Το καλοκαίρι του 1983 δεν προμήνυε τίποτα από όσα θα ακολουθούσαν εκείνη τη σαιζόν. Συγκρατημένος ο κόσμος του Παναθηναϊκού, με τους ακατονόμαστους να έχουν κυριαρχήσει (με τις όποιες κομπίνες και λοβιτούρες τα κατάφερναν τέλος πάντων) και να έχουν κατακτήσει τα 4 πρώτα επαγγελματικά πρωταθλήματα, κανείς δεν περίμενε αυτά που επρόκειτο να συμβούν.

Εν αρχή είχαμε νέο προπονητή. Έναν πανέξυπνο, νεαρό, φιλόδοξο Πολωνό, με πονηρά μάτια, που είχε ήδη κάνει όνομα στην Ελλάδα. Βοηθός προπονητή στην Εθνική Πολωνίας με δύο επιτυχημένα Παγκόσμια Κύπελλα, όπου η Πολωνία ήταν η ευχάριστη έκπληξη των δύο διοργανώσεων (1974 και 1978), ο Γιάτσεκ Γκμοχ είχε έρθει για διακοπές στην Κέρκυρα. 

Εκεί τον εντόπισαν στελέχη του ΠΑΣ Γιάννινα και κατάφεραν να τον πείσουν να αναλάβει την ομάδα τους. Ακολούθησε την επόμενη χρονιά η θητεία του στον Απόλλωνα, πριν αναλάβει τη Λάρισα, όπου η σπουδαία δουλειά που έκανε προκάλεσε το ενδιαφέρον του Γ. Βαρδινογιάννη και του Παναθηναϊκού. Έτσι το καλοκαίρι του 1983 ο Γκμοχ βρέθηκε στην Παιανία, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είχε αρχίσει να εξοπλίζεται με τα τελειότερα μηχανήματα που κυκλοφορούσαν την εποχή εκείνη και είχε καταστεί ένα από τα καλύτερα αθλητικά κέντρα στην Ευρώπη.

"Βάζουμε βάσεις" έλεγε με τα σπαστά ελληνικά του ο παμπόνηρος Πολωνός, όταν τον ρωτούσαν για την ομάδα και τους στόχους της και κάπως έτσι άρχισε η πορεία προς το θριαμβευτικό νταμπλ της περιόδου 1983-84.



Οι μεταγραφές που έγιναν εκείνο το καλοκαίρι δεν προϊδέαζαν για το τι θα επακολουθούσε, αφού αποκτήθηκαν ο νεαρός Καραβίδας από το Ναύπλιο, ο Γκαβασιάδης από το Φωστήρα Καισαριανής, ο Γεροθόδωρος που επέστρεψε από την Κόρινθο, καθώς και οι Λαφτσής, Τασσόπουλος και Κάβουρας από τη Χίο.

Υπήρχαν αρκετά εσωτερικά προβλήματα και μέσα σε αυτά ξεκίνησε η προετοιμασία στα Τρία-Πέντε Πηγάδια, όπου κυριολεκτικά ο Πολωνός έβγαλε το λάδι στους παίκτες του, βάζοντάς τους να τρέχουν στα βουνά και στα λαγκάδια.

Τα πρώτα φιλικά προετοιμασίας συνοδεύτηκαν από αποτυχημένα αποτελέσματα, όμως ο καθρέφτης των φιλικών δεν λέει συνήθως την αλήθεια.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε εντυπωσιακά το πρωτάθλημα, συντρίβοντας στη Λεωφόρο τον Άρη με 5-1 (δύο γκολ ο Γαλάκος) και τα πρώτα χειροκροτήματα ακούστηκαν στις εξέδρες. Χέρια σφιγμένα σε γροθιές από τον πρόεδρο και τον προπονητή έδειξαν τι θα ακολουθούσε.

Δύο νίκες (με ΟΦΗ στην Κρήτη και Αιγάλεω στη Λεωφόρο) και μια λευκή ισοπαλία στη Δράμα δημιούργησαν μεγάλες προσδοκίες και ο κόσμος στη συνέχεια έκανε ουρές για να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο για τον αγώνα με τον κακό δαίμονα μας Ηρακλή. Η νίκη ήρθε, έστω και δύσκολα, για να ακολουθήσει άλλη μια νίκη, επί του Απόλλωνα, αυτή τη φορά που έδινε ώθηση στο τριφύλλι για τη συνέχεια. 

Η ισοπαλία στις Σέρρες (2-2) αποδείχθηκε μια παρένθεση, καθώς ακολούθησαν οι πολύ σπουδαίες νίκες απέναντι σε Λάρισα στη Λεωφόρο (2-1) και Γιάννινα στην πρωτεύουσα της Ηπείρου (1-0), νίκη που θεωρήθηκε σταθμός για τη συνέχεια του πρωταθλήματος, με γκολ του Χαραλαμπίδη, ενώ ο παμπόνηρος Πολωνός τεχνικός του τριφυλλιού, όταν τον ρωτούσαν για τους στόχους της ομάδας, απαντούσε "βάζουμε βάσεις" και δεν αναφερόταν στην κατάκτηση του τίτλου, για να μην αγχώσει τους παίκτες και τους οπαδούς.

Εν τω μεταξύ ο Γκμοχ που δεν είχε και τις καλύτερες σχέσεις με τους εκπροσώπους του τύπου, τιμωρείται για δύο μήνες, αλλά αργότερα η ποινή του αναστέλλεται.

Την ισοπαλία με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο ακολούθησαν οι νίκες επί του Εθνικού στο Φάληρο και επί της Καλαμαριάς στη Λεωφόρο, πριν το τριφύλλι μεταβεί στη Ν. Φιλαδέλφεια για το αποφασιστικό ντέρμπι με την ΑΕΚ.

"Για έναν υποψήφιο πρωταθλητή, που μάλιστα έχει παίξει στο παρελθόν πολλές φορές τον ίδιο ρόλο, φθάνει μερικές φορές ένα ΜΟΝΟΝ ΛΕΠΤΟ για να κάνει δικό του όλο το χειροκρότημα", γράφει ημερήσια εφημερίδα της εποχής στην αθλητική της στήλη, την επομένη του θριάμβου του τριφυλλιού, που γράφτηκε μέσα σε ένα μόλις λεπτό με δύο γκολ των Βονόρτα, Αντωνίου.

Ακολούθησε η νίκη επί του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη (2-1) και ο πρώτος γύρος έκλεισε με την ισοπαλία με τους θρηνικούς στη Λεωφόρο (0-0). Θρυλικό έχει μείνει το κλουβί που κατασκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε για τον προπονητή των πρασίνων, πάνω ακριβώς από τον πάγκο της ομάδας, στον αγώνα εκείνο.

Αξίζει να σημειωθεί πως αυτό ήταν το τελευταίο ντέρμπι που πραγματοποιήθηκε στη Λεωφόρο την δεκαετία του 80 αφού οι πράσινοι μετακόμισαν στο ΟΑΚΑ για πολλά χρόνια, όπου έζησαν ευρωπαϊκά μεγαλεία.



Ο δεύτερος γύρος ξεκίνησε με νίκες για το τριφύλλι που έκαμψε την αντίσταση του Άρη (1-0) στη συμπρωτεύουσα και του ΟΦΗ (2-0) στη Λεωφόρο, όμως η ισοπαλία με το Αιγάλεω εντός έδρας μάλιστα, έφερε πάλι γκρίνιες στο πράσινο στρατόπεδο. Ο δρόμος προς την κορυφή ποτέ δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με αγκάθια!

Οι νίκες επί της Δόξας (2-0), του Απόλλωνα (1-0) και του Πανσερραϊκού (5-0), με ενδιάμεση στάση την πολύ σημαντική ισοπαλία στο Καυταντζόγλειο με τον Ηρακλή (2-2), σηματοδότησαν την πορεία προς τον τίτλο και μολονότι η Λάρισα έσπασε το αήττητο της αρμάδας του Γκμοχ στη θεσσαλική πρωτεύουσα (1-0), οι εξελίξεις για το πρωτάθλημα είχαν δρομολογηθεί. Ο Παναθηναϊκός κερδίζει και τα Γιάννινα στη Λεωφόρο (3-1) και οι βασικοί αντίπαλοί του για να τον απειλήσουν στην κούρσα για τον τίτλο (Άρης και Ηρακλής) είναι πολύ μακριά και έτσι η δεύτερη ήττα από τον ΠΑΟΚ (1-0) στην Τούμπα είναι τελείως ανώδυνη.

Η ζυγαριά έχει γείρει αποφασιστικά προς το πράσινο και έτσι στα τελευταία παιχνίδια, το τριφύλλι κερδίζει Εθνικό και Πανιώνιο με 2-0 στη Λεωφόρ και παραχωρεί δύο λευκές ισοπαλίες σε Καλαμαριά και ΑΕΚ πριν πέσει η αυλαία με μια άνευ σημασίας ήττα στο τηγάνι από τους ακατονόμαστους με 2-1 με γκολ που δέχεται μάλιστα στα τελευταία λεπτά.

Ο Παναθηναϊκός στέφεται πρωταθλητής Ελλάδος με μόλις 3 ήττες (ανώδυνες και όταν σχεδόν όλα είχαν κριθεί), έχοντας δεχτεί 14 μόνον τέρματα, έχοντας μια άμυνα από μπετόν. 



Επτά χρόνια ..... φαγούρας είχαν περάσει στο παρελθόν, καθώς η τελευταία φορά ήταν το μακρινό 1977, όταν ο Καζιμίρ Γκόρσκι με το "μαγικό ραβδί" του είχε οδηγήσει για τελευταία φορά το τριφύλλι στον τίτλο του πρωταθλητή. Όμως η ιστορία δεν σταματούσε εδώ.

Ο Παναθηναϊκός όχι μόνο έβαλε τις βάσεις για μια μεγάλη ομάδα που βρισκόταν στα σκαριά και θα δόξαζε πάλι την Ελλάδα με τις επιτυχίες της στην Ευρώπη την επόμενη χρονιά, αλλά κατακτούσε και το Κύπελλο Ελλάδος, κάνοντας το νταμπλ, και μάλιστα ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΚΟΛ στη διαδικασία του Κυπέλλου, όπου έδωσε 11 παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένου και αυτού του τελικού. Ας δούμε όμως και τη θριαμβευτική πορεία των πρασίνων για τον θεσμό του Κυπέλλου.

Πρώτοι αντίπαλοι ήσαν ο Αλμωπός Αριδαίας (5-0) και η Θήβα (2-0), τους οποίους ο Παναθηναϊκός απέκλεισε εύκολα σε μονό αγώνα.

Η συνέχεια του θεσμού προέβλεπε διπλούς αγώνες μέχρι τον τελικό. Εκεί λοιπόν το τριφύλλι απέκλεισε κατά σειράν τους Πανηλειακό (5-0 και 1-0), Καλλιθέα (0-0 και 1-0), Εθνικό (2-0 και 2-0), Αιγάλεω (3-0 και 4-0) πριν φτάσει στον μονό πλέον τελικό, που για δεύτερη φορά διεξήχθη στο νεόκτιστο τότε Ολυμπιακό Στάδιο.



Βράδυ της 6ης Ιουνίου 1984 και στο ΟΑΚΑ δεν πέφτει ούτε καρφίτσα. Διατέθηκαν 73.829 εισιτήρια (εισπράχθηκαν περίπου 30 εκ. δρχ.), εντοπίστηκαν κρούσματα και έγιναν συλλήψεις μαυραγοριτών έξω από το γήπεδο και είναι περιττό να αναφέρουμε ότι το Μαρούσι πρασινοκρατείται. Μόλις η αρμάδα του Γκμοχ κάνει την εμφάνισή της στο τερραίν, το Ολυμπιακό Στάδιο σείεται από τις ιαχές των φίλων του Παναθηναϊκού. "Γιάτσεκ-Γιάτσεκ, ΠΑΟ-Κύπελλο και Φόρτσα Ρότσα-Μπουμπλής" είναι μερικά από τα συνθήματα που δονούν την ατμόσφαιρα. Ο Γκμοχ είναι απόλυτα σίγουρος ότι η ομάδα του θα κατακτήσει και το Κύπελλο. "Ο Παναθηναϊκός, είμαι σίγουρος, ότι απόψε θα κάνει το καλύτερο εφετεινό του παιχνίδι" δηλώνει με αποφασιστικότητα.

Και πράγματι, ο Παναθηναϊκός, ώριμος και μεστός όσο ποτέ, ξεδιπλώνει στο χορτάρι την ποδοσφαιρική του ποιότητα και αυτή τη φορά, σε αντίθεση με το 1982, όταν και νίκησε δύσκολα, επικρατεί άνετα με 2-0 της Λάρισας, με δύο τέρματα των Θαν. Δημόπουλου και Αντωνίου από το πρώτο ημίχρονο. Η Λάρισα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην ανωτερότητα του τριφυλλιού και υπετάγη φυσιολογικά. Τα πανηγύρια που ακολούθησαν την κατάκτηση του πρώτου επαγγελματικού νταμπλ είναι αδύνατον να περιγραφούν.



Με τον θριαμβευτικό αυτό αγώνα, έκλεισε και την καριέρα του ένας μεγάλος του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο τελευταίος της εποχής Γουέμπλεϊ, ο Άνθιμος Καψής. Ο αρχηγός του τριφυλλιού, σήκωσε συγκινημένος το τρόπαιο, μπροστά στους χιλιάδες οπαδούς της ομάδας της καρδιάς του, που τον αποθέωναν ευτυχισμένοι, τραγουδώντας "Σύλλογος μεγάλος, δεν υπάρχει άλλος", ενώ εκείνος συγκινημένος δήλωνε μπροστά στις κάμερες: 

"Αυτή τη μεγάλη στιγμή της καριέρας μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο του Παναθηναϊκού που στάθηκε πάντα δίπλα μου, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές". Και συμπλήρωσε: "Για μένα αυτός ο αγώνας ήταν ο τελευταίος. Ήρθε η ώρα ν' αποχωρήσω από τα γήπεδα. Και αποχωρώ ευτυχισμένος, κερδίζοντας με τον Παναθηναϊκό το πρωτάθλημα και το κύπελλο".



Πρέπει να αναφέρουμε και τη σύνθεση του τριφυλλιού σ' εκείνο τον αλησμόνητο τελικό και η οποία ήταν η εξής: Λαφτσής, Ταράσης, Κυράστας, Καψής, Καρούλιας, Παπαβασιλείου, Αντωνίου, Ρότσα, Δημόπουλος, Χαραλαμπίδης (82' Γεροθόδωρος), Μαυρίδης.

Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Μάκης Γερμανάκος.

Στο έμψυχο δυναμικό της ομάδας, που βοήθησε στην κατάκτηση εκείνου του νταμπλ ήσαν ακόμη και οι ποδοσφαιριστές: Μήνου, Βονόρτας, Μπέριος, Τασσόπουλος, Τσινός, Αναστασιάδης, Βασιλείου, Καραβίδας, Λιβαθηνός, Τσίμπος, Γαλάκος, Γκαβασιάδης, Κάβουρας, Κωνσταντινίδης, Λα Λίγκ.

Σκόρερ του τριφυλλιού σ' εκείνο το πρωτάθλημα αναδείχθηκαν οι: Χαραλαμπίδης 17, Γαλάκος 7, Θ. Δημόπουλος 6, Αντωνίου και Μαυρίδης από 3, Βονόρτας και Παπαβασιλείου από 2 γκολ.

Και ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το νταμπλ με τα "θαλασσινά", όπως έλεγαν χαριτολογώντας οι φίλοι των πρασίνων για τη συμμετοχή των νεαρών παικτών Κάβουρα και Καραβίδα στην ενδεκάδα τους!

Yank1971


 
Top