Γράφει ο Μιχάλης

Αν θελήσουμε να απομονώσουμε τα δεδομένα που υπάρχουν και να δούμε την εικόνα του νικηφόρου αγώνα του Παναθηναϊκού με την Ζαλγκίρις τα πράγματα είναι απλά. Οι πράσινοι θα πρέπει να κρατήσουν μόνο την νίκη και τίποτα άλλο. Επειδή όμως πάντα υπάρχουν δεδομένα και ειδικές συνθήκες θα εστιάσουμε στο γεγονός ότι ο συγκεκριμένος Παναθηναϊκός ήταν αυτός που περιμέναμε για τα δεδομένα της εποχής. 

Μια ομάδα χωρίς συνοχή , με παίκτες που προσπαθούν να βρουν τους ρόλους τους στο παρκέ. Είναι νορμάλ όλο αυτό όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό των πολλών νέων παικτών, της ξαφνικής απώλειας του Μαικ Τζέιμς και φυσικά της νέας μετα-Διαμαντίδη εποχής.  Για αυτό και η αξία της σημερινής νίκης γίνεται μεγάλη. Οι πράσινοι ψάχνονται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα του αθλήματος. Της υψηλές ταχύτητες και των αθλητικών προσόντων. Το πάντρεμα αυτών θέλει χρόνο για μια ομάδα που μόνο αυτά τα χαρακτηριστικά δεν διέθετε τα τελευταία χρόνια.

Στον παιχνίδι με την Ζαλγκίρις φάνηκε ότι ο νούμερο 2 αναντικατάστατος επί Διαμαντίδη έγινε πλέον νούμερο 1. Ο λόγος για τον Τζέιμς Γκιστ. Τον καλύτερο κατ’εμε αμυντικό της Ευρώπης που και πάλι ήταν παντού. Ειδικά οι περιστροφές του στην άμυνα είναι απίστευτες. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση το σημερινό παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε από το ένστικτο αυτοσυντήρησης κάποιων παικτών του που γνωρίζουν από αυτές τις δύσκολες καταστάσεις και το  ατομικό ταλέντο του Παππά. Η απουσία του Τζέιμς φάνηκε σήμερα που ο Παππάς ήταν ο μόνος παίκτης που μπορούσε να δημιουργήσει φάση για τον εαυτό του και τους συμπαίκτες του στο ένας εναντίον ενός. Αυτό ακριβώς μπορεί να δώσει και ο Αμερικανός γκάρντ που για το επόμενο δίμηνο θα κοιτάει από την εξέδρα τα παιχνίδια.

Από τους νεοφερμένους ο Σίνγκλετον φάνηκε να έχει την μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα, ενώ ο Μπουρούσης έδωσε ειδικά στο πρώτο ημίχρονο αλλά και στο δεύτερο πολλές λύσεις από το post όντας  ο μόνος που απείλησε με πλάτη το καλάθι των Λιθουανών.  

Το μεγαλύτερο πρόβλημα φάνηκε στα ριμπάουντ. Εκεί οι Λιθουανοί έκαναν πάρτι ειδικά στα επιθετικά ριμπάουντ με διπλές και τριπλές ανανεώσεις πολλές φορές. Το τελικό 11-16 στα επιθετικά ριμπάουντ μάλλον δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την αλήθεια καθώς τα περισσότερα για τον Παναθηναϊκό ήρθαν στο τέλος με τον Σίνγκλετον να αρπάζει τρία συνεχόμενα.

Εν κατακλείδι οι πράσινοι πήραν το ζητούμενο. Την νίκη. Αυτό μετράει τέτοια εποχή. Είναι εντελώς ανούσιο και αντιμπασκετικό να κριθούν παίκτες είτε θετικά είτε αρνητικά. Γιατί αν ήταν έτσι η Φενέρ που γλίτωσε στο ένα σουτ την ήττα από την Μπάμπεργκ θα έπρεπε να διακόψει συμβόλαια.

Αυτό που θα πρέπει όλοι να καταλάβουν είναι ότι το μπάσκετ πηγαίνει και πάλι στην επίθεση. Άκουγα χθες αναλύσεις ότι ο Ολυμπιακός έχασε γιατί δέχθηκε 83 πόντους. Το πρόβλημα δεν ήταν αυτό. Ήταν οι 65 στην επίθεση. Φαίνεται ότι το μπάσκετ των 65-70 πόντων μας χαιρετάει. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν οι Ελληνικές ομάδες τόσο μεγαλύτερη τύχη θα έχουν. Αυτό το άμυνα και μόνο άμυνα πλέον θα γίνεται κατάρα για όσους δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι πρέπει να μπει και η ριμάδα η μπάλα στο καλάθι.

Υ.Γ. Ο Καλάθης προφανώς και δεν έχει το σουτ του σαν δυνατό σημείο. Αλλά το να μουρμουράει ο κόσμος με το που πάει να σηκωθεί να σουτάρει θεωρώ οτι ειναι οτι χειρότερο και για την ομάδα και για τον παίκτη. Άνθρωπος είναι και επηρεάζεται. Το να συμβαίνει αυτό γενικά ειναι κατακριτέο αλλά απο το πρώτο παιχνίδι της χρονιάς στην Ευρώπη δεν είναι απλά λάθος είναι έγκλημα. Ποδοσφαιρικά βιώματα του παρελθόντος μακριά απο τον μπασκετικό Παναθηναϊκό.


 
Top