Γράφει ο Ευθύμης

Έχοντας αναλύσει τις τρεις προηγούμενες περιόδους, φτάσαμε αισίως σήμερα στην περυσινή, άρα και πιο νωπή στις μνήμες όλων σας, κάτι που δικαιολογημένα θα δημιουργήσει περισσότερες συζητήσεις. Αυτό είναι και το τελευταίο κείμενο αναδρομής, αφού στο επόμενο θα προσπαθήσω να αναλύσω τι μπορούμε να περιμένουμε από την φετινή ομάδα. 

Η σαιζόν 2015-2016 ξεκίνησε με πολλά όνειρα για τον Παναθηναϊκό. Η ομάδα αποφάσισε να εμπιστευτεί τον ομοσπονδιακό τεχνικό της Εθνικής Σερβίας και έναν τεράστιο πρώην παίκτη, τον Σάσα Τζόρτζεβιτς. 

Μαζί του ήρθαν οι Μίλαν Μίνιτς και Γκόραν Μπιέντοφ, ενώ ο Σάνι Μπετσίροβιτς προστέθηκε στο τεχνικό τιμ. Οι Μίροσλαβ Ραντούλιτσα, Όγκιεν Κούζμιτς, Σάσα Παύλοβιτς αποτέλεσαν επιλογές του προπονητή, ενώ έπειτα από αρκετό ψάξιμο ο Τζέιμς Φελντέιν επιλέχθηκε για να αποτελέσει τον παίκτη που μαζί με τον Παππά (όταν επανερχόταν από τον τραυματισμό του) θα μοιράζονταν την θέση του shooting guard. 

Ο ερχομός του Νικ Καλάθη για τη θέση του playmaker έδινε την ευκαιρία στον Δημήτρη Διαμαντίδη να απολαύσει την τελευταία του χρονιά έχοντας τον ρόλο του έκτου παίκτη. Το ρόστερ αποτελούνταν από τους Καλάθη, Διαμαντίδη, Μποχωρίδη, Παππά, Φελντέιν, Παύλοβις, Γιάνκοβιτς, Χαραλαμπόπουλο, Γκιστ, Φώτση, Ραντούλιτσα, Κούζμιτς, Παπαγιάννη και αρκετούς νεαρούς. Το μπάτζετ ανέβηκε, ο κόσμος ήταν αισιόδοξος και αρκετοί μιλούσαν για την συμμετοχή στο F4 με σιγουριά.

Τέλη Σεπτεμβρίου ο Παναθηναϊκός κερδίζει 66-56 την Παρτίζαν στα πλαίσια του Honouring Our Legacy. Ο Λευτέρη Μποχωρίδης στάθηκε άτυχος και τραυματίστηκε (κάταγμα περόνης)…

Αρχές Οκτώβρη ο Παναθηναϊκός κερδίζει στο άδειο ΣΕΦ τον αιώνιο αντίπαλο με 64-70. Ακολυθεί εκτός έδρας νίκη με 76-70 επί του Άρη με τον Διαμαντίδη να καθοδηγεί την ομάδα. Στην Euroleague ο Παναθηναϊκός ξεκινάει με ήττα από την Λοκομοτίβ Κούμπαν. Νίκη επί του ΟΣΦΠ στο πρωτάθλημα με σκορ 73-69. Η ψυχολογία στα ύψη και η ομάδα συσπειρωμένη. Εξαιρετικό ξεκίνημα στη σαιζόν. Εντός έδρας νίκη με 85-73 επί της Καρσίγιακα. Βαριά ήττα στην Βρκελώνη με 77-52 και τον Παναθηναϊκό να αγωνίζεται χωρίς τους Γιάνκοβιτς, Κούζμιτς…

Αρχές Νοεμβρίου ο Παναθηναϊκός ηττάται 71-68 από την Ζιέλονα Γκόρα στην Πολωνία, με την ομάδα να αγωνίζεται χωρίς τον Γκιστ. Εντυπωσιακή νίκη με 91-56 επί της Ζαλγκίρις στο ΟΑΚΑ. Ήττα στο ΟΑΚΑ από την Λοκομοτίβ. Τέλη Νοεμβρίου ο Παναθηναϊκός κερδίζει 66-69 την Καρσίγιακα στη Νέα Σμύρνη με τρίποντο του Καλάθη και τάπα του Γκιστ στο τελευταίο λεπτό. Ήταν η πρώτη εκτός έδρας νίκη της ομάδας στην Εuroleague. 

Εντός έδρας νίκη με 93-86 επί της Μπαρτσελόνα με τους Ραντούλιτσα και Διαμαντίδη να ξεχωρίζουν. Νίκη 82-51 επί της Ζιέλονα Γκόρα στο ΟΑΚΑ. Νίκη με 70-69 επί του ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ με τον Φελντέιν να βάζει τον Παναθηναϊκό μπροστά στο σκορ 7’’ πριν τη λήξη, τον Γκιστ να κόβει τον Τσόχλα και τον Βασιλειάδη να αστοχεί σε ελεύθερο τρίποντο. Σε αυτό το παιχνίδι ο Σάλε ξέσπασε εναντίον των ατζέντηδων κάποιων παικτών…. 

Σημαντική εκτός έδρας νίκη με 72-75 επί της Ζαλγκίρις με τον Μοτούμ να αστοχεί σε αμαρκάριστο τρίποντο στο φινάλε. Ο Νικ Καλάθης στα τελευταία παιχνίδια ήταν σεληνιασμένος και οδηγούσε την ομάδα σε σημαντικές νίκες. Η πρώτη φάση της Εuroleague ολοκληρώθηκε με τον Παναθηναϊκό στην τρίτη θέση του ομίλου του με 6 νίκες και 4 ήττες.

Τέλη 2015 ο Παναθηναϊκός για την πρώτη αγωνιστική του τοπ16 ηττάται 82-75 από την Φενέρ στην Πόλη με καλή εμφάνιση του Ραντούλιτσα. Ακολουθεί οριακή εντός έδρας νίκη με 68-66 επί της Μάλαγα (χωρίς Κουζμίνσκας). Ο Παναθηναϊκός σώθηκε από θαύμα. Στο τελευταίο λεπτό ο Νέλσον έχασε 2 βολές, ο Γκιστ έκοψε τον Σμιθ, ο Γκιστ πήρε ριμπάουντ μετά από άστοχο σουτ του Φελντέιν, έβαλε 1/2 βολές, πήρε πάλι το ριμπάουντ και ο Φελντέιν με τρίποντο έκανε το 68-66 στα 11’’ από το τέλος. Στην εκπνοή ο Τζαμάρ Σμιθ (22π. με 5/10δίπ., 3/8τρίπ., 3/4β., 2ρ., 2ασ., 2κλ., 3λ. σε 28:39) αστόχησε σε τρίποντο. Ο προβληματισμός ήταν έντονος.

Ακολουθεί ήττα-σοκ στο ΟΑΚΑ από τον Ερυθρό Αστέρα με 63-74. Ήττα 76-67 από την Λοκομοτίβ στη Ρωσία( την ίδια αγωνιστική ο ΟΣΦΠ ηττάται 75-55 από την Ζαλγκίρις του Σάρας…). 

Τέλη Ιανουαρίου ο Παναθηναϊκός διασύρεται 80-66 στο ΣΕΦ (στο ημίχρονο έχανε 53-29, με τη διαφορά να φτάνει στους 30). Κατόρθωσε με τους Φώτση και Γκιστ στους ψηλούς και τον Διαμαντίδη να κουμαντάρει την ομάδα να μειώσει στους 9. Ο τραυματισμός του αρχηγού διέκοψε την αντεπίθεση. Με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα ο Παναθηναϊκός νίκησε την Νταρουσάφακα 82-79 με τον Γκιστ να κόβει τον Γκόρντον. Νίκη 60-78 επί της Τσεντεβίτα στην Κροατία. Νίκη 83-78 επί της Εφές στο ΟΑΚΑ με τον Ραντούλιτσα να σκοράρει 16 πόντους και να κατεβάζει 8 ριμπάουντ.

Ο Παναθηναϊκός με το τέλος του πρώτου γύρου του τοπ16 απέκτησε τους Μαρκίζ, Χέινς, Έλοιτ Ουΐλιαμς και Βινς Χάντερ. Παράλληλα ο Παππάς τέθηκε εκτός ομάδας… Ο Παναθηναϊκός κερδίζει 76-71 τη Φενέρ με τον Ουΐλιαμς να εντυπωσιάζει (14 πόντοι), αλλά και να κάνει λάθη στο τέλος. Εντυπωσιακή νίκη στη Μάλαγα με 58-76.



Ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος νικώντας 101-54 τον Φάρο Κερατσινίου στο ΟΑΚΑ. Ήττα 69-67 από τον Αστέρα στο Βελιγράδι με τον Έλιοτ να συνεχίζει να πετάει. Νίκη επί της Λοκομοτίβ στο ΟΑΚΑ, με τον Αρχηγό να οδηγεί την ομάδα στην νίκη και τον Καλάθη να έχει περιορίσει τον Ντιλέινι. Νίκη επί της Νταρουσάφακα στην Πόλη με την ομάδα να στέκεται τυχερή στο τέλος. 

Χαρακτηριστικά με το σκορ στο 84-81 και με 40’’ να μένουν ο Έλιοτ Ουίλιαμς εκτέλεσε πίσω απ' τα 6,75μ. για το 84-84 στα -26", ο Σκότι Ουίλμπεκιν, αστόχησε από κοντά στα -6", ο Έλιοτ Ουίλιαμς πήρε και το αμυντικό ριμπάουντ, και το φάουλ του στο κέντρο στα -2" και... 84-86. Ακολούθησαν νίκη επί της Τσεντεβίτα με 76-60 και ήττα 91-86 από την Εφές με τον Καλάθη να κάνει εκπληκτικό παιχνίδι και τους Γιάνκοβιτς, Ουΐλιαμς να ακολουθούν. Ο Παναθηναϊκός με ρεκόρ 9 νίκες και 5 ήττες τελείωσε τρίτος στον όμιλο.

Μέσα Απριλίου ο Παναθηναϊκός έπρεπε να αποκλείσει την Λαμποράλ για να βρεθεί στο F4. Δυστυχώς έχασε 3-0 στη σειρά (84-68, 82-78 στην παράταση, 84-75)…

Ο Σάσα Τζόρτζεβιτς απολύθηκε το βράδυ μετά τον τρίτο αγώνα. Έπειτα από λίγες ημέρες ο Αργύρης Πεδουλάκης ανέλαβε την ομάδα και ο Νίκος Παππάς επέστρεψε. Στους προημιτελικούς ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε με 2-0 επί του Κολοσσού Ρόδου (91-63, 80-71), ενώ στα ημιτελικά κατέβαλε την αντίσταση του Άρη (85–79, 74–60, 68–77, 50–56, 84–68).

Ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να κατακτήσει τον τίτλο καθώς στους τελικούς ηττήθηκε με συνολικό σκορ 3-1 (81–83, 68–66, 77–72, 82–81 ).

Το σημαντικότερο όμως ήταν η αποχώρηση του Μεγάλου Αρχηγού. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει τα παρκέ και άφηνε ένα μεγάλο κενό, το οποίο δεν έχει γίνει ακόμη αντιληπτό…Η χρονιά ήταν πιθανότατα η χειρότερη της τελευταίας 20ετίας για τον Παναθηναϊκό...

Τι λάθη όμως έγιναν και ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να πετύχει κανέναν από τους ρεαλιστικούς στόχους του;

Ξεκινώντας από το καλοκαίρι του 2015 ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποφάσισε να ακολουθήσει το μοντέλο του πατέρα του και του θείου του και να δώσει τα κλειδιά στον προπονητή. Έπειτα από πολλές περιπτώσεις ο Σάσα Τζόρτζεβιτς επιλέχθηκε να αναλάβει την ομάδα. Ο κόσμος θεωρούσε ότι θα είναι ο νέος Ζέλικο. Η διοίκηση εντυπωσιάστηκε από την μεγάλη επιτυχία της Σερβίας (δεύτερη στο Μουντομπάσκετ), παραβλέποντας τις αποτυχίες του Σάλε στο Μιλάνο και στο Τρεβίζο, οι οποίες βέβαια ήταν διαλυμένες όταν ανέλαβε, αλλά και την έλλειψη εμπειρίας σε συλλογικό επίπεδο. Εκτός αυτών, ο Σάλε δεν μπορούσε να βρεθεί στην προετοιμασία της ομάδας καθώς είχε υποχρεώσεις με την Σερβία.



Ποια ήταν τα θετικά του Σάλε;

 Πρώτον, η ομάδα ήταν δουλεμένη στην επίθεση. Είχε ένα καλό πλαίσιο συνεργασιών που παρήγαγε πόντους και ανέβαζε την παραγωγικότητα της ομάδας. Σίγουρα ήταν ένα δείγμα ότι είχε ιδέες και προσπαθούσε να δουλέψει. Θετικό επίσης ότι η ομάδα συσπειρωνόταν στα δύσκολα και έβγαζε αντίδραση (μέχρι να έρθει η κατηφόρα). Δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι είναι ένας μετρ της ψυχολογίας και ξέρει να διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις.

Ποια ήταν τα λάθη του Σάλε;

Για να βάλω τα λάθη του σε μία τάξη ας ξεκινήσω χρονικά. Η λάθος στελέχωση που έκανε ήταν καταστροφική. Είχε την ελευθερία να φέρει όποιον παίκτη ήθελε στην ομάδα. Τρομακτικά λάθη με την ομάδα να γίνεται αργή ελέω Σερβοποίησης… Προσπαθώντας να καταγράψω τις ανάγκες της ομάδας εκτός του Καλάθη (που τον έφερε η διοίκηση), η ομάδα χρειαζόταν ένα τριάρι με καλό σουτ, έναν σουτέρ, ένα πεντάρι με ποστ παιχνίδι και ένα ψηλό με ταχύτητα και above the rim παιχνίδι. 

Αν εξαιρέσουμε τον σουτέρ (που ήταν ο Φελντέιν και όχι ο Τζάνινγκ που ήταν η εναλλακτική, μάλλον ανάποδα έγιναν τα πράγματα) και το ποστ-πέντε (που ήταν ο πανάκριβος Ραντούλιτσα) η ομάδα δεν έφερε κάποιον παίκτη που θα μπορούσε να δέσει αρμονικά. Πολλοί έγραψαν ότι έφερε τους Ραντούλιτσα, Κούζμιτς και Παύλοβιτς ως βύσματα. Βαριά κουβέντα. Πιστεύω ότι τους έφερε επειδή δεν γνώριζε την αγορά. Δεν θέλω και δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας προπονητής που του δινόταν η ευκαιρία να καθίσει σε έναν από τους κορυφαίους πάγκους του Ευρωπαϊκού μπάσκετ (αν όχι ο κορυφαίος) συμμετείχε σε παιχνίδια μάνατζερ.

Συνεχίζοντας ο Σάλε εξαφάνισε σχεδόν όλους τους Έλληνες. Ο Παππάς τιμωρημένος στην εξέδρα, ο Φώτσης καθηλωμένος στον πάγκο, το ίδιο και ο Γιάνκοβιτς. Παπαγιάννης και Χαραλαμπόπουλος δεν υπήρχαν καν. Διάβασα από πολλούς ότι ο Σάλε δούλεψε μαζί τους, τους ανέδειξε και άλλα πολλά. Παραθέτω τα λόγια του Σέρβου μετά το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ:

"Ένα μήνυμα προς τους παίκτες άσχετο προς το παιχνίδι. Όποιοι θέλουν να φύγουν από την ομάδα, να φύγουν, η πόρτα είναι ανοικτή. Οι ατζέντηδες δεν πρέπει να τηλεφωνούν τους πελάτες τους πριν και μετά από κρίσιμα παιχνίδια και το κάνουν για να μάθουν γιατί δεν παίζουν πολύ, ποτέ όμως δεν έχουν πάρει τηλέφωνο για να μάθουν γιατί οι παίκτες τους δεν παίζουν καλά. Υπάρχει ατομική ευθύνη στους παίκτες για να παίζουν καλά όταν παίζεις σε μία ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός"

Αν έχουμε παίκτες και προσωπικότητες που δεν καταλαβαίνουν που παίζουν, τότε δεν έχουν θέση στον Παναθηναϊκό. Όσον αφορά εμένα το παιχνίδι είναι ομαδικό και όχι ατομικό. Γι’ αυτό μην σας προκαλέσει έκπληξη ό,τι κι αν συμβεί τις επόμενες μέρες".

Δηλαδή ο Σάλε κάρφωνε κάποιους παίκτες (τους Έλληνες δηλαδή) για αδιαφορία, έλλειψη προσωπικότητας και αδυναμία να παίξουν στον Παναθηναϊκό και προανήγγειλε τον παραγκωνισμό του Παππά. ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΝ ΔΙΕΨΕΥΣΑΝ. Ο Παπαγιάννης στο ΝΒΑ και μαζί με τον Χαραλαμπόπουλο και τον Παππά έκαναν φοβερά παιχνίδια στους τελικούς, ο Γιάνκοβιτς τον εξέθεσε με την Λαμποράλ, ο Φώτσης άφησε τα κόκαλά του στο παρκέ.

Παραθέτω και την ανάρτηση του Γιάνκοβιτς την ημέρα που ο Παπαγιάννης έγινε ντραφτ στο νούμερο 13 (κορυφαία θέση για Έλληνα) «Κακός αυτός στο 13 του Nba Draft τελικα!! Δεν κάνει το παιδί!!! Πολλά μπράβο σε όλους και ιδιαίτερα στον Giorgos Papagiannis». Μερικοί μάλιστα κατηγόρησαν τον Γιάνκοβιτς ότι προσπαθούσε να γλύψει τη διοίκηση για νέο συμβόλαιο…



Εδώ να αναφέρω κάτι ακόμα σχετικά με την περίπτωση του Παππά. Ο Νίκος τέθηκε εκτός ομάδας στη μέση της σαιζόν (αρχές Φεβρουαρίου) και ενώ είχε έναν μήνα που επέστρεψε από τον τραυματισμό του. Ξαφνικά ο Σάλε αποφάσισε να τον θέσει εκτός ομάδας με πρόφαση την κακή αγωνιστική του κατάσταση λέγοντας ότι όταν θα είναι έτοιμος θα επιστρέψει. Δύο μήνες αργότερα ο Τζόρτζεβιτς σε συνέντευξή του ανέφερε ότι ο Παππάς δε θα επέστρεφε μέχρι το τέλος της σαιζόν, ίσως του χρόνου και υπό προϋποθέσεις. 

Δηλαδή ένας προπονητής που έκανε μία συμφωνία με την διοίκηση και τον παίκτη, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι βρέθηκε καβάλα στο άλογο (επειδή η διοίκηση έβαλε το χέρι στην τσέπη), αποφάσισε να τελειώσει έναν παίκτη, που θα μπορούσε να είναι ο ηγέτης της ομάδας. Κίνηση που σίγουρα δεν τον τιμά.



Γινόταν μία λανθασμένη σύγκριση με τον χρόνο που έπαιζαν οι Παπαγιάννης, Χαραλαμπόπουλος επί Ιβάνοβιτς. Λανθασμένα γιατί επί Ντούσκο ο Παπαγιάννης ξεχάστηκε στην εξέδρα και ο Χαραλαμπόπουλος έπαιξε ελάχιστα. Προσωπικά είμαι της άποψης ότι αυτοί οι δύο έπρεπε να παίξουν περισσότερο από την σαιζόν 2014-2015.

Να θυμίσω επίσης κάτι ενδιαφέρον που πιθανότατα ξεχάστηκε. Το επεισόδιο στη φυσούνα του ΟΑΚΑ μεταξύ Σάλε και Τόμιτς για τα μάτια του Μιλουτίνοφ. Για έναν παίκτη δηλαδή που στην καλύτερη είναι δύο επίπεδα κάτω από τον Παπαγιάννη. Για έναν Σέρβο που προσπάθησε να φέρει στην ομάδα για τον ρόλο του δεύτερου ψηλού!!! Για έναν παίκτη που αποδεδειγμένα είναι χειρότερος του Παπαγιάννη.

Μεγάλη αδυναμία ήταν και η ανάλυση του αντιπάλου. Υπήρξαν πάρα πολλά παιχνίδια που ο Παναθηναϊκός έμοιαζε χαμένος στο πρώτο δεκάλεπτο ευρισκόμενος πίσω στο σκορ με μεγάλες διαφορές. Κάποιες φορές του στοίχισε και κάποιες όχι. Σίγουρα όμως δεν ήταν ενθαρρυντικό μήνυμα.

Ακόμη οι προσθήκες που έκανε στη μέση της χρονιάς ήταν περίεργες. Η διοίκηση αποφάσισε τότε να διαθέσει ένα σεβαστό ποσό (πάνω από 1 εκατομμύριο) για την ενίσχυση της ομάδας. Οι ανάγκες της ομάδας εκείνη την στιγμή ήταν συγκεκριμένες. 

Βασική ανάγκη ήταν ο ψηλός που θα μπορούσε να αμυνθεί στις αλλαγές και θα έδινε ενέργεια στην ομάδα, έπειτα όλα τα άλλα. Ο Παππάς είχε επιστρέψει στην αγωνιστική δράση, το ίδιο και ο Μποχωρίδης που θα μπορούσε να δώσει ανάσες στο ελληνικό πρωτάθλημα. 

Τι έκανε όμως ο Σάλε; 

Έβαλε την διοίκηση να πληρώσει Buy-out για να αποκτήσουμε τον Χέινς ένα καλό sg, τον οποίο τη δεδομένη χρονική στιγμή η ομάδα δεν είχε ανάγκη. Πήρε επίσης τον Ουΐλιαμς, έναν εξαιρετικό παίκτη, ο οποίος επίσης δεν ήταν απαραίτητος την στιγμή που η ομάδα είχε τον Νίκο Παππά, ο οποίος απέδειξε ότι ήταν σε καλή κατάσταση (κάνοντας προπονήσεις μόνος του ακόμη και τα ξημερώματα). Σε όλα αυτά εισηγήθηκε την απόκτηση του Χάντερ, ενός παιδιού που χρειαζόταν απίστευτη δουλειά για να σταθεί σε υψηλό επίπεδο και να βοηθήσει άμεσα τον Παναθηναϊκό (απορρίπτοντας παράλληλα παίκτες όπως ο Ayres και ο Harell).

Μέσα σε όλα αυτά έριξε στα βαθιά τον Ουΐλιαμς χωρίς να έχει κάνει κάποια προεργασία, δίνοντάς του πολλά plays και την μπάλα στα χέρια. Αποτέλεσμα όταν οι αντίπαλοι προπονητές αντιλήφθηκαν την αδυναμία του στο μακρινό σουτ και τον κάθετο τρόπο παιχνιδιού του, ο παίκτης μοιραία περιορίστηκε. Όσο για τον Χέινς; Δεκάλεπτα χωρίς ξεκάθαρο ρόλο στην ομάδα.

Πάμε όμως στα παιχνίδια με την Λαμποράλ. 

Ένας προπονητής που θέλει να κάθεται στον πάγκο του Παναθηναϊκού κρίνεται σε αυτά τα παιχνίδια. Δεν είχα την απαίτηση να πάει στο F4. Είχα όμως την απαίτηση να παλέψει. Κάτι το οποίο δεν έγινε σε καμία περίπτωση. Μόνο το σκορ να δει κάποιος το καταλαβαίνει. Η ομάδα παραδόθηκε στις ορέξεις των Βάσκων. Διάβασα ότι ο Περάσοβιτς έκανε outcoached στον Τζόρτζεβιτς. Λάθος. Ο Τζόρτζεβιτς έκανε no coached στην ίδια του την ομάδα…

Σε μία ολόκληρη σειρά δεν έδειξε τίποτα νέο. Δεν μπόρεσε να δείξει κάτι καινούριο. Επέμενε εγωιστικά και ηλιθιωδώς στο να αμύνεται με hedge outs του Ραντούλιτσα στα 8 μέτρα, να αμύνεται σε καταστάσεις close out με τον Παύλοβιτς πάνω στον Bertrans (ο οποίος Παύλοβιτς ήταν σαν να είχε καταπιεί σκουπόξυλο και δεν μπορούσε να λυγίσει τα γόνατά του), δεν δοκίμασε να παίξει ούτε μία φορά με 3 γκαρντ. 

Δεν προσπάθησε σε μία σειρά, που η αντίπαλη ομάδα έπαιζε με 6-7 παίκτες να εκμεταλλευτεί την υπεράριθμη περιφέρεια της ομάδας και να «δείρει» τα αντίπαλα γκαρντ, δεν προσπάθησε να ποστάρει τον Διαμαντίδη και τον Καλάθη ώστε να προκαλέσει φθορά, δεν μπόρεσε να σταματήσει τα κοψίματα του Tilly στο καλάθι, προσπαθούσε να αμυνθεί στα side picks του Τζέιμς με τον Ραντούλιτσα.

Είδε την περίφημη 1-3-1 επίθεση να αχρηστεύεται από τον εξαιρετικά διαβασμένο Περάσοβιτς, έκανε περίεργες κινήσεις τοποθετώντας τον Χάντερ στο 4, επέμενε με τον Ουΐλιαμς σε ρόλο δημιουργού σε A-Set επίθεση. Τραγική ειρωνεία η μόνη φορά που ο Παναθηναϊκός έδειξε να πατάει γερά στο γήπεδο ήταν με τον Διαμαντίδη σε Α-Set επίθεση, κατάσταση που γρήγορα και αδιανόητα τέθηκε στο ντουλάπι.

Σε αυτήν τη σειρά είδαμε τα πάντα όλα. Ο Παύλοβιτς να παίζει συνολικά 34 λεπτά σε τρεις αγώνες και η ομάδα να έχει -29 σε επιμέρους σκορ. Ο Ραντούλιτσα σε συνολικά 61 λεπτά είχε 44 πόντους και 20 ριμπάουντ, αλλά να εκτίθεται από την τακτική του προπονητή του. Ο Γιάνκοβιτς έπαιξε συνολικά 25 λεπτά (δεν αγωνίστηκε καθόλου στο δεύτερο παιχνίδι) και είναι απίστευτο ότι στο μεν πρώτο παιχνίδι όντας άποντος η ομάδα είχε +7, στο δε τρίτο με 10 πόντους, 6 ριμπάουντ, 3 ασσίστ και 1 τάπα η ομάδα είχε +10. Αλλά ξέχασα δεν έπαιζε άμυνα…. 

Είναι απίστευτο επίσης ότι ο Μαρκίς Χέινς έπαιξε μόλις 40 λεπτά στα τρία παιχνίδια. Ένας παίκτης που σούταρε με συνέπεια από την περιφέρεια (3/6 δίποντα, 4/10 τρίποντα ), που φάνηκε ότι μπορεί να βοηθήσει στον έλεγχο των Άνταμς, Τζέιμς. Θυμηθείτε το τρίποντο που έβαλε για το 73-70 και μόλις 27 δεύτερα να απομένουν στο δεύτερο παιχνίδι, πριν ο Διαμαντίδης στείλει το παιχνίδι στην παράταση. Πόσο έπαιξε στην παράταση; Ένα λεπτό, έχοντας μία εξαιρετική άμυνα πάνω στον Άνταμς από την οποία ο Ουΐλιαμς κάρφωσε στον αιφνιδιασμό και ένα άστοχο τρίποντο στο οποίο η μπάλα βγήκε από το καλάθι.



Για να μην πω για τον Παππά. Έναν παίκτη με τσαμπουκά, με φοβερά παιχνίδια την προηγούμενη σαιζόν στα play off απέναντι στην ΤΣΣΚΑ που ήταν στην εξέδρα. Το ίδιο ισχύει και για τον Χαραλαμπόπουλο, καθώς και για τον Παπαγιάννη…

Τραγική φιγούρα της σειράς ο Καλάθης. Είχε συνολικά, 1/2 βολές, 7/15 δίποντα, 0/9 τρίποντα, 10 ριμπάουντ, 19 ασσίστ, 4 κλεψίματα και μόλις τρία λάθη. Σίγουρα ήταν άστοχος πίσω από τα 6.75. Όμως ο Νικ τα έδωσα όλα στην άμυνα. Μπορεί να φαίνεται περίεργο όμως αυτήν είναι η άποψή μου. 

Ο Καλάθης έδωσε μάχες να μείνει μπροστά από τον προσωπικό του αντίπαλο (είτε ήταν ο Άνταμς κυρίως, είτε ο Τζέιμς) και η προσωπική του άμυνα ήταν εξαιρετική. Προδόθηκε όμως από την ομαδική άμυνα και την αδυναμία των Ραντούλιτσα, Κούζμιτς να αμυνθούν στην τακτική που ακολούθησε η ομάδα (Blue and Under) σε καταστάσεις pick and roll δεν έβγαινε ούτε σε όνειρο. 

Έγραψε στο υποσυνείδητό του ότι πρέπει να αμύνεται και με τον φόβο της διείσδυσης του αντίπαλου γκαρντ. Αυτό ήταν για εμένα το πρόβλημα του στη σειρά. Ότι ο παίκτης επηρεάστηκε από τις συνθήκες ομαδικής άμυνας, με συνέπεια να τρώει τρίποντα έπειτα από εξαιρετική προσωπική άμυνα κοιτώντας αποσβολωμένος τα σουτ των αντιπάλων, την στιγμή που άφηνε τους αστραγάλους του στο παρκέ. Ίσως ο Χάντερ θα έπρεπε να παίξει περισσότερο(στο 5 και όχι στο 4), παρά τις αδυναμίες του, καθώς θα βοηθούσε την ομάδα να αμυνθεί αξιοπρεπώς.

Ακολούθησαν τα play off του πρωταθλήματος υπό την καθοδήγηση του Πεδουλάκη. Δυστυχώς στα παιχνίδια με τον Κολοσσό ο Γιάνκοβιτς υπέστη κάταγμα (στο δεύτερο μετακάρπιο του αριστερού χεριού), χάνοντας την χρονιά και ο Παπαγιάννης κατά την προετοιμασία τραυματίστηκε (στο μικρό δάκτυλο του δεξιού χεριού).

Στη σειρά με τον Άρη ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να μονταριστεί για τους τελικούς. Η σειρά πήγε (σκόπιμα;) στους πέντε αγώνες.

Εν αναμονή του τέταρτου αγώνα με τον Άρη ο Πεδουλάκης πήρε μία ολόσωστη απόφαση (ακόμη και εκτός τελικών να μέναμε αυτό θα έλεγα) να αποκλείσει τους ξενύχτηδες Γκιστ, Φελντέιν, Χέινς. Μία κίνηση που δεν έγινε ποτέ από τον Τζόρτζεβιτς μέσα στη σαιζόν και ενώ οι φήμες για ξενύχτια και επισκέψεις σε καζίνο έδιναν και έπαιρναν. Η απόφασή του αποτέλεσε βάλσαμο στην ψυχή μου. Δυστυχώς για εμένα δεν έκανε το ίδιο και στον πέμπτο τελικό…

Στα παιχνίδια με τον Κολοσσό και τον Άρη ο Ραντούλιτσα έπαιξε μ.ο. περίπου 17 λεπτά, ενώ ο Έλιοτ περίπου 27 λεπτά με τους δύο παίκτες να κάνουν αρκετά καλές εμφανίσεις. Οπότε κανέναν παίκτη δεν παρόπλισε και καμία επιλογή του Τζόρτζεβιτς δεν άφησε εκτός. Ίσα-ίσα προσπάθησε να του βρει σωστό ρόλο και να τους προστατεύσει από τις δεδομένες αδυναμίες τους. Κανένα πρόβλημα δεν είχε με τους παίκτες όπως γράφτηκε.

Γιατί αν ήθελε να βάλει τον εαυτό του πάνω από τον Παναθηναϊκό θα μπορούσε πολύ απλά να αφήνει τον Παππά στον πάγκο. Όμως έλυσε την παρεξήγηση που είχε δημιουργηθεί μεταξύ τους και με μπροστάρη τον Παππά κόντεψε να πάρει ένα ανέλπιστο πρωτάθλημα. 

Παραθέτω τα λόγια του Παππά για τους δύσπιστους: "Δημιουργήθηκε μια εικόνα ότι είχαμε κόντρα, κάτι που δεν ισχύει. Όταν επέστρεψε, με κοίταξε στα μάτια, μου είπε δυο ανδρικές κουβέντες και μου έδειξε εμπιστοσύνη. Ότι υπήρχε μεταξύ μας λύθηκε σε πέντε λεπτά. Από εκείνο το σημείο και μετά πολλές φορές μέσα στο γήπεδο έπαιζα και για τον Πεδουλάκη που με γύρισε στα γήπεδα. Ο κόουτς Πεδουλάκης έχει απίστευτη τεχνογνωσία".



Έβαλε τους Χαραλαμπόπουλο και Παπαγιάννη στην εξίσωση και τους έδωσε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στους τελικούς λοιπόν. 

Στο πρώτο παιχνίδι ο Παναθηναϊκός ήταν εξαιρετικός. Με τους Ραντούλιτσα (4 πόντοι, κανένα ριμπάουντ) και Ουϊλιαμς (1 πόντος, 2 ασσιστ, 1 λάθος) να παίζουν από 10 λεπτά έκαστος και να δίνουν ανάσες. Σε εκείνο το παιχνίδι η ομάδα διάβασα τα miss-matches, έβγαλε πολλά ελεύθερα τρίποντα, τήρησε εξαιρετικά τις αποστάσεις, με υποδειγματικό spacing.

Στον δεύτερο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στο τέλος. Σε ένα παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός ήταν άστοχος από την περιφέρεια και έχοντας χάσει την μάχη των ριμπάουντ (ο αντίπαλος είχε 13 επιθετικά) δυστύχησε να δει τον Ραντούλιτσα στα 12 λεπτά που έπαιξε να έχει 1/3 δίποντα και 1/4 βολές, 3 ριμπάουντ, χάνοντας τη θέση του σε αρκετές περιπτώσεις ακόμη και απέναντι σε αδύναμους αντιπάλους και δείχνοντας έλλειμμα συγκέντρωσης. Ο Ουϊλιαμς ήταν κυριολεκτικά εκτός μάχης. Δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιήσει το εκρηκτικό πρώτο βήμα που έχει, καθώς ο προσωπικός του αντίπαλος έκλεινε προς τα μέσα.

Στο τρίτο παιχνίδι στο ΣΕΦ. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στο τέλος. Τι έγινε; Ο Παναθηναϊκός επί 35 λεπτά είχε στριμώξει κυριολεκτικά τον αντίπαλο στα σχοινιά. Είδε τον Ραντούλιτσα να κάνει βήματα απέναντι σε μονή άμυνα του Χάντερ, να κάνει φάουλ πάνω στο Λοτζέσκι και να κάνει βήματα σε μονή άμυνα απέναντι στον Χάκετ. Είδε τον Ουΐλιαμς να μην μπορεί να βοηθήσει με τίποτα. Δεν πτοήθηκε συνέχισε. 

Στα τελευταία 5 λεπτά με το σκορ 59-66 ο Φελντέιν αστόχησε σε τρίποντο, ο Παππάς αστόχησε κάτω από το καλάθι, σε αντεπίθεση 2 εναντίον ενός δώσαμε την μπάλα στον αντίπαλο, είδε τον Καλάθη σε ελεύθερο τρίποντο να αστοχεί (με την μπάλα να μπαίνει και να βγαίνει), ο Γκίστ έχασε την μπάλα μέσα από τα χέρια του, ο Φελντέιν πήρε μία τραβηγμένη προσπάθεια, ο Καλάθης σε προσπάθεια για κλέψιμο έχασε τον αντίπαλό του, ο Διαμαντίδης είχε 0/2 βολές με λέιζερ στα μάτια του, τον Σπανούλη να κερδίζει ένα επιεικώς αστείο σφύριγμα, ο Γκιστ δεν εκμεταλλεύτηκε το miss-match με τον Σπανούλη στην πλάτη του, ο Σπανούλης έβαλε τρίποντο, ο Γκιστ είχε 0/2 βολές, ο Σπανούλης πήρε το πέμπτο φάουλ του Καλάθη, έβαλε και τις δύο βολές. 

Ο Φελντέιν με lay-up έκανε το 71-68, ο Σπανούλης έβαλε τρίποντο με τον Γκιστ να πηγαίνει ανάποδα στο screen, o Διαμαντίδης έβαλε 1/2 βολές, αστόχησε σε τρίποντο και ουσιαστικά το παιχνίδι τελείωσε. Λάθη για τα οποία σαφώς και δεν φταίει ο προπονητής. 

Πολλοί λένε για το time-out που δεν πήρε. Εγώ ρωτάω. Αν έπαιρνε time-out έπρεπε να αλλάξει κάτι; Ή μήπως θα έκοβε το ρυθμό του αντιπάλου (ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τα λάθη μας και όχι τον ρυθμό, που δεν είχε άλλωστε). Προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι η αντίπαλη ομάδα είχε συμπληρώσει τα 5 ομαδικά φάουλ και να πάει στις βολές, όμως η αδυναμία του Γκιστ να κερδίσει τα miss-matches στοίχισε.

Τέταρτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στη δεύτερη παράταση με τρίποντο σε νεκρό χρόνο. Στο τελευταίο 1 λεπτό της κανονικής διάρκειας, ο Γκιστ είχε 1/2 βολές, ο Διαμαντίδης έκανε βήματα και στην τελευταία άμυνα ο Παππάς τα πήγε περίφημα στην άμυνα πάνω στον Σπανούλη. 

Στην πρώτη παράταση είναι απίστευτα τα λάθη που κάνει ο Γκιστ. Βήματα στην επίθεση επιθετικό φάουλ χωρίς λόγο 30΄΄ πριν το τέλος. Ο Φώτσης έβαλε 1/2 βολές 8’’ από το τέλος. Ο Παναθηναϊκός δέχθηκε τρίποντο από τον Μάντζαρη και στην τελευταία επίθεση. Η τελευταία άμυνα και η τελευταία επίθεση. Στην τελευταία επίθεση ο Φελντέιν σουτάρει τρίποντο με 9’’ να μένουν για την επίθεση του Παναθηναϊκού και 23’’ για το παιχνίδι. 

Την ίδια στιγμή ο Διαμαντίδης περίμενε υπομονετικά στο πλάι να πάρει την μπάλα για ένα side pick με τον Γκιστ. Ο ΔΔ και ο πάγκος τραβάγανε τα μαλλιά τους. Η τελευταία άμυνα. Σαφώς και έπρεπε να γίνει φάουλ. Κατανοώ ότι ο Παππάς και ο Καλάθης ήταν εκτός με φάουλ. Κατανοώ και πιστεύω ότι αν πηγαίναμε και σε άλλη παράταση θα χάναμε. Όμως υπήρχαν και τα εξής σενάρια. Να κάναμε γρήγορο φάουλ στον Μάντζαρη, στέλνοντας τον στις βολές. Αν δεν έβαζε έστω μία κερδίζαμε. Αν τις έβαζε μένανε 15 περίπου για μία επίθεση που με ένα ποστάρισμα του Παπαγιάννη ή μία προσωπική φάση του Αρχηγού μπορεί να έδινε την νίκη (για εμένα και τον τίτλο).

Θα ήθελα να κάνω όμως μία προσωπική παραδοχή. Μετά τους αγώνες με την Λαμποράλ δεν πίστεψα ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να κατακτήσει τον τίτλο. Δυστυχώς, ήταν τόσο αποκαρδιωτική η εικόνα της ομάδας με τους Βάσκους που δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπήρχαν πιθανότητες. Πιστεύω ότι αν η ομάδα πήγαινε με τον Σάλε στους τελικούς θα έχανε με 3-0 το πρωτάθλημα και με διψήφιες διαφορές (εντάξει στο ΟΑΚΑ μπορεί να έχανε με μονοψήφια…).

Κρίνοντας τις αλλαγές του Πεδουλάκη…


Ο Πεδουλάκης όταν τον κάλεσε η διοίκηση να αναλάβει είχε τρεις επιλογές:

1. Να πει ευχαριστώ δε θα πάρω. Εκεί όμως κόσμος τι θα έλεγε; Έλα Πεδουλάκη τώρα που σε χρειαζόμαστε δεν έρχεσαι; Μας αφήνεις στη μοίρα μας χωρίς καμία ελπίδα; Εμείς σε στηρίξαμε και τώρα μας φτύνεις; Είναι δυνατόν;

2. Να κάνει αυτά που έκανε. Να αλλάξει την ψυχολογία των παικτών, να δώσει ρόλο σε κάποιους που ήταν εκτός, να προσπαθήσει να δώσει διαφορετικό ρόλο σε παίκτες όπως ο Έλιοτ και ο Ραντούλιτσα και να κερδίσει από τα θετικά τους χρακτηριστικά.

3. Να αναλάβει και να μην κάνει τίποτα. Να βγάζει τον Ραντούλιτσα για hedge-out στα 8 μέτρα, να αφήνει εκτεθειμένο τον Καλάθη στην κορυφή του τριπόντου να σουτάρει, να δίνει την μπάλα στον Ουϊλιαμς και να κάνει έφοδο στο καλάθι, κ.α.

Σίγουρα δεν τα έκανε όλα τέλεια. Έπρεπε να δώσει περισσότερο χρόνο σε Χάντερ, Χέινς, μειώνοντας παράλληλα την υπερεξουσία που είχε ο Φελντέιν. Έπρεπε να κάνει φάουλ στην τελευταία φάση.

Όμως ο Πεδουλάκης με την δουλειά του μέσα σε ένα μήνα κατάφερε να φτάσει την ομάδα εκεί. Στο επίπεδο να διεκδικήσει έναν τίτλο που φαινόταν χαμένος από χέρι. Έκλεισε την ψαλίδα με τον αντίπαλό μας, μοίρασε ρόλους στην ομάδα, ανακάτεψε την τράπουλα. Έδειξε πάνω από όλα ότι ο Παναθηναϊκός είχε προπονητή με τα θετικά του και τα αρνητικά του. 

Έφτασε σε σημείο να μιλάμε σήμερα για έναν χαμένο τίτλο, που πριν ξεκινήσουν οι τελικοί ελάχιστοι πίστευαν ότι μπορούμε να κατακτήσουμε. Για έναν τίτλο που πολλοί μπορούν να πουν ότι χάθηκε σε μία βολή, ένα χαμένο ριμπάουντ, ένα λάθος σφύριγμα, στον τραυματισμό του Γιάνκοβιτς...

Απέναντι σε μία ομάδα δουλεμένη και σοβαρή, με ρόλους και συμπαγή άμυνα, που την είχε χτίσει ο προπονητής της ο Παναθηναϊκός κατέβηκε με τον «παραλία», «προβληματικό» Παππά, με τους «ανίκανους για αυτό το επίπεδο» Παπαγιάννη, Χαραλαμπόπουλο, «με τον εξαφανισμένο» Φώτση, με τον «μπετατζή Καλάθη» και δυστυχώς χωρίς τον Γιάνκοβιτς.

Μπορεί πολλοί να του καταλογίζουν ότι δεν έβαλε τον Ραντούλιτσα και τον Ουΐλιαμς. Δεν μπορώ να τον κατηγορήσω για αυτό. Σίγουρα ο Ραντούλιτσα είναι ένας ικανός παίκτης που ξέρει μπάσκετ και σε κάποιους τομείς είναι από τους κορυφαίους της Ευρώπης. 

Όταν όμως μετά από 1-2 ποσταρίσματα σε επίθεση, δεν έχει τις ανάσες για να πάρει συνεχόμενες επιθέσεις, όταν ο Ραντούλιτσα όλη την χρονιά έπαιζε ένα καλό παιχνίδι τον μήνα, όταν έδειχνε απάθεια για να διεκδικήσει ένα ριμπάουντ, όταν συνεχώς έχανε τη θέση στην άμυνα εδάφους χωρίς να προσπαθήσει καν, όταν ενώ όλη η ομάδα συσπειρωνόταν ενόψει τον play-off και ενώ ακόμη δεν είχαμε παίξει ούτε ένα παιχνίδι με τον Πεδουλάκη, ο ίδιος έβαλε τον μάνατζέρ του να ψάξει για ομάδα στο ΝΒΑ (εκεί που πήγε άλλος ψηλός του Παναθηναϊκού, που πολλοί λέγανε ότι δεν μπορεί, δεν είναι έτοιμος, την στιγμή που ο Σέρβος πήγε στον μπασκετικό «κάδο ανακύκλωσης, χαμένων παικτών» που ονομάζεται Αρμάνι Μιλάνο), όταν ο Αγρα-χαϊ-βάνης του έβαζε τρίποντο στην μούρη και ο ίδιος είχε ένα απαθές βλέμμα, όταν είχε τον Χάκετ στην πλάτη του και αντί να τον κρεμάσει από τα κοτσιδάκια του στο καλάθι έκανε βήματα, σίγουρα δεν φταίει ο προπονητής.



Όσο ο Ραντούλιτσα βρισκόταν στο παρκέ στα μεγάλα παιχνίδια ο Παναθηναϊκός είχε:

-11 επιμέρους σκορ κόντρα στην Φενέρ στην Πόλη (14π, 6 ριμπάουντ), -8 κόντρα στην Φενέρ στο ΟΑΚΑ (13 π, 5 ρ.), -2 κόντρα στην Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ (25π, 4 ρ.), και πολλά άλλα. Μοναδικά παιχνίδια με θετικό επιμέρους σκορ; Με την Νταρουσάφακα στην Τουρκία (+1 και 21 πόντους και 6 ριμπάουντ) και με την Εφές στο ΟΑΚΑ (+6 και 23 πόντους και 8 ριμπάουντ).

Ο Ουΐλιαμς από την άλλη είναι εξαιρετικός παίκτης και με ικανότητες. Δεν είχε πρόβλημα συγκέντρωσης και προσπαθούσε. Όμως το λάθος έγινε όταν ήρθε. Ο παίκτης είχε συνηθίσει να παίζει απέναντι σε ομάδες χωρίς άμυνα και σε ένα πρωτάθλημα που τα νούμερα παίζουν σημαντικό ρόλο. Μπήκε στην ομάδα χωρίς καν να ενταχθεί. Αντί να αφομοιωθεί στον τρόπο λειτουργίας και να προσπαθήσει να σκοράρει μέσα από συνεργασίες, του δώσανε την μπάλα στα χέρια και έκανε έφοδο στο καλάθι. Είναι ένας εξαιρετικός παίκτης που με το εκρηκτικό πρώτο βήμα περνούσε τον προσωπικό του αντίπαλο. Αυτό όμως συνέβη απέναντι σε ομάδες με χαμηλό βαθμό αθλητικότητας. Σημαντική υπήρξε και η αδυναμία του στο μακρινό σουτ. Όταν η ομάδα έχει Καλάθη και Γκιστ (που δεν είναι καλοί σουτέρ) είναι απίστευτο να προσθέτει και τον Ουΐλιαμς, την στιγμή που υπήρχε ο Παππάς…

Υπάρχει η άποψη ότι δεν παίξανε γιατί δεν μπορούν να αμυνθούν. Πόσο καλύτερα όμως μπορούσαν να αμυνθούν οι Φώτσης, Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης; Δεν ήταν θέμα άμυνας για εμένα. Ήταν στον μεν Ραντούλιτσα θέμα διάθεσης, στον δε Ουΐλιαμς θέμα προσαρμογής.

Κάποιοι πιστεύουν ότι θα κέρδιζε το πρωτάθλημα με τον Σάλε. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά όμως είναι ότι η ομάδα θα έπαιζε χωρίς τους Παππά, Χαραλαμπόπουλο, Παπαγιάννη και με τους Καλάθη, Φώτση να είναι σε χαμηλές πτήσεις, λόγω λάθος χρησιμοποίησης. Οπότε ίσως καλύτερα να το ξανασκεφτούν…

Κάνοντας μία περίληψη της χρονιάς:

Ο Σάλε έδειξε ότι δεν κάνει για το επίπεδο του Παναθηναϊκού. Σίγουρα είχε ιδέες όσον αφορά την επιθετική ανάπτυξη της ομάδας, με κάποια αξιόλογα plays. Όμως έκανε τραγικά λάθη στη στελέχωση, συνεχές underperforming στο κοουτσάρισμα, φάνηκε μέσα από τις επιλογές του ότι ούτε την αγορά γνωρίζει, ούτε τις ανάγκες που είχε η ομάδα, ούτε τις επιταγές ενός σύγχρονου ρόστερ. 

Εξαφάνισε όλους τους Έλληνες πλην Διαμαντίδη. Τους οποίους μετά το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ τους κατηγόρησε για αδιαφορία, ότι δεν παίζουν καλά, ότι δε δουλεύουν, ότι δεν ξέρουν που παίζουν!!! 

Οι Παπαγιάννης, Χαραλαμπόπουλος (τα πραγματικά next big thing του Ευρωπαϊκού μπάσκετ) εκτός βλέποντας τον Παύλοβιτς να παίζει. Ο Μποχωρίδης εκτός ακόμα και στο πρωτάθλημα (και σε μία εποχή που η ομάδα δεν είχε γκαρντ), ο Φώτσης και ο Γιάνκοβιτς παρκαρισμένοι στον πάγκο, ο Παππάς στην εξέδρα, ο Καλάθης ουσιαστικά σε τιμωρία με τον τρόπο που αξιοποιούνταν. 

Στα παιχνίδια με την Λαμποράλ πιάστηκε αδιάβαστος. Χρησιμοποίησε απίστευτες δικαιολογίες, χωρίς να αναλάβει την ευθύνη. Ο Παναθηναϊκός (εκτός της χρονιάς του Ιβάνοβιτς) μπορεί να μην πετύχαινε να προκριθεί από την διαδικασία των Play-off ποτέ όμως δεν ήταν αδιάβαστος. Πάντα είχε τακτική και στόχους. Το κυριότερο όμως ήταν ότι έφτιαξε μία ομάδα φυγόπονη, που δεν προσπαθούσε, που δεν πάλευε. 

Θυμηθείτε το παιχνίδι με τον Ερυθρό Αστέρα στο ΟΑΚΑ. Μετά την ήττα στήθηκε ένα ολόκληρο γαϊτανάκι (που στόχο είχε την διοίκηση) σχετικά με την έλλειψη παικτών (στο οποίο δυστυχώς συμμετείχα και εγώ). Ένα παιχνίδι που ο Παναθηναϊκός το έχασε επειδή ακολουθούσε την γνωστή τακτική με hedge-out των Ραντουλιτσα-Κούζμιτς στο Pick and Roll, την στιγμή που οι Γιόβιτς και Μίσιτς έβαζαν την μπάλα στο ζωγραφιστό χωρίς καμία ενόχληση. Από τότε φάνηκε το πράγμα…

Όσον αφορά αν είναι το next big thing της προπονητικής και αν θα έπρεπε ο Παναθηναϊκός να δείξει υπομονή;

Δεν ξέρω από πού ξεκίνησε η φράση «next big thing της προπονητικής». Πιθανότατα κάποιος Σέρβος, μέλος του Σέρβικου λόμπι (Μάνατζερ, Προπονητών, Παικτών) το οποίο τον στηρίζει, είχε αυτήν την ιδέα να τον προωθήσει. Πως όμως ένας άνθρωπος 47 χρονών, που δεν είχε ούτε μία επιτυχία σε συλλογικό επίπεδο θεωρείται next big thing και κατάλληλος για τον πάγκο του Panathinaikos BC; 

Σε ποια ηλικία θα δείξει τις ικανότητές του; Ίσως κάποια μέρα γίνει καλός προπονητής. Αυτό που ξέρω είναι ότι στην παρούσα φάση δεν ήταν για τον πάγκο της ομάδας. Ίσως κάποια μέρα γίνει καλός προπονητής. Επί της παρούσης είναι ικανός εκλέκτορας. Προπονητής πάντως για τον πάγκο του Εξάστερου δεν είναι.

Δεν μπορούσαμε να τον στηρίξουμε. Πώς να γίνει αυτό; Τι θετικό έδειξε; Κάποια καλά plays δεν σου δίνουν διαβατήριο για τον πάγκο της ομάδας μας.

Όσον αφορά τον Πεδουλάκη. Σίγουρα έκανε λάθη. Σίγουρα μπορούσε να διαχειριστεί καλύτερα το ρόστερ. Όμως πάλεψε, ρίσκαρε, πειραματίστηκε. Αλλάζοντας πολλά στην ομάδα. Δίνοντας αύρα. Δεν αρκέστηκε στις 1-2 πινελιές, αλλά πήγε βαθύτερα, προσπαθώντας να αλλάξει τον προσανατολισμό της ομάδας, βάζοντάς την σε μία σωστή πλεύση. Προχώρησε σε ολική αναδόμηση χωρίς να έχει χρόνο, έχοντας ένα ρόστερ που δεν ήταν δικό του, που δεν μπορούσε να παίξει αυτό που ήθελε. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι είναι προπονητής με φιλοσοφία και αγωνιστική κατεύθυνση είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι.

Όσον αφορά τη διοίκηση; Έκανε σχεδόν τα πάντα στην εντέλεια. Το μόνο λάθος της ήταν ότι δεν έδιωξε νωρίτερα τον Τζόρτζεβιτς…



Για το τέλος του Διαμαντίδη; 

Μπορεί να μην ήταν χολιγουντιανό. Μπορεί να μην πήρε το πρωτάθλημα, να μην πήγε F4. Όμως η αποχώρησή του επισκίασε τα πάντα. Αποφάσισε να παίξει άμυνα πάνω στον μεγάλο του «αντίπαλο» (δείτε πως προσπαθεί να βγει μπροστά του). Έδειξε ότι δεν φοβήθηκε στα δύσκολα και πως από τον πανδαμάτωρ χρόνο δεν ξεφεύγει κανείς. Ο Φρίντριχ Νίτσε έγραψε: "Η πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή". 

Για εμένα αποχώρησε την καταλληλότερη. Σίγουρα χωρίς τίτλο, αλλά μπορώντας ακόμη και στους τελευταίους του αγώνες να καθοδηγεί την ομάδα. Θυμηθείτε πως προσπάθησε κυριολεκτικά μόνος του και ετσιθελικά να πάει την ομάδα στο F4. Πως σε παιχνίδια που ο Παναθηναϊκός ήταν υποδεέστερος του αντιπάλου του ο Διαμαντίδης κατάφερε να χειραγωγήσει τους συμπαίκτες και τον αντίπαλο και να τον υποχρεώσει σε ήττα. Τη σημασία της αποχώρησής του δεν την έχουμε αντιληφθεί ακόμη. Θα την αντιληφθούμε όταν έρθουν τα δύσκολα…



ΥΓ1. Η Refuse to die νοοτροπία και το δέσιμο της οικογένειας , είναι ίσως οι σημαντικότερες παρακαταθήκες που μας άφησε ο Ζέλικο. Αυτά χάθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια και πρέπει να επιστρέψουν άμεσα.

ΥΓ2. Επιτρέπεται να πέσεις επιβάλλεται να σηκωθείς.

ΥΓ3. Από το προσεχές μέλλον. Έχω αναφερθεί πολλές φορές πως πρέπει να λειτουργήσει η ομάδα φέτος. Θα προσπαθήσει να βρει εύκολους πόντους στην transition επίθεση και όταν δεν μπορέσει να το κάνει θα ψάξει να βρει το miss-match, την έξτρα πάσα μέσα από split-out βρίσκοντας το ελεύθερο τρίποντο ή την προσωπική φάση. Αυτή είναι η φιλοσοφία του προπονητή μας σε επίθεση μισού γηπέδου. 

Σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει. Δικαίωμά τους. Όμως τη στιγμή που η Φενέρ του Ζέλικου Ομπράντοβιτς, του Μίδα του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, την χρονιά που μας πέρασε παρουσίασε μία παρόμοια επίθεση, ψάχνοντας με αρκετή υπομονή το κατάλληλο miss-match και την προσωπική φάση σε καταστάσεις 2-2 ή 3-3, είναι αστείο να συζητάμε κάτι παραπάνω. Σεβασμός.

ΥΓ4. Στο παιχνίδι Σερβία-Κροατία στα τελευταία λεπτά του αγώνα ο Ραντούλιτσα έκανε βουτιά στο παρκέ για να σώσει μία κατοχή. Όποιος θυμάται αντίστοιχη φάση στο διάστημα που αγωνίστηκε με το τριφύλλι στο στήθος παρακαλείτε να μας ενημερώσει.

Greenmood: Ορίστε φίλε μου μια φωτογραφία που σου αποδεικνύει πως και σε εμάς έκανε βουτιές :P 






 
Top