόταν τάπα, είτε έκανε λάθος...... το γήπεδο όλο θα σηκωνόταν να τον αποθεώσει. 

Η "πάστα" μας ως οπαδοί, επιβάλλει κάποια βασικά στοιχεία από τους παίκτες που αγωνίζονται με το τριφύλλι στο στήθος. Στοιχεία όπως η αφοσίωση και η πίστη στην ομάδα,. Σε αυτό θα έλεγα μοιάζουμε πολύ με τους θρυλικούς Κέλτες της Βοστώνης.

Αναμφίβολα ήτα προνόμιο για τον Παναθηναικό ένας τέτοιος ΑΡΧΗΓΟΣ, γιατί πολύ απλά είτε 3D, είτε Μήτσος, είτε παίκτης ορχήστρα, είτε χταπόδι.......... ο Διαμαντίδης υπήρξε ο κορυφαίος Έλληνας της Γενιάς του, ο απόλυτος  κατακτητής της ουτοπίας. 


ΥΓ. Rebuilding process είναι το κλειδί για την επόμενη ημέρα, δεν θα είναι εύκολο, αλλά πρέπει να το περάσουμε και αυτό παραμένοντας δίπλα στην ομάδα

ΥΓ.1 Δεν θέλω να σχολιάσω ιδιαίτερα τα αγωνιστικά προς το παρόν. Μεγάλο λάθος το επιθετικό φάουλ του Γκιστ, όπως και η λάθος μεταβίβαση που έγινε από τον άπειρο Χαραλαμπόπουλο. Overall θετικό πρόσημο για τον coach πεδουλάκη. Λογική η παραμονή του.

Το προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Έγκλημα και τιμωρία» επαληθεύτηκε σε όσα σχολίασε για τον Σάλε. Μερικοί έγραψαν μέχρι ότι δημιουργώ κλίμα εναντίον της ομάδας. Νομίζω πήραν την απάντηση τους από τα ίδια τα γεγονότα.

ΥΓ.2 Πάντα να θυμάστε: Αιώνια Πιστός. 

Εκδίκηση του Αληθινού



 
Top