Γράφει ο Μιχάλης

Ο Παναθηναϊκός γνώρισε τηντου ήττα στην Ευρωλίγκα και αυτή με διαφορά μικρότερη των τριών πόντων, μόνο που αυτή μετράει διπλή. Όχι επειδή ήρθε από τον Ολυμπιακό -άλλωστε οι δυο ομάδες θα παίξουν πολλές φορές μέσα στη χρονιά- αλλά γιατί ήρθε εντός έδρας. Είναι η πρώτη "γκέλα" του Παναθηναϊκού στην φετινή διοργάνωση με τον Ολυμπιακό να ρεφάρει την ήττα από την Γαλατά.

Στα του παιχνιδιού ο Ολυμπιακός έλεγχε το παιχνίδι στο μεγαλύτερο κομμάτι της αναμέτρησης, είχε κυκλοφορία στην επίθεση και κατάφερε να βγάλει πολλά και ελεύθερα σουτ με τρομερά ποσοστά ευστοχίας.

Στο πρώτο μέρος, οι παίκτες του Πασκουάλ για ένα ανεξήγητο λόγο δεν έβγαιναν όσο θα έπρεπε στον Σπανούλη μετά το pick and roll, με αποτέλεσμα ο αρχηγός του Ολυμπιακού να κάνει πράγματα και θαύματα μέσα στο  παρκέ, έχοντας στο πρώτο ημίχρονο 16 πόντους και 5 ασίστ, ενώ η week side αγνοούνταν με αποτέλεσμα ο Μπίρτς να καρφώνει συνεχώς. 

Το είχα γράψει και στο προηγούμενο blog........ Η καταστροφή η τεράστια ενόψει του Ολυμπιακού αλλά και γενικά, θα ήταν η απουσία του Γκιστ....... Φάνηκε και σήμερα στα ένας εναντίον ενός του Σπανούλη, που πέρναγε όποτε ήθελε, όποιον ήθελε, με αποκορύφωμα την τελευταία πάσα στον Πρίντεζη.

Ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να καθαρίσει το παιχνίδι, αν στο 76-72 οι διαιτητές δεν έδιναν δυο βολές απλόχερα στον Σπανούλη μετά την καθαρή τάπα του Σίνγκλετον. Αλλά κακά τα ψέματα από μια φάση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι κρίνεται ένα παιχνίδι, όσο σημαντική και αν είναι αυτή.

Δεν ήταν μια ήττα που κρίνει κάτι πέρα από το ψυχολογικό κομμάτι, γιατί σίγουρα επηρεάζει τους παίκτες να χάνουν 2 ματς στο τέλος με δυο και τρεις πόντους σε διάστημα  48 ωρών. Θεωρώ ότι με την επιστροφή του Τζέιμς και την μεταγραφή στο ‘4’ -που την βλέπω σίγουρη όσο δεν ξεκαθαρίζει το χρονικό διάστημα της επιστροφής του Γκιστ- ο Παναθηναϊκός θα γίνει καλύτερος. Παρόλα αυτά, σίγουρα οι επιλογές στα κρίσιμα σημεία είναι ένα θέμα προς συζήτηση, ανεξαρτήτως των απουσιών ή ποιος παίρνει την τελική προσπάθεια σε παιχνίδια που κρίνονται στην τελευταία φάση.

Υ.Γ. Το λάθος του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό στο κομμάτι της ψυχολογίας έγινε τα τελευταία δυο χρόνια και μετουσιώνεται σε πράξη από πέρυσι στους τελικούς και τώρα στα πρώτα ματς της φετινής χρονιάς. Οι κακές όσον αφορά την στελέχωση του ρόστερ επιλογές (ειδικά την χρονιά του Ιβάνοβιτς), έφεραν τον Ολυμπιακό σε θέση ισχύος απέναντι στον Παναθηναϊκό. 

Κάποτε αρκούσε και μόνο η ιδέα της νίκης για να λυγίσουν οι ερυθρόλευκοι (βολές Παπαλουκά), πλέον μπαίνουν με τον αέρα του φαβορί και αυτό κάνει ‘μπαμ’ από μακριά. Οι κινήσεις τους ειδικά όταν μένουν πίσω στο σκορ είναι αξιοζήλευτες. Κανένας πανικός και μεθοδικότητα. Αν θέλουμε να δούμε τον Παναθηναϊκό και πάλι πρώτο πρέπει πρώτα να αναγνωρίζουμε τα πλεονεκτήματα του αντιπάλου. Και ο Ολυμπιακός αυτό το ψυχολογικό πλεονέκτημα το έχει εδώ και 2.5 χρόνια. Από το βράδυ που ο Μπατίστα κάρφωσε στο καλάθι των Ερυθρόλευκων και μετά.

Υ.Γ.1 Προφανώς το λογικό είναι να περιμένεις σουτ του Σπανούλη. Το θέμα είναι όμως ότι το περίμενε και ο Σπανούλης και πανέξυπνα μάζεψε τους παίκτες και πάσαρε στον Πρίντεζη. Ο Φελντέιν θα έπρεπε να είναι μπροστά από τον Πρίντεζη. Αλλά το γράψαμε και πιο  πάνω. Η αδύνατη πλευρά του Παναθηναϊκού σήμερα ήταν πραγματικά….ΑΔΥΝΑΤΗ.

Υ.Γ.2 Δεν τελείωσε τίποτα και πουθενά. Ο Παναθηναϊκός είναι μέσα στους στόχους του σε Ελλάδα και Ευρώπη και πρέπει να συνεχίσει. Και θα συνεχίσει.


 
Top