Γράφει ο Ευθύμης 

Η σαιζόν 2012-2013 μόλις είχε τελειώσει. Ο Παναθηναϊκός όντας νταμπλούχος ξεκινούσε τον προγραμματισμό του για τη νέα χρονιά με στόχο την διατήρηση των σκήπτρων στην Ελλάδα και το βήμα παραπάνω στην Ευρώπη με τη συμμετοχή στο F4.

Ο Παναθηναϊκός προσπαθούσε να κρατήσει τον κορμό του. Μετά από πολλές περιπέτειες οι Λάσμε και Ματσιούλης ανανέωσαν, το ίδιο και ο Κάρρυ. Ακολούθησε η επιστροφή του Φώτση και η απόκτηση των Παππά και Γιάνκοβιτς. Επιστροφή και για τον Μιχάλη Μπατίστ. Ο Σχορτσιανίτης αποτέλεσε παρελθόν και ο Μαυροκεφαλίδης ήρθε στη θέση του. Μεταξύ άλλων, στο ρόστερ προστέθηκε και ο Πινγκ Σανγκ…

Το ρόστερ είχε σχηματιστεί. Οι προσδοκίες ήταν μεγάλες. Πολλοί μιλούσαν ακόμη και για την κατάκτηση της euroleague!!!

Όμως, με την ολοκλήρωση του Ευρωμπάσκετ ένα απρόσμενο πρόβλημα εμφανίστηκε. Ο Ούκιτς είχε τραυματιστεί σοβαρά σε αμφότερους τους αχίλλειους τένοντες. Ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να μην κάνει κάποια κίνηση για παίκτη προσπαθώντας στα φιλικά που έδωσε να δουλέψει τον Παππά ως άσσο, να ξεκλειδώσει τον Γιάνκοβιτς και να τον χρησιμοποιήσει ως σημείο αναφοράς στην επίθεση, εμπλέκοντάς τον στην λήψη αποφάσεων και τον Διαμαντίδη να απαλλάσσεται από την μεταφορά της μπάλας, που τον επιβάρυνε, και να εμπλέκεται μόνο στην τελική δημιουργία της ομάδας.

Η χρονιά ξεκινάει με τον Παναθηναϊκό να ηττάται στο ΣΕΦ. Ήττα και στην έναρξη της euroleague από την Λιέτουβος. Η ομάδα δυσκολεύεται να βρει ρυθμό με τον Λάσμε να αντιμετωπίζει και αυτός κάποια θέματα μικροτραυματισμού. Ακολουθεί εντυπωσιακή νίκη επί της Λαμποράλ στο ΟΑΚΑ με 95-74. Πρώτη Νοεμβρίου ο Παναθηναϊκός σε ένα must win παιχνίδι κερδίζει τον Αστέρα 86-90 στην παράταση γυρνώντας από το -15 του πρώτου ημιχρόνου και βγαίνοντας νικητής στην κόλαση του Βελιγραδίου. Χαρακτηριστικά η ομάδα γύρισε το παιχνίδι με τους Διαμαντίδη, Παππα, Μπράμος, Ματσιούλης και Γκιστ στο παρκέ. Ο Παππάς δείχνει ηγετικές ικανότητες. Highlight η τάπα του πάνω στον Jenkins.



Ακολουθούν οριακές ήττες από Λοκομοτίβ και Μακάμπι…Έπειτα από πολλά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του ο Παναθηναϊκός στα μέσα Δεκεμβρίου διαλύει την Λοκομοτίβ Κούμπαν με 63-82 στην παγωμένη Ρωσία και προκρίνεται και τυπικά στο top16. 

Τα αγωνιστικά προβλήματα πολλά. Ο Παππάς εμφανίζει πρόβλημα στον καρπό, ο Μαυροκεφαλίδης χάνει πολλές προπονήσεις (λόγω ίωσης), ο Λάσμε ταλαιπωρείται από ενοχλήσεις, ενώ ο Ούκιτς πονάει. Νίκη επί του Ερυθρού στο ΟΑΚΑ με 69-63. Τελευταία αγωνιστική ο Παναθηναϊκός χάνει εντός από την Μακάμπι και περιορίζεται στην τέταρτη θέση του ομίλου… 

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα ο Παναθηναϊκός κερδίζει με 67-59 τον αιώνιο αντίπαλο στο ΟΑΚΑ για τον ημιτελικό του κυπέλλου. Highlights η μάχη του Παππά για μία κατοχή, πέφτοντας πάνω στο τραυματισμένο του χέρι και το ουρλιαχτό του Ματσιούλης στο τέλος του αγώνα.




Το τοπ 16 ξεκινά με μία άνετη νίκη επί της Αρμάνι με 73-57, στο πρώτο παιχνίδι που παρατάχθηκε πλήρης... Ακολούθησε νίκη με 58-48 επί του αιωνίου στο ΟΑΚΑ. Το πλεονέκτημα έδρας είχε στην ουσία εξασφαλιστεί. Τέλους Ιανουαρίου ο Παναθηναϊκός ηττάται 77-72 από τη Φενέρ στην Πόλη στο πρώτο παιχνίδι του Ομπράντοβιτς ως αντίπαλο του Παναθηναϊκού. Τα προβλήματα τραυματισμών συνεχίζονται και οι σκέψεις για απόκτηση γκαρντ έχουν εμφανιστεί. Ακολουθεί ήττα από την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ και μία βαριά ήττα στην Μάλαγα.

Στις 9 Φεβρουαρίου του 2014 ο Παναθηναϊκός κατακτά το Κύπελλο απέναντι στον Άρη με σκορ 90-53. Στον Άρη αγωνιζόντουσαν οι Γιάννης Αθηναίου (10 πόνους) και Λευτέρης Μποχωρίδης (12 πόντους με 2 τρίποντα). Η αναφορά δεν είναι τυχαία. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να αποκτήσει αυτούς τους παίκτες εκείνη την εποχή, όμως ο Άρης εμφάνισε υπέρογκες οικονομικές απαιτήσεις. Τελικά ο Παναθηναϊκός και έπειτα από πολλές αρνήσεις παικτών και ομάδων (χαρακτηριστικά ο Τζέττερ, ένας εξαιρετικός παίκτης αρνήθηκε να έρθει) απέκτησε τον Ζακ Ράιτ.

Στην Euroleague o Παναθηναϊκός νίκησε 66-62 τον οσφπ στο ΟΑΚΑ. Ακολούθησε ήττα με 77-75 στο Μιλάνο και ενώ στο πρώτο ημίχρονο δεν μπορούσε να αντιδράσει... Η ήττα από την Λαμποράλ στο ΟΑΚΑ σήμανε το τέλος του Αργύρη Πεδουλάκη στον πάγκο του Panathinaikos BC.

O Αλβέρτης αναλαμβάνει προπονητής με βοηθό τον Πρίφτη και τον Μανωλόπουλο. Ο Παναθηναϊκός κερδίζει τη Φενέρ 76-67 (στην επιστροφή του Ζέλικο στο σπίτι του), ενώ διαλύεται με 84-62 στη Βαρκελώνη. Ο Παναθηναϊκός νίκησε 69-60 την Μάλαγα στο ΟΑΚΑ και έχασε στο ΣΕΦ, σε ένα αδιάφορο για την συνέχεια παιχνίδι.

Ακολουθούν τα play off. Ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει την ΤΣΣΚΑ με μειονέκτημα έδρας. Τελευταίο λεπτό της κανονικής διάρκειας. Σκορ 67-70. Επίθεση ΤΣΣΚΑ. Τρίποντο του Ουίμς. Επίθεση Παναθηναϊκού. Καλάθι και φάουλ του Γκιστ. Χάνει την βολή. Στα 30 δεύτερα ο Χάινς βάζει 2 βολές. Time-out. Επίθεση του Παναθηναϊκού που καταλήγει σε ένα σκοτωμένο τρίποντο του Μπράμος. 72-72. Παράταση. 

Ο Παναθηναϊκός προηγείται με καλάθι του Ράιτ έπειτα από ασίστ του Διαμαντίδη. Ακολουθούν χαμένες βολές του αρχηγού. Τελευταίο λεπτό ο Weems βάζει 1/2 βολές. Ματσιούλης ριμπάουντ. Άστοχο τρίποντο του ίδιου. Ο Weems στις βολές. ½. Time-out με 20 δευτερόλεπτα να απομένουν. Άστο τρίποντο του Διαμαντίδη και ήττα με 77-74. Η ομάδα πάλεψε, είχε κάποιες λάθος αποφάσεις στο τέλος και με την διαιτησία να σφυρίζει έδρα δεν μπόρεσε να πάρει την νίκη. Δεύτερο παιχνίδι. Ήττα 77-51…

Η σειρά στο ΟΑΚΑ. Ο Παναθηναϊκός κερδίζει 65-59.

Τέταρτο παιχνίδι. ΟΑΚΑ. Τελευταίο λεπτό. Σκορ 63-60. Επίθεση της ΤΣΣΚΑ. Ο Weems σκοράρει για 2 πάνω σε άμυνα του Λάσμε. Επίθεση του Παναθηναϊκού. 63-62. Φάουλ που κερδίζει ο Διαμαντίδης. Επαναφορά της μπάλας με 22 δευτερόλεπτα για την λήξη. Άστοχο τρίποντο του Μπράμος, ριμπάουντ του Ούκιτς. Με 2.9 δευτερόλεπτα να μένουν ο Ούκιτς στις βολές. Χάνει την πρώτη, βάζει τη δεύτερη. Ο Φριτζον πατώντας την γραμμή ισοφαρίζει. Παράταση. Τελευταίο λεπτό. Ο Weems κάνει το 68-71. Time-out. Η μπάλα στον Διαμαντίδη. Ο Φώτσης βγαίνοντας από τα σκριν εκτελεί από τα 8 μέτρα. Ακολουθεί άστοχο τρίποντο του Weems. O Διαμαντίδης σκοράρει με 2 βολές. Τime-out. Φάουλ του Γκιστ στον Weems. Βάζει την πρώτη, χάνει τη δεύτερη. Η μπάλα από τα χέρια του Διαμαντίδη έξω. Δύο δευτερόλεπτα μένουν. Ο Weems πατάει την γραμμή και το παιχνίδι ουσιαστικά λήγει.

Πέμπτο παιχνίδι στη Μόσχα. ΤΣΣΚΑ-Παναθηναϊκός 74-44…

Αρχές Μαΐου. Ο Παναθηναϊκός αποκλείει εύκολα τον Απόλλων Πατρών και τον ΠΑΟΚ.
Οι τελικοί ξεκινάνε. ΟΑΚΑ. Τελευταίο λεπτό. Σκορ 53-53. Ο Ματσιούλης ποστάρει τον Λοτζέσκι και σκοράρει. Ο Λάσμε κλέβει την μπάλα από τον Περπέρογλου. Ο Ούκιτς με 2/2 βολές κάνει το 57-53. Άστοχο, ελεύθερο τρίποντο του Σπανούλη. Ριμπάουντ του Γκιστ και πάει στις βολές. 2/2. 59-53. 11 δευτερόλεπτα. Με τρίποντο του Λοτζέσκι από τα 9 μέτρα το σκορ γίνεται 59-56, αλλά μικρή σημασία έχει. Ο Παναθηναϊκός κρατάει με νύχια και με δόντια το πλεονέκτημα. Ματσιούλης, Γκιστ, Λάσμε, Διαμαντίδης κρατάνε την ομάδα στα δύσκολα.

Δεύτερος τελικός στο ΣΕΦ. 89-64.

Τρίτος τελικός. ΟΑΚΑ. 64-69. Η έδρα χάνεται...

Τέταρτος τελικός. ΣΕΦ. 65-67. Ο Παναθηναϊκός κόντρα στα προγνωστικά κάνει το μπαμ και φεύγει νικητής. Ο Παναθηναϊκός ξέφυγε στην αρχή, παίρνοντας διψήφια διαφορά. Στα τελευταία λεπτά έπειτα από πολλές λάθος επιθέσεις η διαφορά φτάνει στους 5. Τελευταίο λεπτό. Σκορ 61-66. Time-out. Επίθεση του Παναθηναϊκού. Βήματα του Διαμαντίδη. Ο Ντάνστον κάνει το 63-66, 10-0 σερί. Έπειτα από επαναφορά η μπάλα πάει στον Γκιστ. 0/2  βολές στα 23’’. Ελεύθερο τρίποντο του Σλούκα. Άστοχος. Κερδίζει το ριμπάουντ. Τάπα του Γκιστ. Έπειτα από επαναφορά. Σκοράρει 2 πόντους. 65-66. Φάουλ πάνω στον Λάσμε στα 2.5 δευτερόλεπτα. Χάνει την πρώτη βάζει τη δεύτερη. Ο Λότζεσκι με μία baseball πάσα βρίσκει τον Σπανούλη. Αστοχεί και ο Παναθηναϊκός κερδίζει.
Highlights: Ο Λάσμε να ουρλιάζει έπειτα από ένα φοβερό κάρφωμα. Όχι αυτήν την φορά δεν είχε σβήσει τα φώτα. Τα είχε ανοίξει και κρατούσε τον Παναθηναϊκό στη ζωή.

Ο Αλβέρτης και με κουστούμι κέρδιζε ένα παιχνίδι στο ΣΕΦ. Σαρδόνιος γέλως..



Πέμπτος τελικός στο ΟΑΚΑ. 82-71. Ο Παναθηναϊκός υπερασπίζεται την έδρα του και τον τίτλο του. Η χρονιά έκλεινε θριαμβευτικά. Ήταν όμως πετυχημένη; Θα μπορούσε να πετύχει κάτι καλύτερο; Τι πήγε λάθος για τον Panathinaikos BC;

Ξεκινώντας από το καλοκαίρι του 2013 θα αναφερθώ στην στελέχωση. Ορθώς ο Παναθηναϊκός ανανέωσε Λάσμε και Ματσιούλης. Δεν βρίσκεις πουθενά τέτοιους παίκτες με τέτοια χαρακτηριστικά και τέτοια ψυχή. Κόλλησαν με το DNA του συλλόγου.

Περίεργη η ανανέωση του Ραμέλ Κάρρυ. Ο Αμερικανός γκαρντ ήταν ένας κοντρολαρισμένος παίκτης με καλό σουτ. Όμως, υπήρχε μεγάλο πρόβλημα λειτουργικότητας στην περιφέρεια της ομάδας. Για να το εξηγήσω απλά. Η ομάδα χρειαζόταν ένα εγκεφαλικό playmaker (από την προηγούμενη χρονιά) με καλό σουτ που θα ξεκούραζε τον Διαμαντίδη. Ο 3D έχανε πολλές ανάσες κατεβάζοντας την μπάλα και προσπαθώντας να οργανώσει. 

Θυμηθείτε πόσο καλύτερος εμφανίστηκε στα παιχνίδια που αναλάμβανε άλλος παίκτης, (κυρίως ο Ούκιτς) να μεταφέρει την μπάλα και ο ίδιος εμπλεκόταν μόνο στην τελική φάση, εφόσον χρειαζόταν. Τι ποιο ιδανικό να ερχόταν ως 6ος παίκτης από τον πάγκο; Στην περίπτωση του Κάρρυ λοιπόν, ο Παναθηναϊκός παρασύρθηκε από την εμφάνιση των τελικών. Όταν αποκτάς έναν παίκτη-μπάλωμα για λίγα παιχνίδια, δεν του ανανεώνεις τόσο εύκολα το συμβόλαιο. Ή αν θέλετε δεν τον ανεβάζεις τόσο ψηλά στο rotation. Θα ήταν λογικότερο ή να ανανεωθεί το συμβόλαιο του Κάρρυ και να έρθει Playmaker, ή εφόσον δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα (μιας και οι ανανεώσεις συμβολαίων ανέβασαν το μπάτζετ), θα ήταν καλύτερο να θυσιαστεί ο Κάρρυ για έναν playmaker.

Άλλωστε ο Παναθηναϊκός απέκτησε τον Παππά. Έπρεπε και όφειλε να βοηθήσει τον νεαρό τότε Νίκο να ενσωματωθεί ταχύτατα. Δεν θα ήταν εύκολη μία τέτοια διαδικασία, για έναν παίκτη που ανέβαινε επίπεδο. Όμως, ξεκάθαρα μπορούσε να ηγηθεί από τότε. Ο τραυματισμός του μέσα στη χρονιά τον επηρέασε. Δεν μάθαμε ποτέ γιατί από ένα σημείο και μετά δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου τόσο από τον Πεδουλάκη, όσο και από τον Αλβέρτη (και τους Πρίφτη-Μανωλόπουλο). 

Ο Ούκιτς γύρισε με κομμένους αχίλλειους... Τα προβλήματα γιγαντώθηκαν με τους τραυματισμούς. Λάθος η απόκτηση Ράιτ. Δεν μπορούσε να αλλάξει πολλά. Παίκτης που έδινε ενέργεια, μία επιπλέον προσθήκη, αλλά με πολλά μειονεκτήματα (σουτ, οργάνωση). Δυστυχώς, όταν βγαίνεις στην αγορά για ψώνια με λίγα χρήματα, στη μέση της χρονιάς σπάνια βρίσκεις αυτό που θέλεις.

Το πρόβλημα όμως ήταν τεράστιο και στην frontcourt. Η αποχώρηση Τσαρτσαρή καλύφθηκε από την απόκτηση του Φώτση. Η αποχώρηση του Σχορτσιανίτη θεωρητικά από Μαυροκεφαλίδη και Μπατίστ. Όμως, και εδώ υπήρχε πρόβλημα λειτουργικότητας. Η ομάδα έχανε το καθαρό-δυναμικό ποστ παιχνίδι του Σχορτσιανίτη. O Μαυροκεφαλίδης δεν ήταν ο παίκτης που χρειαζόμασταν. Ήταν ένας καλός παίκτης με εξαιρετικές κινήσεις στο ζωγραφιστό με πολλά όμως. Δεν ήταν καθαρό πεντάρι με ποστ παιχνίδι, δυσκολευόταν να παίξει στο τέσσερα, καθώς δεν είχε ταχύτητα. Παίκτης ψυχολογίας, χρειαζόταν να παίζει πολλά λεπτά.

Στο βωμό των επικοινωνιακών παιχνιδιών χάθηκε η ευκαιρία να βρεθεί ένας πολύ καλός παίκτης με τα χρήματα που δόθηκαν. Όχι ότι ο Λουκάς ήταν κακός παίκτης. Είχε καλό σουτ και καλή τεχνική. Βοήθησε σε αρκετά παιχνίδια (εξαιρετικός στη σειρά με την ΤΣΣΚΑ, και το εκτός έδρας με την Φενέρ), αλλά δεν ήταν ο παίκτης που θα μπορούσε να ηγηθεί σε τοπ επίπεδο. Παίκτης ρόλων. Με 700 χιλιάρικα μπορούσε να βρεθεί κάτι πολύ καλό.  Εξιδανικευμένα η ομάδα χρειαζόταν έναν παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Μπουρούση.

Έναν παίκτη που θα αποτελούσε σταθερά στην επίθεση του μισού γηπέδου, θα πρόσφερε πόντους στην ομάδα, θα φόρτωνε με φάουλ τους αντίπαλους ψηλούς, θα κάλυπτε το ζωγραφιστό, θα ξεκούραζε τον Λάσμε, θα ταλαιπωρούσε τους αντίπαλους ψηλούς και θα ανέβαζε την παραγωγικότητα της ομάδας. Δυστυχώς, δεν υπήρχε τέτοιος ψηλός στο ρόστερ. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο Λάσμε να  μην έχει έναν αξιόπιστο παίκτη για αλλαγή και στην ουσία να χάνει ένα μεγάλο μέρος της ενέργειάς του.

Οι ελλείψεις του ψηλού με ποστ παιχνίδι και του playmaker ταβάνιασαν την ομάδα. Σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς του Ούκιτς και του Παππά, η ομάδα απώλεσε την συνοχή της στην περιφέρεια. Θα μπορούσε να πάει αρκετά καλύτερα αν υπήρχαν αυτοί οι  δύο παίκτες στο ρόστερ, χαρίζοντας σκορ στην ομάδα. Λάθος λοιπόν στην στελέχωση, το οποίο δεν καλύφθηκε ποτέ και δεν μπόρεσε να κρυφτεί…

Χαρακτηριστικά, ο playmaker θα βοηθούσε την ομάδα να τρέξει μαζί στο transition και να σκοράρει άμεσους, γρήγορους και εύκολους πόντους, που θα ανέβαζαν την παραγωγικότητα της ομάδας, ειδικά σε στιγμές που φαινόταν να κολλάει στην επίθεση. Το ίδιο και ο ψηλός. Θα έδινε σκορ. Σκεφτείτε πόσο εύκολα σκόραρε η ομάδα σε περιπτώσεις που κολλούσε όταν είχε τον Σοφοκλή.

Οι φήμες περί απόλυσης του Πεδουλάκη ακούγονταν όλο και πιο έντονα μέσα στη σαιζόν. Πριν κάθε μεγάλο παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός είχε ανάγκη την νίκη υπήρχαν διάφορα σενάρια περί αντικατάστασης του. Στις 8 Μαρτίου του 2014 η απόλυση ήταν γεγονός. Έπειτα από μία εντός έδρας ήττα από την Λαμποράλ. Θα το πω απλά. Ήταν ένα τεράστιο λάθος από πλευράς διοίκησης.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος απομάκρυνε τον προπονητή υπό την πίεση του ενδεχόμενου αποκλεισμού στην euroleague και με τον κόσμο να ζητάει θέαμα. Όταν είσαι πρόεδρος και θες να λειτουργείς έτσι στηρίζεις τον προπονητή σου όσο πρέπει (μην φτάσουμε και στο άλλο άκρο βέβαια) και προστατεύεις την συνοχή της ομάδας, χωρίς να λειτουργείς ως φίλαθλος/οπαδός. Στην πρώτη μεγάλη κρίση της σαιζόν ο προπονητής αποτέλεσε παρελθόν. Λάθος φιλοσοφία για εμένα.  Παράλληλα κυκλοφορούσαν και διάφορες φήμες για την συνοχή των αποδυτηρίων.

Το λάθος αυτό διογκώθηκε με την προώθηση του Αλβέρτη ως προπονητή και του Πρίφτη ως βοηθού. Η ομάδα άνοιξε τον ρυθμό, έβαλε νέα plays στο παιχνίδι της, έπαιξε πιο γρήγορα, άλλαξε αμυντική τακτική, χρησιμοποίησε περισσότερο τον Μαυροκεφαλίδη, ήταν πιο αρεστή στο κοινό (όχι βέβαια πολύ), αλλά η ουσία δεν άλλαξε προς το καλύτερο. 

Ίσα-ίσα η ομάδα διασύρθηκε στην Βαρκελώνη, έχασε για πρώτη φορά ένα κλειστό παιχνίδι από τον αιώνιο (τέλος top16), διασύρθηκε σε 2 παιχνίδια στην Μόσχα, δεν μπόρεσε να ανεβάσει την επιθετική παραγωγικότητά της (παρά τις αλλαγές στην επιθετική λειτουργία), έδειξε τεράστια αδυναμία να προστατεύσει το προβάδισμά της σε κλειστούς αγώνες (τελευταία λεπτά του πρώτου αγώνα των play off στη Μόσχα, 4ος αγώνας πρωταθλήματος στο ΣΕΦ) και δεν είχε ξεκάθαρη προπονητική επιρροή στο παιχνίδι της. Χαρακτηριστικά η μη χαμένη βολή του Ούκιτς με 2.9’’ να μένουν στο ΟΑΚΑ κόντρα στην ΤΣΣΚΑ και το σχήμα με 3 ψηλούς στον 4ο αγώνα στο ΣΕΦ 24’’ πριν την λήξη του παιχνιδιού και ενώ ήταν σίγουρο ότι θα γίνει φάουλ, δείχνουν την έλλειψη προπονητικής εμπειρίας.

Έχασε για πρώτη φορά με κατεβασμένα χέρια στο ΣΕΦ, έχασε για πρώτη φορά στο ΟΑΚΑ και κρατήθηκε στη ζωή στο 4ο παιχνίδι στο ΣΕΦ χρησιμοποιώντας 2+1 βασικές αρχές της ομάδας επί Πεδουλάκη.

1. Γκιστ στον Σπανούλη, Ματσιούλης στην πίσω γραμμή άμυνας πάνω στον Πρίντεζη και το δυάρι μας πάνω στον Λοτζέσκι.

2. Κεντρικό pick and roll που τελείωνε συνήθως με κάρφωμα του Λάσμε. Παράλληλα, όταν δεν μπορούσε να ολοκληρώσει ο Λάσμε η μπάλα πήγαινε στα φτερά. Θυμηθείτε πόσο χρήσιμος φάνηκε ο Γιάνκοβιτς (καθώς ο Μπράμος ήταν εξαφανισμένος).

3. Η συσπείρωση της ομάδας στα δύσκολα. Το παιχνίδι ήταν χωρίς αύριο.

Το πέμπτο παιχνίδι απλά δε χανόταν. Ένας διαλυμένος ψυχολογικά αντίπαλος έγινε θήραμα στα χέρια του Παναθηναϊκού. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός μπορούσε να σκοράρει όποτε ήθελε… Το πρωτάθλημα  λοιπόν στο ΟΑΚΑ στο τέλος μίας περίεργης χρονιάς.

Εύφημος μνεία στον Μιχάλη Μπατίστ. Ένας παίκτης που κατέκτησε 3 euroleague, 9 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα Ελλάδος. Ένας παίκτης που ήρθε σε μία δύσκολη εποχή για τον Παναθηναϊκό (η ομάδα δεν έπαιζε στο ΟΑΚΑ, αλλά στο Σπόρτινγκ), δούλεψε με σύμμαχο τον Ομπράντοβιτς, και έφτασε στην κορυφή. Ο Μπατίστ υπήρξε υπόδειγμα αθλητή, αποτελώντας παράδειγμα για άλλους αθλητές και υπήρξε το πρώτο mobile-5, αρκετά χρόνια πριν η τάση του αθλήματος γίνει μόδα. Οι συνεργασίες του με τον Διαμαντίδη (κυρίως) και με τον Σάρας (δευτερευόντως) θα μείνουν στην ιστορία.



Αποχαιρετισμός σε 2 μαχητές. Έπειτα από 2 χρόνια προσφοράς ο Γιόνας Ματσιούλης αφέθηκε ελεύθερος, έπειτα από απόφαση της διοίκησης. Ο Λιθουανός ταύρος έφευγε έπειτα από δύο χρόνια, στοιχειώνοντας μέχρι σήμερα τη θέση του small forward. Μπορεί να μην ήταν προικισμένος τεχνικά, αλλά ήταν πάντα εκεί δίνοντας όσα μπορούσε καταθέτοντας ψυχή. 

Το ίδιο συνέβη και με τον Στεφάν Λάσμε. Ο Γκαμπονέζος γίγαντας άφησε ως ενθύμιο τις επικές τελευταίες εμφανίσεις του (και τις νέες ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις στο ΟΑΚΑ). Επαναπροσδιόρισε τον ρόλο του rim protector (θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και τερματοφύλακας του μπάσκετ) με το φοβερό παιχνίδι του πάνω από το καλάθι. Συνδύαζε το τεράστιο μπασκετικό του IQ, το αρκετά καλό σουτ, την εξαιρετική άμυνα και τα φοβερά άλματά του.

Κλείνοντας αυτά τα πρώτα δύο χρόνια της νέας εποχής θα κρατήσω τα καλά και θα μείνω με την απορία τι θα μπορούσε να συμβεί εάν η ομάδα είχε μία ολοκληρωμένη στελέχωση. Μπορώ να πω ότι η ομάδα επηρεάστηκε από την δαμόκλειο σπάθη που υπήρχε πάνω από το κεφάλι του προπονητή. Δεν μπορείς να δουλέψεις έτσι. Άλλωστε μόνο εάν δώσει τα κλειδιά στον προπονητή μπορείς να αξιολογήσεις πλήρως την δουλειά του. 

Σίγουρα ο Πεδυλάκης δεν τα έκανε όλα τέλεια. Δεν ήταν ο καλύτερος προπονητής που υπήρχε. Αλλά η ομάδα του είχε φιλοσοφία και αγωνιστική κατεύθυνση (άσχετα αν δεν άρεσε σε κάποιους), παλεύοντας απέναντι σε όλες τις αντιξοότητες και μένοντας στην κορυφή της Ελλάδος και στα υψηλά κλιμάκια της Ευρώπης κόντρα στα προγνωστικά.

Η επόμενη μέρα είχε Ντούσκο Ιβάνοβιτς και την περίφημη up tempo επίθεση. Η διοίκηση για δικούς της λόγους αποφάσισε να προχωρήσει με πλάνο Ελληνοποίησης…


 
Top