Γράφει ο Ευθύμης

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος το καλοκαίρι του 2014 αποφάσισε να εφαρμόσει το περίφημο πλέον πλάνο της Ελληνοποίησης. Αποφάσισε λοιπόν να αποδεσμεύσει τους Ματσιούλης, Λάσμε, Ούκιτς, Κάρρυ, Μπράμος και Πινγκ Σανγκ. Ο Ντούσκο Ιβάνοβιτς ανέλαβε το βαρύ φορτίο να καθοδηγήσει τον Παναθηναϊκό σε αυτήν την νέα εποχή.

Ο Μαυροβούνιος προπονητής (και δικηγόρος) επιλέχθηκε για να φέρει μία νέα αγωνιστική φιλοσοφία στο ΟΑΚΑ, αλλά κυρίως να εξελίξει του νεαρούς Έλληνες παίκτες.  Το σήμα κατατεθέν του Ιβάνοβιτς ήταν η up tempo επίθεση. Μεγάλη  ήταν η ικανότητά του να δουλεύει με νεαρούς παίκτες, έχοντας εξελίξει και αναδείξει μεγάλους παίκτες στην καριέρα του (Prigioni, Nocioni, Scola, Calderon, Teletovic, …) και να παρουσιάσει καλοπροπονημένες ομάδες με εξαιρετική φυσική κατάσταση. Ένας άνθρωπος με πανίσχυρη προσωπικότητα αναλάμβανε τις τύχες της ομάδας.

Το ρόστερ της ομάδας αποτελούνταν από τους: Διαμαντίδη, Νέλσον, Παππά, Σλότερ, Μποχωρίδη, Γιάνκοβιτς, Χαραλαμπόπουλο, Γκιστ, Φώτση, Μαυροκεφαλίδη, Μπατίστα, Διαμαντάκο, Παπαγιάννη  και υπήρχαν και οι πιτσιρικάδες Κόνιαρης, Λούντζης.

Ο Παναθηναϊκός συμμετείχε στο πρώτο διεθνές τουρνουά Nick Galis Cup. Έχασε από την ΤΣΣΚΑ στον πρώτο ημιτελικό με 67-68. Σε εκείνον τον αγώνα ο Παναθηναϊκός στο τελευταίο λεπτό τα έκανε όλα λάθος. Είχε συνολικά 3/8 βολές και στην τελευταία επίθεση και ενώ προηγούνταν με 67-64 δέχτηκε τρίποντο από τον Φριτζόν και παράλληλα ο Γκιστ έκανε φάουλ πάνω στον Ρώσο γκαρντ με αποτέλεσμα ο Παναθηναϊκός να χάσει το παιχνίδι από δικά του λάθη. Ακολούθησε ήττα στον μικρό τελικό κόντρα στην Μπάνβιτ με 74-77. Ο Παναθηναϊκός αγωνίστηκε στο τουρνουά χωρίς τους Μαυροκεφαλίδη, Σλότερ και Νέλσον και με τους Παππά, Γιάνκοβιτς, Μποχωρίδη και Χαραλαμπόπουλο να αγωνίζονται αρκετά και να κερδίζουν τις εντυπώσεις. Τελευταία στιγμή προστέθηκε στο ρόστερ ο Μπλουμς, λόγω των πολλών τραυματισμών που αντιμετώπιζε η ομάδα.

Στις 10 Οκτωβρίου του 2014 Παναθηναϊκός-ΟΣΦΠ έρχονται αντιμέτωποι για το θεσμό του κυπέλλου. Ο Παναθηναϊκός  κόντρα στα προγνωστικά, αγωνιζόμενος στο άδειο λόγω τιμωρίας ΟΑΚΑ και με τους Μαυροκεφαλίδη, Νέλσον, Γκιστ να απουσιάζουν κέρδισε με ένα εντυπωσιακό come back στα τελευταία λεπτά.

Η ομάδα βρισκόταν πίσω στο σκορ με 68-75 δύο λεπτά πριν τη λήξη. Ο Σλότερ μείωσε σε 72-75, ο Πρίντεζης έκανε λάθος, ο Διαμαντίδης εκτέλεσε για τρεις (έπειτα από άστοχο τρίποντο του Σλότερ) και έκανε το 75-75. Έξι δευτερόλεπτα πριν το φινάλε ο Μπατίστα έκανε φάουλ στον Σλούκα, ο οποίος ευστόχησε σε 1/2 βολές. Η ανατροπή ολοκληρώθηκε με ένα εντυπωσιακό κάρφωμα του Μπατίστα έπειτα από ασίστ του αρχηγού, ο οποίος έξυπνα απέφυγε το λάθος και πάσαρε στον Ουρουγουανό. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε εντυπωσιακά το πρώτο ντέρμπι της σαιζόν και με την ομάδα να εμφανίζει αρκετά καλά στοιχεία στο παιχνίδι της (κίνηση στην επίθεση, ταχύτητα, ποιοτικές συνεργασίες).





Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε νικηφόρα στην Euroleague με νίκη επί της Πολωνικής Τουρόφ 84-77. Παράλληλα έχει ενσωματώσει στο ρόστερ του τον Τζούλιαν Ράιτ. Ακολούθησε ήττα στην Γερμανία από την Μπάγερν με 81-75.

Αρχές Νοεμβρίου ο Παναθηναϊκός υποδέχεται την Φενέρ του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Στο παρκέ δεν χωράνε συναισθηματισμοί. Νίκη με 91-73 στο ΟΑΚΑ. Σε ένα παιχνίδι όπου ο Ιβάνοβιτς χρησιμοποιώντας την αγαπημένη του A-Set διάταξη και σε μικρότερο βαθμό 1-3-1 επίθεση είδε τον Παναθηναϊκό να κυριαρχεί στο παρκέ και να θυμίζει την Ταού της δικιάς του εποχής με τον Σλότερ να κάνει εντυπωσιακό παιχνίδι και τους Παππά, Γιάνκοβιτς, Μποχωρίδη να αγωνίζονται για αρκετά λεπτά, με τον Χαραλαμπόπουλο να παίζει στο τέλος του αγώνα.

Νέα εντυπωσιακή νίκη με 90-73 επί της Αρμάνι Μιλάνο. Ακολούθησε ήττα στην Βαρκελώνη από την Μπαρτσελόνα με 78-69, που σημαδεύτηκε από την αστοχία των περιφερειακών μας (2/20 τρίποντα) και τα λάθη στο τέλος του αγώνα.  Νίκη επί της Τουρόφ στην Πολωνία με 79-69 σε ένα παιχνίδι που οι Παππάς και Μαυροκεφαλίδης ήταν εξαιρετικοί.

Εντυπωσιακή νίκη στο ΟΑΚΑ εναντίον της Μπάγερν με τον Παναθηναϊκό να πνίγει κυριολεκτικά τους Γερμανούς. Βαριά ήττα στην Πόλη από την Φενέρ με 84-62 με τον Διαμαντίδη να μην αγωνίζεται στο δεύτερο ημίχρονο, και τον Χαραλαμπόπουλο να παίζει περίπου 17 λεπτά με 7 πόντους, 3 ριμπάουντ, 2 τάπες, 1 ασσιστ . Νέα ήττα με 66-64 στο Μιλάνο απέναντι στην Αρμάνι. Ήττα και από την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ με 67-80. Ο Παναθηναϊκός ολοκλήρωσε την πρώτη φάση της euroleague στην τρίτη θέση με σκορ 5-5 παρουσιάζοντας δύο πρόσωπα. Τον εκπληκτικό Παναθηναϊκό του ΟΑΚΑ και μία νωχελική ομάδα εκτός έδρας.

Εν μέσω εορτών ο Παναθηναϊκός ηττάται στο ΣΕΦ από τον αιώνιο αντίπαλο με 81-75… Το top16 ξεκινούσε. Στην έναρξη του top 16 ο Παναθηναϊκός νίκησε την Μακάμπι με 83-76 σε ένα παιχνίδι που εμφάνισε αρκετές διακυμάνσεις στην απόδοσή του. Στο πρωτάθλημα ο Παναθηναϊκός ηττάται από τον ΠΑΟΚ στην Πυλαία με 71-54. Ήττα στην Βαρκελώνη με 80-76 με τον Ιβάνοβιτς να κάνει ένα μεγάλο λάθος. Ενώ ορθώς ξεκίνησε να παίξει under τον Χουέρτας, δεν άλλαξε την τακτική του ακόμη και όταν ο Βραζιλιάνος είχε συνδεθεί με το καλάθι. Εξαιρετικό παιχνίδι από τον Νέλσον. Επιτέλους νίκη επί της Ζαλγκίρις στο ΟΑΚΑ με σκορ 77-58 με τον Παππά να δείχνει την ποιότητά του.

Ο Τζούλιαν Ράιτ αποχαιρέτησε την ομάδα και ο Γκάνι Λαουάλ ήρθε στη θέση του. Ήττα στην Μαδρίτη με 83-65 από την Ρεάλ. Εντός έδρας νίκη επί της Γαλατάσαράι με 86-77. Σημαντική νίκη στο Βερολίνο κόντρα στην Άλμπα με 59-66. Αν και ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε νωθρός, στο δεύτερο ημίχρονο γύρισε το παιχνίδι με το δίδυμο Γκιστ-Φώτση και τον Μαυροκεφαλίδη να κυριαρχούν στο ζωγραφιστό. Παρά το λάθος στο τέλος με την απόσυρση του Νέλσον δύο λεπτά πριν το τέλος και τα δύο σερί λάθη της ομάδας, ο Ιβάνοβιτς βοήθησε την ομάδα να φτάσει στη νίκη. Νίκη επί του Ερυθρού Αστέρα στο ΟΑΚΑ με σκορ 74-69.

Ο Παναθηναϊκός στο κύπελλο νίκησε τον ΠΑΟΚ με 71-68 χάρη σε τρίποντο του Γιάνκοβιτς στο τέλος και ενώ είχε χάσει μία διψήφια διαφορά στο σκορ.

Ο δεύτερος γύρος του Top 16 ξεκίνησε με ήττα στο Ισραήλ με σκορ 73-70 και τον Παναθηναϊκό να κάνει απανωτά λάθη στα κρίσιμα σημεία σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να είχε κερδίσει παρά το γεγονός ότι στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα φαινόταν εκτός. Νέα ήττα με 77-81 από την Μπαρτσελόνα. Ουσιαστικά το πλεονέκτημα έδρας είχε χαθεί. 

Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε στην Λιθουανία από την Ζαλγκίρις με 76-70. Επιτέλους νίκη. Ο Παναθηναϊκός σκόρπισε την Ρεάλ στο ΟΑΚΑ με σκορ 85-69, θυμίζοντας την ομάδα του Νοεμβρίου κυριαρχώντας στο παρκέ. Παππάς και Νέλσον έπνιξαν τα γκαρντ της Ρεάλ. Οριακή νίκη με 84-86 κόντρα στην λειψή Γαλατάσαραϋ στην Πόλη. Ήττα-σοκ από την Άλμπα στο ΟΑΚΑ με 66-68. Ήττα και στο φινάλε από τον Αστέρα στην Σερβία. Ο Παναθηναϊκός προκρίθηκε στα play off, χάρη στη νίκη της Μακάμπι επί της Άλμπα.

Αρχές Απριλίου ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το 16ο κύπελλο κόντρα στον μαχητικό Απόλλων Πάτρας με 68-53 με αρκετούς νεαρούς παίκτες να βρίσκονται στο παρκέ. 

Τα play off της Euroleague Ξεκινούσαν. Το πιο κρίσιμο κομμάτι της σαιζόν για τον Παναθηναϊκό. Παρά το πλάνο Ελληνοποίησης, την πτώση του μπάτζετ και τα αρκετά αγωνιστικά θέματα που έπρεπε να λύσει ο Παναθηναϊκός βρισκόταν εκεί. Αντίπαλος μία μεγάλη ομάδα, η ΤΣΣΚΑ.

Βαριά ήττα στον πρώτο αγώνα με 93-66. Νέα βαριά ήττα με 100-80 στον δεύτερο. Μοναδικά θετικά η εντυπωσιακή εμφάνιση του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου  (14π. με 3/3δίπ., 2/2τρίπ., 2/2β., 4ρ., 1ασ., 1λ. σε 22 λεπτά) και τα τρία λεπτά που αγωνίστηκε ο Λούντζης. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε στο ΟΑΚΑ με 86-85 καθοδηγούμενη από τον εκπληκτικό Νίκο Παππά. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε 55-74 στο ΟΑΚΑ και έμενε εκτός F4. 


Αρχές Μαΐου, ο Παναθηναϊκός ηττάται 66-77 στο ΟΑΚΑ από τον αιώνιο αντίπαλο σε ένα ντέρμπι-ντροπή για το Ελληνικό μπάσκετ, χωρίς τον Γκιστ, ο οποίος είχε βρεθεί θετικός σε χρήση ινδικής κάνναβης. Ο Ιβάνοβιτς αποτελούσε παρελθόν.  Ο Σωτήρης Μανωλόπουλος αναλάμβανε την ομάδα. Reymar Morgan και DJ Cooper προστέθηκαν στην ομάδα ενώ ο Lawal αποτέλεσε παρελθόν.

Στα προημιτελικά του πρωταθλήματος ο Παναθηναϊκός βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Κολοσσό Ρόδου. Κέρδισε 98-71 στο πρώτο παιχνίδι, έχασε 75-73 στο δεύτερο παιχνίδι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ο τραυματισμός του Νίκου Παππά. Ρήξη μηνίσκου και πρόσθιου χιαστού. Θα έμενε τουλάχιστον 6 μήνες εκτός. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε 100-70 και προκρίθηκε στα ημιτελικά. Ο Άρης Λυκογιάννης θα ερχόταν ως assistant στον Παναθηναϊκό από τον Κολοσσό. Στα ημιτελικά ο Παναθηναϊκός δε συναντά κανένα πρόβλημα απέναντι στον ΠΑΟΚ και προκρίνεται με 3-0 νίκες (83-58, 75-61, 83-65).

Στους τελικούς ο Παναθηναϊκός ηττάται με 3-0 ήττες από τον αιώνιο αντίπαλο (70-76, 69-76, 75-93). Η σαιζόν έκλεισε με τον πλέον απογοητευτικό τρόπο. Ο λαβωμένος Παναθηναϊκός ντροπιάστηκε από τον αντίπαλό του, παραδίδοντας το στέμμα του. 

Τι έφταιξε και ο Παναθηναϊκός έχασε την χρονιά; 

Πολλά. Ξεκινώντας από τα αγωνιστικά. Η στελέχωση του ρόστερ ήταν λάθος. Η λανθασμένη απομάκρυνση των Λάσμε, Ματσιούλης άνοιξε τρύπες στο ρόστερ. Οι Γιάνκοβιτς και Χαραλαμπόπουλος θα μπορούσαν να παίξουν ασφαλέστερα και καλύτερα αν είχαν πίσω τους έναν ταύρο όπως ο Λιθουανός. Λάθος η απόκτηση Νέλσον. Σίγουρα η ομάδα χρειαζόταν έναν παίκτη που θα μπορούσε να αμυνθεί πάνω στα αντίπαλα γκαρντ και να αποφορτίσει τον Αρχηγό μας. Όμως αμφιβάλω (μην αναφέρω ότι είμαι πεπεισμένος) ότι ο παίκτης δεν ήταν επιλογή του Ντούσκο Ιβάνοβιτς. Ο Μαυροβούνιος αρέσκονταν σε playmaker με ικανότητα στην οργάνωση και στη δημιουργία. Ο Πριτζιόνι (που ήταν το πρωτοπαλίκαρό του στα μαγικά χρόνια της Ταού), ο Χουέρτας, ο Ερτέλ (ο τελευταίος γκαρντ που ανέδειξε) και πολλοί άλλοι αναδεικνύουν το παραπάνω. Ο Νέλσον υστερούσε σε αυτό το κομμάτι.

Λάθος θα χαρακτήριζα και την απόκτηση του Σλότερ. Ο Αμερικανός γκαρντ ήταν ένας παίκτης που τράκαρε με τον Παππά. Ο Νίκος έπρεπε να κλειδώσει τη θέση. Έδειξε ότι μπορούσε να είναι ο ηγέτης της επόμενης μέρας. Λάθος και η ανανέωση του συμβολαίου του Μπλουμς. Ο Λετονός σουτέρ ήρθε ως λύση ανάγκης ώστε η ομάδα να μπορέσει να ανταπεξέλθει απέναντι στους τραυματισμούς.

Συνολικά το backcourt της ομάδας θα έπρεπε να αποτελούνταν από έναν playmaker με ικανότητα στην δημιουργία, στην οργάνωση και στην άμυνα (από το καλοκαίρι του 2012 χρειαζόταν αυτός ο παίκτης), έναν κόμπο γκαρντ με ικανότητα στο σουτ, τον Διαμαντίδη να περνάει στη θέση ‘’2’’ και σε ρόλο έκτου παίκτη ερχόμενου από τον πάγκο, τον Παππά ως βασικό και τον Μποχωρίδη ως πέμπτο γκαρντ.

Στους ψηλούς ο Παναθηναϊκός είχε θεωρητικά υπεροπλία. Τον Μπατίστα ως ποστ-ψηλό (καλή κίνηση με βάση τα χρήματά του), τον Ράιτ ως παίκτη με above the rim παιχνίδι, τον Φώτση ως stretch-4, τον Γκιστ ως έναν παίκτη με ταχύτητα, ικανότητα στην άμυνα και above the rim παιχνίδι και τον Μαυροκεφαλίδη ως tweener που θα μπορούσε να παίξει και στο 4 και στο 5 με τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

Ο Ιβάνοβιτς αποφάσισε λανθασμένα να μην πάρει άσο, αλλά να ανανεώσει το συμβόλαιο του Μπλουμς μαγεμένος από τις αρχικές εμφανίσεις, μειώνοντας τον χρόνο του Παππά και αφήνοντας την ομάδα με μοναδικό οργανωτή τον Διαμαντίδη. Ο Μαυροβούνιος δεν μπόρεσε να εντάξει ούτε τον Ράιτ ούτε τον Λαουάλ στην ομάδα. Δεν θα το χαρακτήριζα αδυναμία, αλλά επιλογή. Στον Ντούσκο ποτέ δεν άρεσαν οι λεγόμενοι αθλητικοί ψηλοί. Προτιμούσε να αγωνίζεται με ποστ-ψηλούς που θα αποτελούσαν σημείο αναφοράς στην επίθεση της ομάδας και θα έδιναν σκορ, χωρίς την ανάγκη να ζήσουν από τα γκαρντ. Χαρακτηριστικότερη περίπτωση από τον Τζόι Ντόρσεϋ, ο οποίος ήταν ξεχασμένος σον πάγκο της Λαμποράλ στην χρονιά που συνυπήρξε με τον Ιβάνοβιτς δεν νομίζω να υπάρχει. Ακόμη ο Μαυροβούνιος χρησιμοποιούσες αρκετές φορές power forwards (όπως ο Τελέτοβιτς) στη θέση του center.

Ο ίδιος ο Ιβάνοβιτς είχε δύο μεγάλα μειονεκτήματα. Πρώτον, ήταν ένας προπονητής που πραγματικά δε θα ήθελες να είχες στον πάγκο στο τέλος κλειστών αγώνων. Ήταν ένας κακός closer χάνοντας πολλά παιχνίδια. Οι περισσότεροι θα θυμούνται πως έχασε  το πρωτάθλημα του 2005 όταν ήταν στο πάγκο της Ταουγκρές. Συνήθως κολλούσε ανεξήγητα και δεν μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα στα τελευταία λεπτά. Με την πορεία των χρόνων βελτιώθηκε σε αυτό το κομμάτι, χωρίς όμως να φτάσει σε επίπεδο Παναθηναϊκού. Δεύτερον, έδειξε αδυναμία να προσαρμοστεί στην τάση του αθλήματος για γρήγορους ψηλούς, που θα προσέφεραν αμυντική πανοπλία και θα μπορούσαν να αλλάξουν στα screen. Μία από τις μεγάλες πληγές του Παναθηναϊκού κατά τη διάρκεια της χρονιάς ήταν η αδυναμία να αμυνθεί αξιοπρεπώς σε καταστάσεις Pick and Roll. Η μοναδική φορά που το έκανε αυτό ήταν στο αγώνα κυπέλλου κόντρα σον αιώνιο αντίπαλο, όπου επέλεξε να τζογάρει προκλητικά το σουτ του αντίπαλου power forward, στέλνοντας βοήθεια στο ζωγραφιστό πάνω στον αντίπαλο επιτιθέμενο.

Μεγάλη αδυναμία, που ταβάνιασε την παραγωγικότητα της ομάδας ήταν το αμυντικό ριμπάουντ. Ο Παναθηναϊκός αιμορραγούσε, καθώς δεν μπορούσε να τρέξει γρήγορα το γήπεδο και να σκοράρει,, κάτι για το οποίο είχε χτιστεί εκείνη η ομάδα. Απεναντίας, η ομάδα αναγκάστηκε να πάει σε σετ παιχνίδι, όταν δεν μπορούσε να εξασφαλίσει το ριμπάουντ, χάνοντας τον επιθετικό της χαρακτήρα και την παραγωγικότητά της. Επίσης, ενώ η ομάδα είχε στατιστικά την δεύτερη καλύτερη άμυνα της euroleague, δεν μπόρεσε να επιβεβαιώσει τα στατιστικά στο παρκέ λόγω της παραπάνω αδυναμίας.

Πολλοί ίσως νομίζουν όταν ο Ιβάνοβιτς ήταν ένας προπονητής που αδιαφορούσε για την άμυνα. Πλανώνται πλάνην οικτρά. Ο Ιβάνοβιτς ήταν ένας προπονητής που έβαζε την άμυνα πάνω από όλα. Πίστευε και πιστεύει ότι με μία ικανή αμυντικά ομάδα μπορεί να τρέξει εύκολα στο γήπεδο και να βρει χώρους. Για αυτό οι ομάδες που παρουσίαζε ήταν πάντα καλοπροπονημένες και μπορούσαν να αμυνθούν καλά ακόμη και εάν δεν υπήρχαν παίκτες που να διακρίνονται για αυτήν τους την ικανότητα. Περιέργως βέβαια στον Ντούσκο δεν άρεσαν παίκτες που ήταν δυνατοί στην άμυνα (όπως ο Ντόρσεϋ).

Συνεχίζοντας με τα λάθη εκείνης της χρονιάς θα ήθελα να αναφερθώ στην προετοιμασία για τα play off της euroleague.

Ο Παναθηναϊκός πήγε στην Μόσχα σαν πρόβατο επί σφαγή. Δεν παρουσίασε τίποτα  καινούριο σε άμυνα και επίθεση  (απαγορευτικό έως και απογοητευτικό για αυτό το επίπεδο), αμυνόταν μονίμως με τον Μπατίστα πάνω στα pick and roll που έστηνε ο Τεόντοσιτς, φάνηκε σοφτ και φυγόπονος (το ακριβώς αντίθετο με τις ομάδες του Ιβάνοβιτς κατά το παρελθόν) και δεν είχε τρόπο να αντιδράσει. Στο ΟΑΚΑ, η προσέγγιση στο παιχνίδι άλλαξε, ο Παναθηναϊκός άλλαξε τρόπο άμυνας, ο Γκιστ αγωνίστηκε αρκετά ως small forward ματσάροντας την έλλειψη δυναμικού παίκτη πάνω στον Κιριλένκο (με τον Γιάνκοβιτς να μην μπορεί φυσιολογικά να αμυνθεί).

Υπάρχει η πεποίθηση ότι οι νέοι παίκτες πήγαν στο επόμενο επίπεδο παίζοντας αρκετά. Όντως οι Παππάς, Γιάνκοβιτς και λιγότερο ο Μποχωρίδης έπαιξαν αρκετά. Όμως σε πολύ μεγάλο κομμάτι της σαιζόν δεν είχαν ξεκάθαρο ρόλο, χαρακτηριστικά ο Παππάς ερχόταν από τον πάγκο ως αλλαγή του Σλότερ. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα ο Παππάς καθόταν στον πάγκο κα ξεχνιόταν εκεί. Επίσης, η ομάδα είχε τρεις νεαρότατους παίκτες. Διαμαντάκος, Παπαγιάννης, Χαραλαμπόπουλος. Αν και ο πρώτος δεν είχε την εξέλιξη που περιμέναμε οι άλλοι δύο φαινόταν από τότε ότι ήταν παίκτες για να αγωνιστούν στο υψηλότερο επίπεδο. Ο Χαραλαμπόπουλος έδειξε στους αγώνες με την ΤΣΣΚΑ, ότι μπορούσε να αγωνιστεί περισσότερο κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Δυστυχώς περιορίστηκε σε πεντάλεπτα. Ο Παπαγιάννης έπρεπε να παίζει από τότε. Μπορούσε να αγωνίζεται περισσότερο τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Euroleague. Δυστυχώς έπαιξε ελάχιστα…

Η παρουσία του Ιβάνοβιτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού ολοκληρώθηκε με την ήττα στο ντέρμπυ κόντρα στον αιώνιο αντίπαλο μέσα στο ΟΑΚΑ. Δύο λόγια πάνω σε εκείνο το παιχνίδι. Ο Ιβάνοβιτς έκανε αρκετά λάθη. Χρησιμοποίησε την ίδια με το παιχνίδι κυπέλλου αντιμετώπιση στο pick and roll, αφήνοντας τον Πρίντεζη ελεύθερο να σουτάρει (μόνο που αυτήν τη φορά τα αντίπαλα τεσσάρια έκαναν πάρτι). Λάθος επίσης η επιλογή του να βάλει τον Διαμαντίδη να αμύνεται πάνω στον Σπανούλη σε μονή άμυνα στον πρώτο αγώνα πρωταθλήματος μέσα στο ΣΕΦ την στιγμή που υπήρχε ο Νέλσον στο ρόστερ. Όσο γιατί δεν προτιμήθηκε ο Γκιστ; Πολύ απλά δεν μπορούσαν να βγουν οι αλλαγές. Το τρικ του Πεδουλάκη με τον Γκιστ στον Σπανούλη, προϋπόθετε την ύπαρξη ενός τριαριού (Ματσιούλης) που θα μπορούσε να αμυνθεί πάνω στον Πρίντεζη. Ο Παναθηναϊκός είχε τον Γιάνκοβιτς (που είχε γίνει θήραμα του Κιριλένκο σε παρόμοια κατάσταση πριν λίγες ημέρες) και τον Χαραλαμπόπουλο, που δεν έπαιζε πολύ σε τέτοια παιχνίδια.

Η περίοδος Ιβάνοβιτς έκλεινε πριν καν ολοκληρώσει έναν χρόνο στον πάγκο του εξάστερου. Ο Ντούσαν είναι ένας εκπληκτικός δάσκαλος του μπάσκετ. Δεν δέχομαι αντίρρηση σε αυτό. Έφερε έναν εντυπωσιακό αέρα αλλαγής στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ με την περίφημη up tempo επίθεση (την οποία ένας πρώην συμπαίκτης του στην Γιουγκοπλάστικα ο Κροάτης Βέλιμιρ Περάσοβιτς δείχνει να συνεχίζει και να εξελίσσει, ίσως για αυτό άλλωστε ανέλαβε τον πάγκο της Λαμποράλ), ήταν μία τεράστια προσωπικότητα, αναδεικνύοντας τεράστιους παίκτες. Όμως η μεγάλη του αδυναμία να προσαρμοστεί στην τάση του αθλήματος, χρησιμοποιώντας παίκτες όπως ο Ράιτ και ο Λαουάλ, η αδυναμία του να βελτιωθεί στο τέλος των κλειστών αγώνων και η απώλεια πνευματικής επαφής με τους παίκτες (χαρακτηριστικά τα πρόσωπα αρκετών παικτών έπειτα από την λήξη του τέταρτου αγώνα κόντρα στην ΤΣΣΚΑ) τον οδήγησαν στην έξοδο.

Χτυπούσε άσχημα στον κόσμο (ο οποίος είχε καλομάθει)  να μην εμφανίζει η ομάδα τίποτα το νέο στα Play off τη Euroleague και να χάνει αρκετά κλειστά παιχνίδια (τα οποία θα μπορούσε να κερδίσει) από αμφιλεγόμενες αποφάσεις του προπονητή της. Θεωρώ ότι για το ρόστερ που είχε τα πήγε αρκετά καλά. Θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα αν αξιοποιούσε όλους τους παίκτες και εάν έριχνε στα βαθιά παίκτες όπως ο Χαραλαμπόπουλος και ο Παπαγιάννης, για εμένα θα κολυμπούσαν εξαίσια.


Ο Μανωλόπουλος κλήθηκε να κάνει το ακατόρθωτο. Να πάρει πρωτάθλημα με ένα ελλιπές ρόστερ. Εκτός του Γκιστ η ομάδα έχασε και τον Παππά. Ο νεαρός κόουτς έκανε αρκετές αλλαγές στην ομάδα, σε επίπεδο προσέγγισης της άμυνας και σε επίπεδο καταμερισμού ρόλων, πάλεψε τα πρώτα δύο παιχνίδια, αλλά η διαφορά ποιότητας ήταν μεγάλη. Η σαιζόν έκλεινε με τον χειρότερο τρόπο.

Άφησα για το τέλος την κριτική προς τη διοίκηση. Πρώτον δεν ξεκαθάρισε η ίδια ποιοι ήταν οι στόχοι της ομάδος. Ενώ λοιπόν ο στόχος της ήταν η Ελληνοποίηση, η διοίκηση επηρεασμένη από τις εντυπωσιακές εμφανίσεις του Νοεμβρίου πίστεψε ότι η ομάδα μπορεί να κάνει το βήμα παραπάνω. Λάθος  οι αποδεσμεύσεις των Λάσμε και Ματσιούλης. Δύο παίκτες-θησαυροί αποδεσμεύτηκαν έπειτα από απαίτηση της διοίκησης. Αν θέλεις Ελληνοποίηση τότε χρειάζεσαι έξι ξένους από το πάνω ράφι. Είχε τρεις (Γκιστ, Ματσσιούλης, Λάσμε) και επέλεξε να αποδεσμεύσει τους δύο. Η πρόσληψη Ιβάνοβιτς στα πλαίσια της Ελληνοποίησης θεωρητικά ήταν σωστή καθώς ήταν ένας προπονητής με τεράστια παράδοση στην ανάδειξη παικτών, όμως με αποχή 2 ετών από τους πάγκους και με αμφισβητούμενα αποτελέσματα τα τελευταία χρόνια.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποφάσισε να εφαρμόσει Ελληνοποίηση, προσλαμβάνοντας έναν ικανό προπονητή με πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Η επιλογή ήταν λάθος. Όχι γιατί ήταν κακός προπονητής. Ο Ιβάνοβιτς απαιτούσε πάντα τα κλειδιά και μόνο έτσι παρουσίαζε αποτελέσματα. Με ημίμετρα και υποδείξεις δεν μπορούσε να κάνει πολλά. Μιλάμε ίσως για την πιο απολυταρχική προσωπικότητα του Ευρωπαϊκού μπάσκετ στον 21ο αιώνα. Ήταν καταδικασμένος από χέρι. Το μπάτζετ μειώθηκε (όχι τόσο πολύ όσο πιστεύουν μερικοί, καθώς ήταν παραπλήσιο, ίσως και λίγο μεγαλύτερο της σαιζόν 2012-2013), ο Παναθηναϊκός σάρωσε σε όλες τις μικρές ηλικίες αποκτώντας όλους τους ελπιδοφόρους παίκτες και στο ρόστερ βρέθηκαν αρκετοί νέοι με τεράστιο ταλέντο (Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης). Όμως αυτό δεν είναι Ελληνοποίηση. Αυτό είναι εφηβοποίηση.

Ο Γιαννακόπουλος βρέθηκε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι εκείνο το καλοκαίρι. Είχε τρεις επιλογές. Ή αύξανε το μπάτζετ σε ένα λογικό πλαίσιο των 11-12 εκατομμυρίων και κυνηγούσε euroleague (για εμένα αρκετά με βάση τις ομάδες που πάνε f4 και κυνηγάνε την κούπα), ή συνέχιζε στο πλάνο που είχε χαράξει κυριαρχώντας στην Ελλάδα και παλεύοντας για να βρεθούμε στο f4, ή αυξάνοντας ιλιγγιωδώς το μπάτζετ σε επίπεδα προηγούμενων ετών (ουτοπικό για εμένα). Ο ίδιος όμως προτίμησε να κόψει δρόμο και να μπει σε έναν λαβύρινθο που θα έμπλεκε τον ίδιο και την ομάδα και δεν θα μπορούσε να βγει εύκολα, καθώς δεν είχε τον μίτο της Αριάδνης. Ακόμη και όταν αποφάσισε να πορευτεί σε αυτόν τον δρόμο, δεν ήταν ξεκάθαρος όχι μόνο στον κόσμο, αλλά στο ίδιο του τον εαυτό. Ο στόχος ήταν η ανάδειξη παικτών, όμως για εμένα εξακολουθούσε να είναι στόχος και η κατάκτηση τίτλων. Αυτά τα δύο μαζί δύσκολα συμβαδίζουν. Λαβύρινθος. …

Ο πρόεδρος μπήκε λανθασμένα εκεί. Ο Παναθηναϊκός (την εποχή του πατέρα του και του θείου του) πλήρωσε πανάκριβα για να αποκτήσει την τεχνογνωσία της νίκης στο υψηλότερο επίπεδο. Η τεχνογνωσία αυτήν δεν χάθηκε το 2012, αλλά διατηρήθηκε παρά της αντιξοότητες. Όμως δεν είχε ποτέ την τεχνογνωσία για να κάνει μαζική παραγωγή δικών του παικτών (είχε την τεχνογνωσία να ανεβάζει επίπεδο τους παίκτες και να τους εξελίσσει). Αυτό θα κόστιζε σε επίπεδο τίτλων και επιτυχιών. Νομίζω ότι ο ίδιος μπερδεύτηκε και μπέρδεψε και την ομάδα. Οι φοβερές εμφανίσεις του Νοεμβρίου, με τον Παναθηναϊκό να σαρώνει όλους τους αντιπάλου στο ΟΑΚΑ, τον γέμισαν με την ελπίδα ότι μπορεί να κάνει το κάτι παραπάνω. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί στον πειρασμό και μπέρδεψε τα θέλω με τα μπορώ και επηρέασε άμεσα την ομάδα με τις τοποθετήσεις του.

Ο ίδιος εκτέθηκε ανεπανόρθωτα στην ήττα στο ΟΑΚΑ από τον αιώνιο με την αντίδραση του. Ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή ο Παναθηναϊκός είχε επικοινωνιακά το πάνω χέρι ,ο ίδιος τα έκανε μαντάρα. Και είχε επικοινωνιακά το πάνω χέρι, καθώς η κίνηση του Σπανούλη ήταν απαράδεκτη και κατακριτέα. Ξέρω πολλοί θα πουν τι γίνεται στο ΝΒΑ, στην Ισπανία και σε άλλα μεγάλα πρωταθλήματα (που και εκεί έχουν γίνει αρκετά). Όμως εδώ είναι Ελλάδα. Διαφορετική κουλτούρα, διαφορετικός πολιτισμός, διαφορετική παιδεία.  Λάθος για εμένα και η απόλυση του Ιβάνοβιτς σε ένα σημείο που τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει σε επίπεδο στόχων. Ήταν μεγάλο πλήγμα για την εικόνα του Παναθηναϊκού να απολύει τον προπονητή για δεύτερη σερί σαιζόν πριν ολοκληρωθεί η χρονιά. Μπροστά στον φόβο της απώλειας των τίτλων έκανε σπασμωδικές κινήσεις.

Κλείνοντας,  η χρονιά ξεκίνησε με την λάθος απόφαση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να κινηθεί στην κατεύθυνση της Ελληνοποίησης-εφηβοποίησης και την αποδέσμευση των Λάμε-Ματσιούλης (οι οποίοι θα λειτουργούσαν ως δίκτυ προστασίας για τους νεαρούς παίκτες). Ο Panathinaikos BC δεν αντέχει κάτι τέτοιο. Δεν μπορεί να μείνει μακριά από τους τίτλους και την Ευρωπαϊκή καταξίωση (όχι τόσο σε επίπεδο τίτλων, αλλά σε επίπεδο ανταγωνισμού των άλλων διεκδικητών της euroleague). Είναι στο DNA της ομάδας, και του συλλόγου γενικότερα (για να μην ξεχνιόμαστε), να πρωταγωνιστεί. Ο Ιβάνοβιτς έκανε καλή δουλειά στην εξέλιξη των νέων παικτών (μπορούσε και καλύτερα), η ομάδα έπαιξε εξαιρετικό μπάσκετ κατά περιόδους, όμως τα λάθη του (αρκετά στην τακτική, αλλά κυρίως λόγω της άρνησής του να προσαρμοστεί στις επιταγές του αθλήματος) του κόστισαν. Η τεράστια προσωπικότητά του αποδείχτηκε ανυπέρβλητο εμπόδιο στην εξέλιξή του ως προπονητής. Κύριος ήρθε, κύριος έφυγε. Θα έχει πάντα τον σεβασμό μου για τις ομάδες και το μπάσκετ που παρουσίασε, ακόμη και αν απέτυχε στον Παναθηναϊκό. Είπαμε Δάσκαλος του μπάσκετ.

Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να αλλάξει σελίδα και να προσπαθήσει να επιστρέψει στην Ελίτ του Ευρωπαϊκού μπάσκετ…




 
Top