Γράφει ο Ευθύμης

Καλημέρα φίλοι μου και αναγνώστες του Greenmood, εντός ολίγων ωρών θα ζήσουμε μία ιστορική στιγμή. Θα αποχαιρετίσουμε τον μεγάλο αρχηγό. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης θα φορέσει για τελευταία φορά την φανέλα με το τριφύλλι στο στήθος και το νούμερο 13 στην πλάτη. Οι στιγμές που θα βιώσουμε θα είναι δύσκολες. Όταν θα δούμε την φανέλα με το νούμερο 13 να ανεβαίνει στην οροφή του ΟΑΚΑ, δίπλα στο 4 του Αλβέρτη, δίπλα στα λάβαρα των επιτυχιών.

Εκείνη την στιγμή ίσως αντιληφθούμε εν μέρει τι πέτυχε ο Διαμαντίδης και την βαριά κληρονομιά που  αφήνει στην ομάδα. Ο εκ Καστοριάς ορμώμενος Δημήτρης πέτυχε ασύλληπτα πράγματα με τον Παναθηναϊκό. Κατέκτησε 3 φορές την Ευρωλίγκα, 9 φορές το πρωτάθλημα, 10 φορές το κύπελλο σε 12 χρόνια. Πήρε δύο φορές το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη του F4, 6 φορές το βραβείο του καλύτερου αμυντικού της Ευρωλίγκα (για εμένα πρέπει να πάρει το όνομά του), είχε αμέτρητες προσωπικές διακρίσεις στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Με την Εθνική στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 2005 και δευτεραθλητής κόσμου το 2006. 



Οι τίτλοι όμως που κατέκτησε ίσως είναι το λιγότερο. Ο Διαμαντίδης κατάφερε να αλλάξει την οπτική για το άθλημα. Ανέβαζε την ομάδα και βελτίωνε τους συμπαίκτες του μέσα από το παιχνίδι του ακόμη και όταν δεν ήταν στην καλή του μέρα. Κατάφερε μέσα από απλές, αλλά συνάμα δύσκολες κινήσεις στο παρκέ να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό σε άνευ προηγουμένου επιτυχίες. 

Κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο που παίζεται η καλαθοσφαίριση, αλλάζοντας μια για πάντα τα χαρακτηριστικά ενός σπουδαίου άσσου, και να αναδείξει ότι ένας παίκτης που μπορεί να τελείωνε τον αγώνα σκοράροντας ελάχιστα, ήταν αυτός που οδήγησε την ομάδα στην νίκη. Έδωσε άλλη διάσταση στον ορισμό του ηγέτη, μπαίνοντας στο πάνθεον των νικητών.

Είναι απίστευτο, αλλά κατάφερε αρκετές φορές να εμπνεύσει την ομάδα μας, χειραγωγώντας τον αντίπαλο , έτσι ώστε να νικήσουμε ακόμη σε βραδιές που ήμασταν χειρότεροι. Ο Διαμαντίδης ήταν η επιτομή του παίκτη-μαέστρου. Έκανε τα πάντα στην εντέλεια. Πάσαρε, έπαιζε άμυνα χαμηλά και ψηλά, σκόραρε, έκλεβε, έριχνε τάπες. Αυτό όμως που τον ξεχώριζε ήταν η ικανότητά του να κουμαντάρει την ομάδα εν μέσω καταιγίδας. Ήταν ένας παίκτης που λειτουργούσε άψογα σε καθεστώς αφόρητης πίεσης. 



Η υπεροχή του Διαμαντίδη δεν ήταν μονάχα αθλητική. Δεν στηριζόταν μονάχα στην αθλητική και τεχνική του ικανότητα. Κατάφερνε πρωτίστως να επιβληθεί επί του αντιπάλου του πνευματικά. Έπαιζε με το μυαλό του, κυριαρχούσε επί αυτού και τον διέλυε την κατάλληλη στιγμή με την κατάλληλη ενέργεια. Πάντα έβρισκε την κατάλληλη επιλογή έχοντας αυτήν την ήρεμη, φυσιολογική μα συνάμα διεστραμμένη (για τον αντίπαλο) έκφραση στο πρόσωπό του.

Ο Διαμαντίδης έκτισε τον μύθο του όντας ηγέτης στην φοβερή αρμάδα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και των Παύλου και Θανάση Γιαννακόπουλου, ξεχωρίζοντας ανάμεσα σε μία πλειάδα εκπληκτικών παικτών. Αλβέρτης, Σάρας, Ντριου, Μάικ, Σισκάουσκας, Σπανούλης, Πέκοβιτς, Τσαρτσαρής, …,  και Αντώνης Φώτσης (ο μοναδικός επιζών). 



Εκείνη η ομάδα μπορεί στα μάτια των περισσότερων να μοιάζει φοβερή. Όντως ήταν. Αλλά πάνω από όλα ήταν μία εκπληκτική οικογένεια. Πατριάρχες τα αδέρφια Γιαννακόπουλοι, πατέρας ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και πρωτότοκος ο Διαμαντίδης. Ένα μοντέλο που οδήγησε την ομάδα στις επιτυχίες και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για οποιαδήποτε ομάδα θέλει να φτάσει στην κορυφή.



Ο Δημήτρης δεν φοβήθηκε ποτέ. Το καλοκαίρι του 2010 οι Πέκοβιτς, Σπανούλης, Σάρας αποχώρησαν. Η ομάδα όμως με ηγέτη τον Δημήτρη κατέκτησε το 6ο Ευρωπαϊκό. Το καλοκαίρι του 2012 όλα άλλαξαν. Οι Πατριάρχες αποχώρησαν, ο πατέρας επίσης. Τον δρόμο της φυγής ακολούθησαν σχεδόν όλοι οι παίκτες. Ο Διαμαντίδης (μαζί με τον Τσαρτσαρή) έμεινε στην ομάδα ως ο ηγέτης που θα εγγυηθεί την νέα εποχή γιγαντώνοντας τον μύθο του. 

Ο Διαμαντίδης εκτοξεύτηκε στην συνείδηση του κόσμου. Κατάφερε να πάρει δύο σερί πρωταθλήματα, το ένα πιο δύσκολο από το άλλο.  Έγινε ο απόλυτος ηγέτης, ο παίκτης που δεν πρόδωσε την ομάδα, αυτός που μπήκε μπροστά στα δύσκολα. Αυτό έγραψε στο υποσυνείδητο του κόσμου και τον ανήγαγε σε δικό του ίνδαλμα. 

Αυτό επέδρασε στην ψυχοσύνθεση του κόσμου και υπήρξε ένα άνευ προηγουμένου ψυχικό δέσιμο με τον παίκτη. Αν ένας παίκτης κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με την παντοκρατορία του Παναθηναϊκού αυτός ήταν ο Διαμαντίδης, γιατί πολύ απλά αντιπροσώπευε τόσο με το παιχνίδι του όσο και με τον χαρακτήρα του τον Παναθηναϊκό. 

Όλα αυτά όμως δεν θα γινόταν πράξη αν ο Διαμαντίδης δεν είχε αυτόν τον ταπεινό, μειλίχιο, εργατικό χαρακτήρα. Δεν έγινε ποτέ βεντέτα, αρνήθηκε να γίνει ο σταρ (όπως επιτάσσει η εποχή μας), ήταν πάντα εργατικός, προπονούνταν με πάθος, έμεινε μακριά από την "αρνητική" δημοσιότητα. Άνθρωπος με ήθος, χαμηλών τόνων, απλός, ατρόμητος, νικητής.  Ποιος άλλωστε θα ξεχάσει ότι στα δύο Ευρωπαϊκά που κατέκτησε ως αρχηγός φώναξε και τους συμπαίκτες του να σηκώσουν μαζί την κούπα;

Το βράδυ του Σαββάτου όταν η φανέλα του ανέβει στην οροφή του ΟΑΚΑ, όλα αυτά θα είναι ευχάριστες αναμνήσεις. Ο Παναθηναϊκός θα μπει σε μία νέα εποχή χάνοντας και τον έναν ακόμη  μεγάλο κρίκο της ένδοξης παντοκρατορίας του (τον προτελευταίο με τον Φώτση να μένει τελευταίος). Εκείνη την στιγμή η ομάδα θα πρέπει να σκεφτεί το μέλλον και την δομή της νέας οικογένειας. 



Νέος Διαμαντίδης δεν θα υπάρξει. Όπως δεν υπήρξε νέος Μποντιρόγκα. Υπάρχουν παίκτες ικανοί να ηγηθούν στην νέα εποχή. Είναι όμως αστείο να αποκαλούμε κάποια από αυτά τα παιδιά "νέος Διαμαντίδης". Ελπίζω και εύχομαι αυτά τα παιδιά μετά από 10-15-20 χρόνια να έχουν πετύχει έστω τα μισά από αυτά που πέτυχε ο Μήτσος και όταν να αποσυρθούν να τύχουν ίδιας αντιμετώπισης. Για να συμβεί όμως αυτό ο καθένας πρέπει να είναι ο εαυτός του…

Η αποχώρηση του Μεγάλου Αρχηγού θα φέρει τον Παναθηναϊκό σε μία νέα εποχή. Οι περισσότεροι δεν το έχουμε αντιληφθεί ακόμη. Εκεί δε θα υπάρχει ο παίκτης που θα κάνει την ομάδα να παίζει καλύτερα. Δε θα υπάρχει το μυαλό που θα πάρει την κατάλληλη απόφαση. Αυτό θα είναι το δύσκολο για την ομάδα. Ο απογαλακτισμός από τον Διαμαντίδη θα είναι κάτι δύσκολο και επίπονο. 



Πιθανότατα θα μας κοστίσει σε κάποια παιχνίδια. Αλλά στο τέλος της χρόνιας η ομάδα θα έχει βρει τον δρόμο της, έχοντας νέους πρωταγωνιστές που θα ηγηθούν σε αυτήν την νέα μέρα.  

Στεναχωριέμαι για την αποχώρησή του, αλλά περισσότερο για τα τελευταία δύο χρόνια της καριέρας του Αρχηγού. Υπήρξε συμπαίκτης με παίκτες κατώτερους από το βάρος που απαιτεί η φανέλα του Παναθηναϊκού, καθοδηγήθηκε από δύο  αμφιλεγόμενους προπονητές και στο τέλος της καριέρας του αναγκάστηκε να κάνει εξωπραγματικές δουλειές στο γήπεδο. Και πάλι όμως ήταν εκεί να καθοδηγήσει την ομάδα. Προσπάθησε μόνος του να οδηγήσει την ομάδα στο φετινό F4, γιγαντώνοντας την διάσταση του παίκτη Διαμαντίδη…

Δεν φοβήθηκε στα δύσκολα. Ακόμη και στο τέλος του υπήρξε ηγέτης. Δεν φοβήθηκε να βγει μπροστά στον μεγάλο του "αντίπαλο" και να παίξει άμυνα. Δεν κρύφτηκε όπως θα μπορούσε να κάνει. Μπορεί να μην είχε ένα μυθικό από άποψης τίτλων φινάλε, είχε όμως ένα απίστευτο τέλος. Ήταν τέτοιος ο κρότος της αποχώρησης του, που ένα χαμένο πρωτάθλημα δεν στάθηκε εμπόδιο στον κόσμο για να τον αποθεώσει. Μία βραδιά που ο Παναθηναϊκός έχανε έναν τίτλο με σκληρό τρόπο, ένα ολόκληρο γήπεδο αποθέωνε τον Αρχηγό του. Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι αντίστοιχο στην ιστορία του αθλητισμού…



Κλείνοντας, με έναν καταρράκτη συναισθημάτων να με λούζει και πολλές έντονες στιγμές από την καριέρα του Διαμαντίδη να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου (πολλές χαρές, ελάχιστες λύπες, οι οποίες όμως ισχυροποίησαν το δέσιμο μεταξύ κόσμου και ομάδας κάνοντας πράξη το «στις χαρές και στις λύπες μαζί»), θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την ψυχή μου τον ΔΔ για αυτά που μας πρόσφερε. 

Ήταν ο απόλυτος ΑΡΧΗΓΟΣ, η επιτομή του ΝΙΚΗΤΗ. Άλλαξε μια για πάντα την οπτική για το άθλημα, αποδεικνύοντας την τεράστια επίδραση που είχε σε αυτό. Αποτέλεσε έναν εκπληκτικό και ίσως τον ιδανικότερο εκφραστή της Παναθηναϊκής Ιδέας!!! 

Η νέα εποχή θα ξεκινήσει με ένα τεράστιο κενό. Αυτό θα καλυφθεί, όσο είναι δυνατό, μόνο εάν αφήσουμε παίκτες με ταλέντο και καρδιά να βγουν μπροστά χωρίς να πιέσουμε κάποιον να ηγηθεί, αλλά αφήνοντας τους εν δυνάμει ηγέτες να αποδείξουν ότι μπορούν να αναλάβουν την ομάδα…

Υ.Γ. “Το πιο σημαντικό μέτρο του πόσο καλά έπαιξα στο παιχνίδι, ήταν το πόσο καλύτερα έκανα τους συμπαίκτες μου να παίξουν“. – Μπιλ Ράσελ




 
Top